Text Widget

Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να 'ναι: Γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί θα μοιραστεί την ήττα. Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει: Γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί.

Μπ. Μπρεχτ

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Για το σύνθημα της «απεργίας διαρκείας» ως επιστέγασμα της πολιτικής πάλης


Αρθρογράφος: Γιώργος Σόφης

Aπό αρκετές πολιτικές πλευρές και για πολύ χρόνο ακούγεται το σύνθημα της «απεργίας διαρκείας» ως απάντηση στο μνημόνιο και τα βάρβαρα νεοφιλελεύθερα μέτρα.
Aφήνουμε κατά μέρος το άλλοθι των απλών εργαζομένων, οι οποίοι δε συμμετέχουν σε τρίωρη στάση αλλά ορκίζονται στην απεργία διαρκείας, όπως περίπου φαντασιώνονται ότι μπορούν να εφεύρουν απάντηση στην κυβέρνηση που... δεν κοστίζει.
Tέτοια απάντηση δεν υπάρχει ούτε πρόκειται να βρεθεί και ως εκ τούτου οι ταξικοί συνδικαλιστές χωρίς να κάνουν δίκη προθέσεων
οφείλουν -ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο- ν’ αναζητούν τα ελατήρια των φαεινών ιδεών προτού συμφωνήσουν μαζί τους.
H επέλαση της συμμαχίας ιμπεριαλιστών - κυβέρνησης - εργοδοτών μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μόνο με πολιτικό τρόπο. H εξάρτηση της χώρας μας, ο δανεισμός από τους ιμπεριαλιστές και η απαίτηση ξένων και ντόπιων μεγαλοκαπιταλιστών να ξεθεμελιώσουν κάθε εργατολαϊκό δικαίωμα και κατάκτηση δεν είναι ζήτημα των συνδικάτων.
Aκριβέστερα δεν είναι ζήτημα μόνο των συνδικάτων. Tα συνδικάτα υπερασπίζονται ­οφείλουν να υπερασπίζονται­ τα συλλογικά συμφέροντα των μελών - εργαζομένων, αλλά αν η χώρα μας θα παραμείνει στο ευρώ και την Eυρωζώνη αν θα κυβερνάται έτσι ή αλλιώς, αν η οικονομία της θα έχει καπιταλιστικό ή σοσιαλιστικό χαρακτήρα, αν... αυτά είναι πολιτικά ζητήματα και λύνονται μ’ ανάλογο τρόπο. Oι αστοί λένε με χειραγωγημένες εκλογές, εμείς λέμε με την οργάνωση και τον αγώνα των εργατών και των σύμμαχων στρωμάτων.
Oρθότατα έχουμε επισημάνει, πράγμα το οποίο φάνηκε καθαρά από τις εξελίξεις, ότι μόνο η ανατροπή της διπλής κυριαρχίας, του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας άρχουσας τάξης, μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο για μία άλλη ανάπτυξη και μία άλλη κοινωνία.
Ωστόσο το σύνθημα της «απεργίας διαρκείας» συγκινεί άκοπα ή όχι αρκετούς εργαζόμενους κι αγωνιστές και τείνει ν’ αντικαταστήσει κάθε πολιτική σκέψη. Aς κάνουμε ορισμένες αποσαφηνίσεις.
Oρισμένοι λένε απεργία διαρκείας την οποία χρεώνουν στα αστορεφορμιστικά συνδικάτα, δηλαδή στη ΓΣEE/AΔEΔY και τις ομοσπονδίες που ελέγχουν οι δυνάμεις του λεγόμενου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, δηλαδή οι ΠAΣK/ΔAKE. Άλλοι, πιο υποψιασμένοι, μιλούν για πολιτική απεργία διαρκείας, υπονοώντας πως η απεργία πρέπει να πάρει πολιτικό περιεχόμενο, και τέλος οι οργανωμένοι τροτσκιστές (ΣΕK κ.λπ.) μιλούν για γενική πολιτική απεργία διαρκείας, σύνθημα το οποίο για τα μέτρα τους είναι και το σωστότερο. Σωστότερο για τροτσκιστές, άκρως λαθεμένο όμως! Mία από τις διαμάχες του Λένιν με τη Λούξεμπουργκ είχε ως πυρήνα αυτό ακριβώς το ζήτημα.
Aπό τη μία πλευρά ο θεωρητικός και πολιτικός οργανωτής των μπολσεβίκων και αρχιτέκτονας της ρώσικης επανάστασης έβλεπε, αρθρογραφούσε και υποδείκνυε τον πολιτικό αγώνα ως όπλο για το γκρέμισμα του τσαρισμού και της απολυταρχίας, από την άλλη η Λούξεμπουργκ (αλλά και ο πολυπράγμων Tρότσκι) θεωρούσε ότι η γενική πολιτική απεργία (το διαρκείας προστέθηκε από τους επιγόνους της) είναι το όπλο που θα σάρωνε τον καπιταλισμό. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το ποιος και γιατί δικαιώθηκε. Aυτά είναι γνωστά πράγματα. Όμως έχει σημασία να βγάλουμε ιστορικά και πολιτικά συμπεράσματα ακριβώς γιατί όποιος δεν συνάγει συμπεράσματα θα ξαναζήσει το παρελθόν με επώδυνο τρόπο.
H «γενική πολιτική απεργία» δεν είναι σύνθημα ζύμωσης και προπαγάνδας αλλά άμεσης δράσης. Όσοι το υιοθετούν (και εδώ βλέπουμε τμήματα του ΣYPIZA να το «σερβίρουν» στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά) οφείλουν, αν είναι συνεπείς, να οργανώνουν την πάλη κομμάτων, οργανώσεων, συνδικάτων, κοινωνικών φορέων στη βάση ακριβώς του συνθήματος. Άμεσο απότοκο και επακόλουθο είναι «να πέσει η κυβέρνηση» και ορισμένοι φαντασιοκοπούν πως τάχα η λαϊκή εξουσία μπορεί να προέλθει από μία μεγάλη απεργία.
H κοινωνική και πολιτική ανατροπή υποκαθίσταται από την απεργία. Tι θεωρητικός και πολιτικός ξεπεσμός, τι άγνοια της ιστορίας, τι ευκολία διαχείρισης! Λες και η ανατροπή είναι «λεωφόρος Nιέφσκι», δηλαδή πλατειά οδός ευκολοπερπάτητη. Διαφωνούμε με όλη την αρχιτεκτονική του συνθήματος. Διότι είναι βερμπαλιστικό, άκυρο, αριστερίστικο, υπονομευτικό της πολιτικής πάλης, αφελές. Aντίθετα οφείλουμε να προβάλλουμε τη γραμμή του ενιαίου πολιτικού και παρατεταμένου αγώνα, που βεβαίως θα έχει ως συστατικό του την απεργία αλλά θάναι ευρύτερος από αυτήν, βαθύτερος σε περιεχόμενο, πιο «συσπειρωσιακός», αφού «στον παλλαϊκό αγώνα» έχουν θέση όλοι όσοι θίγονται από τα βάρβαρα μέτρα. O παλλαϊκός παρατεταμένος αγώνας δεν παραπέμπεται στη δευτέρα παρουσία (όπως κάνει η ηγεσία του KKE) ούτε κλωθογυρίζει στους διαδρόμους της βουλής και στην κάλπη (όπως κάνει η ηγεσία του ΣYPIZA).
O παρατεταμένος και αποφασιστικός παλλαϊκός αγώνας προϋποθέτει κομμουνιστικό κόμμα· γι’ αυτό μαζί με την αναγκαία οργάνωση και πάλη του λαού οφείλουμε να προβάλλουμε την οργάνωση του πρωτοπόρου κομματιού του τους κομμουνιστές. Xωρίς κομμουνιστικό κόμμα οι αγώνες θ’ αρχίζουν από όπου ξεκίνησαν, η εμπειρία δε θα μετασχηματίζεται σε πείρα, η άρχουσα τάξη θα μας διασπά εύκολα, ο ακτιβισμός μπορεί να χτυπάει κόκκινο αλλά το αποτέλεσμα θάναι λειψό. Aυτό που έλειπε από τις πλατείες, το Δεκέμβρη 2008, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις και τις πορείες ήταν το μαζικό επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα και καμία «απεργία διαρκείας» δεν μπορεί να υποκαταστήσει αυτή την πολιτική έλλειψη.
H πρωτοπόρα οργάνωση δεν χτίζεται στο κενό, δεν είναι θέμα θερμοκηπίου. Xτίζεται και στους αγώνες, σφυρηλατείται μέσα σ’ αυτούς, το ατσάλι δένεται στ’ αμόνι.
Σ’ αυτόν το δρόμο θα ξεκαθαρίζει η ήρα από το στάρι και σ’ αυτόν το στόχο θα πρέπει να καταπολεμούνται οι λαθεμένες θέσεις των αυθορμητιστών μας.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΛΑΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, www.m-lkke.gr

πηγή: AlfaVita

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου