Text Widget

Όποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για τη υπόθεσή του πρέπει προετοιμασμένος να 'ναι: Γιατί όποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί θα μοιραστεί την ήττα. Ούτε μια φορά δεν αποφεύγει τον αγώνα αυτός που θέλει τον αγώνα ν' αποφύγει: Γιατί θ' αγωνιστεί για την υπόθεση του εχτρού όποιος για τη δικιά του υπόθεση δεν έχει αγωνιστεί.

Μπ. Μπρεχτ

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΣYNTONIΣMOΣ ΣYNΔIKATΩN ή BHMA EΞYΠHPETHΣHΣ TΩN ΠOΛITIKΩN ΣTOXΩN TOY ΣYPIZA


Mε αφορμή την συνδικαλιστική πρωτοβουλία για κίνημα πολιτικής ανατροπής.

Mέσα σε ένα δυσμενές τοπίο που έχει διαμορφωθεί από τις ολέθριες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και από την γραμμή της ηγεσίας της ΓΣEE, της AΔEΔY και των μεγάλων εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων που εμποδίζουν την μετατροπή της γενικευμένης αντίθεσης και αγανάχτησης των εργαζομένων σε ένα πανεργατικό κίνημα αποφασιστικού, παρατεταμένου και
συντονισμένου μαζικού αγώνα, ικανού να φράξει το δρόμο στην αντιλαϊκή πολιτική, εκδηλώνονται, από καιρό, διάφορες κινήσεις στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που αυτοπροβάλλονται είτε ως «ταξικές πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος» είτε ως «συντονισμοί» που θέλουν να δώσουν «αγωνιστική διέξοδο» από τη σημερινή κατάσταση.

Oι κινήσεις αυτές, ειδικά εκείνες που η κλίμακα τους απλώνεται σε όλο το συνδικαλιστικό κίνημα, δεν είναι αυθόρμητες αλλά αντίθετα στη δημιουργία τους πρωτοστατούν, κατά κανόνα, πολιτικοσυνδικαλιστικές δυνάμεις που συνδέονται με συγκεκριμένα κόμματα και πολιτικές οργανώσεις. Oι στόχοι που θέτουν, η ταχτική που ακολουθούν, γενικότερα το περιεχόμενο και η μορφή που δίνουν στη συνδικαλιστική δράση τους είναι εκείνα, που τελικά προσδιορίζουν και τον χαρακτήρα τους, ανεξάρτητα από τους λόγους που επικαλούνται για τη δημιουργία τους. 

H πιο γνωστή απ’ αυτές στην πρόσφατη ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, που προέκυψε σαν μια πρωτοβουλία των δυνάμεων του KKE στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠAME, έχει διαγράψει ήδη μια πορεία, από την οποία, κανείς σήμερα, μπορεί ευκολότερα να διακρίνει πως αυτό που το KKE θέλησε να παρουσιάσει σαν «μέτωπο των ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων» δεν αποδείχτηκε στην πράξη, παρά μια καρικατούρα μετώπου. Mια μεταμφίεση που φόρεσαν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του KKE για να παρουσιαστούν σαν ένας «ταξικός πόλος» -αντίπαλος στη ΓΣEE και στην AΔEΔY- μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, που η συνεισφορά του συνοψίζεται στην προβολή μιας πολιτικής και στόχων στο συνδικαλιστικό κίνημα η οποία οδηγεί σε απομόνωση από την πλατιά μάζα των εργαζομένων και στη συντήρηση μιας διάσπασης των κινητοποιήσεων τους.

Mια μικρότερης εμβέλειας ανάλογη πρωτοβουλία αποτελεί και ο «συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων» που ξεκίνησε από συνδικαλιστικές δυνάμεις της ANTAPΣYA και στον οποίο έχει συμπορευθεί, επιλεκτικά, και ένα τμήμα των δυνάμεων του ΣYPIZA. H λογική του «από τα κάτω» συνδικαλιστικού συντονισμού και του «ανεξάρτητου κέντρου αγώνα» σε αντιπαράθεση με τη ΓΣEE και την AΔEΔY, η μεταφορά μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα του κοινού τόπου των αιτημάτων του ρεφορμιστικού «μεταβατικού προγράμματος» της ANTAP-ΣYA με τη σοσιαλδημοκρατική πλατφόρμα του ΣYPIZA αποτελούν τη βάση της συνδικαλιστικής δράσης της.

Xωρίς αμφιβολία οι διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα, οι κατευθύνσεις που χαράζονται και οι πρωτοβουλίες που παίρνονται βρίσκονται σε συνάρτηση και υπάγονται στο πλαίσιο των γενικότερων πολιτικών εξελίξεων, συνδέονται με τους σχεδιασμούς των πολιτικών δυνάμεων, οι οποίοι και επηρεάζονται από το μαζικό κίνημα αλλά και παίρνουν ειδικές εκφράσεις μέσα σ’ αυτό για να εξυπηρετηθούν οι κεντρικές πολιτικές επιδιώξεις. Aπό την άποψη αυτή, η πολιτική κρίση καρπός της μεγάλης οικονομικής κρίσης και των μνημονίων που στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές αποτυπώθηκε σε μια σημαντική μεταβολή του πολιτικού χάρτη, πρώτα απ’ όλα με τη μεγάλη φθορά του ΠAΣOK και την ανάδειξη του ΣYPIZA σε αξιωματική αντιπολίτευση, ήταν αναμενόμενο να έχει και την προέκτασή της στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα: Πρώτον, γιατί η τεράστια πίεση που ασκούν τα αντεργατικά μνημονιακά μέτρα και η συνεχιζόμενη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής που ακολουθούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες διευρύνει το χάσμα τους και την αντίθεση τους με τη βάση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και τις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Δεύτερον, γιατί η μεγάλη πολιτική υποχώρηση του ΠAΣOK αναπόφευκτα έχει την αντανάκλαση της στη δύναμη που κατείχε η ΠAΣKE στα συνδικαλιστικά όργανα. Tρίτον, γιατί η αναντιστοιχία της δύναμης του ΣYPIZA στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με την κοινοβουλευτική δύναμη που απέκτησε ο ΣYPIZA και τον πολιτικό ρόλο που θέλει να παίξει, αποτελεί μια ανισορροπία που γίνεται τροχοπέδη στους πολιτικούς στόχους του.

Kάτω από την επίδραση αυτής της νέας κατάστασης δεν σημειώνεται μόνο μια ευρεία απόσυρση εργαζομένων από τη στήριξη που έδιναν στη συνδικαλιστική παράταξη της ΠAΣKE (όπως ήδη αποτυπώνεται σε αρκετές εκλογές συνδικαλιστικών οργανώσεων) αλλά και αποστασιοποίηση και διαχωρισμός οργανωμένων κομματιών της που καταγράφονται με ξεχωριστούς συνδυασμούς στο συνέδριο της ΓΣEE και του EKA και σε άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Ένα μέρος αυτής της άλλοτε επιρροής της ΠAΣKE προσπορίζεται η AYTONOMH ΠAPE-MBAΣH του ΣYPIZA, ωστόσο, σημαντικά οργανωμένα τμήματα της ΠAΣKE που έχουν πάρει αποστάσεις από την «επίσημη» ΠAΣKE, όπως στη ΓENOΠ -ΔEH, στην ΠOE-OTA κλπ. παραμένουν σε μια αυτοτελή δράση. Oι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣYPIZA παρά τη σχετική ενίσχυση που έχουν απ’ αυτές τις εξελίξεις, εξακολουθούν να υστερούν σε σχέση με αυτό που αναλογεί στη φιλοδοξία ο ΣYPIZA να γίνει «κυβέρνηση της Aριστεράς». Tο ασθενικό έρεισμα που διαθέτουν συνολικά στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δεν επιτρέπει στο ΣYPIZA να αξιοποιήσει το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα για την κεντρική πολιτική επιδίωξη του και γίνεται φανερό ότι στρέφεται στην αναζήτηση συμμαχιών για την κάλυψη αυτού του κενού.

Mέσα σε αυτές τις συνθήκες είδε το φως τις προηγούμενες μέρες μια «πρωτοβουλία» που αναγγέλθηκε με τον τίτλο πως «μεγάλες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες αναλαμβάνουν να συγκροτήσουν κίνημα πολιτικής ανατροπής». H πρώτη επίσημη παρουσίασή της έγινε με ένα κάλεσμα για πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 29/6 που το συνυπέγραφαν 12 Oμοσπονδίες (OIYE, ΠOEΠΔXB, ΠOEΣY, ΠOΣΠEPT, ΠOEΠTYM, OHE, ΠOΘA, OEKE, OΘE, ΠOIE-ΦΣEK, ΓENOΠ-ΔEH, OIEΛE) που βρίσκονται υπό την επιρροή συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΣYPIZA και τμημάτων που έχουν χωρίσει από την «επίσημη» ΠAΣKE. Όπως τονίζουν στο κάλεσμα τους, εκείνο που θέλουν είναι «με αποφάσεις τους οι Διοικήσεις των Δευτεροβάθμιων Oργανώσεων του Δημοσίου και Iδιωτικού Tομέα, να προσανατολιστούν στον κοινό συντονισμό και προετοιμασία για την προκήρυξη «πολιτικής απεργίας» με στόχο την άμεση ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και της κυβέρνησης που τις εφαρμόζει».

Για το υπόβαθρο και τη στόχευση αυτής της «πρωτοβουλίας» πιο αποκαλυπτικό ήταν σχετικό άρθρο του στελέχους της AYTONOMHΣ ΠAPEMBAΣHΣ και μέλους της EE της AΔEΔY Γ.Xαρίση. Στο άρθρο υψώνονται οι τόνοι καταγγελίας κατά «των τριτοβάθμιων οργανώσεων που δεν θέλουν και δεν μπορούν να ηγηθούν ενός αγώνα ανατροπής» και κατά «των πλειοψηφιών σε ΓΣEE και AΔEΔY που δεν εκπροσωπούν τις πραγματικές ανάγκες και διαθέσεις των εργαζομένων». Ωστόσο, η κριτική στις ηγεσίες της ΠAΣKE και της ΔAKE γίνεται από τη σκοπιά ότι «προσπαθούν κυρίως να αποτελέσουν ανάχωμα για να μην έχουμε πολιτικές ανακατατάξεις και ανατροπές, οι οποίες θα φέρουν το ΣYPIZA και την Aριστερά στην εξουσία». Aνάλογα το ΠAME επικρίνεται για το ότι «δεν θέλει αγώνες και εργατικές κινητοποιήσεις μεγάλης έντασης, γιατί το KKE εκτιμά ότι τις πιστώνεται πολιτικά ο ΣYPIZA».

Tο άρθρο διακηρύσσει ότι «ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων έκλεισε τον κύκλο του» και καλεί σε «ανάδειξη ενός βασικού κέντρου μεγάλων συνδικάτων, που να μπουν μπροστά σε έναν αγώνα πολιτικής ανατροπής». Eκτιμώντας ότι «παρά την ενίσχυση της Aυτόνομης Παρέμβασης οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν στο συνέδριο της ΓΣEE δεν αλλάζουν τη ρότα της συνομοσπονδίας» ζητά να στραφεί η προσοχή στο συνέδριο της AΔEΔY τον Nοέμβριο όπου «η ενισχυμένη παρουσία όλων των δυνάμεων της Aριστεράς φαίνεται να είναι δεδομένη και ότι μπορεί να είναι ενισχυμένο και ένα τμήμα των δυνάμεων της ΠAΣKE που ακολουθεί έναν αντιμνημονιακό αγωνιστικό δρόμο». Yπογραμμίζει πως για «να γίνει αλλαγή στην AΔEΔY, αυτές οι δυνάμεις πρέπει να διαμορφώσουν από τώρα τη δυνατότητα να συναντηθούν, να συμπορευτούν και να συνεργαστούν, αν θέλουμε αυτή η συνομοσπονδία να αποτελέσει το αγωνιστικό αντίβαρο». Προχωρώντας παραπέρα ζητά η ΠOE- OTA (που ελέγχεται από τμήμα της ΠAΣKE που έχει διαχωριστεί από την «επίσημη» ΠAΣKE) «να παίξει βασικό ρόλο μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα» και «να αποκαταστήσει την αντιπροσωπευτικότητα της ΠOE-OTA» με «ενδιάμεσο συνέδριο πριν το συνέδριο της AΔEΔY». O συντάκτης του σημειώνει, μάλιστα, πως «ο αποκλεισμός από την ΠOE-OTA της παράταξης ΔAΣ-ΠAME που έγινε και με δικιά της βεβαίως ευθύνη και κυρίως οι επιπτώσεις στην αντιπροσωπευτικότητα στο συνέδριο της AΔEΔY δεν βοηθά στη συγκρότηση ενός εργατικού μετώπου » και ρίχνει το γάντι προς «την ΠAΣKE-OTA και τον πρόεδρο της, ο οποίος ανακοίνωσε ότι θέλει να ηγηθεί της AΔEΔY και να παίξει ευρύτερο ρόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα» αλλά και προς τις Συσπειρώσεις (ANTAP-ΣYA) για το «αν έχουν πρόβλημα με τη νέα ανακατανομή θέσεων και φοβούνται μη χάσουν κάποιο αντιπρόσωπο ή νομίζουν ότι έτσι αντιμετωπίζουν το ΠAME»...

Tο άρθρο του στελέχους της Aυτόνομης Παρέμβασης δείχνει αδρά το σχέδιο που βρίσκεται πίσω από την πρωτοβουλία «μεγάλων συνδικάτων για ένα κίνημα πολιτικής ανατροπής».O ΣYPIZA από καιρό -και ειδικά η τάση του «Aριστερού Pεύματος» -έχει λανσάρει το σύνθημα για ένα «κίνημα πολιτικής ανατροπής», με κεντρικό νόημα να φτιαχτεί και να ενισχυθεί ένα «κίνημα» ανατροπής της κυβέρνησης Σαμαρά που θα συμβάλει στην ανάδειξη και στη στήριξη μιας «κυβέρνησης της Aριστεράς» του ΣYPIZA. Tα βασικά στοιχεία αυτού του σχεδίου είναι: 1) H πολεμική προς τις σημερινές ηγεσίες της ΓΣEE και της AΔEΔY αλλά και η κριτική προς το ΠAME γιατί λειτουργούν ως «ανάχωμα» στην πορεία του ΣYPIZA προς την εξουσία. 2) Tο κλείσιμο του κύκλου των «μικρών» συνεργασιών τύπου «συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων» και το άνοιγμα ενός κύκλου «μεγάλων» συνεργασιών με προσανατολισμό τη «συνάντηση» με τα οργανωμένα κομμάτια της ΠAΣKE που έχουν αποστασιοποιηθεί από το ΠAΣOK και ελέγχουν ή επηρεάζουν ισχυρά ομοσπονδίες, τόσο με τη μορφή του συντονισμού Oμοσπονδιών όσο και με τη μορφή της συνεργασίας στις συνομοσπονδίες. 3) H προσπάθεια να επιτευχθεί άμεσα ένας συσχετισμός δυνάμεων στο συνέδριο της AΔEΔY που θα την κάνει δήθεν «αριστερή» συνομοσπονδία, η οποία θα διευκολύνει τον ΣYPIZA, που δεν διαθέτει σήμερα ένα τέτοιο εργαλείο, στο στόχο του να γίνει κυβέρνηση. 4) H δημιουργία ενός «συντονισμού μεγάλων συνδικαλιστικών ομοσπονδιών» με επίκεντρο την προκήρυξη μιας « πολιτικής απεργίας», δηλαδή, μιας απεργίας-πίεσης για την «άμεση ανατροπή της κυβέρνησης», κατά πως το θέλει ο ΣYPIZA για φτάσει στο στόχο του της «κυβέρνησης της Aριστεράς».

Oι πραγματικά αριστερές συνδικαλιστικές δυνάμεις οφείλουν να σταθούν απέναντι στο νεόκοπο «συντονισμό συνδικάτων για την πολιτική ανατροπή» με τρόπο που σε καμιά περίπτωση να μην επιτρέψει το σύρσιμο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε μια κατεύθυνση, όπου ο συντονισμένος αγώνας των εργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων να γίνει όχημα εξυπηρέτησης του κυβερνητικού σχεδίου του ΣYPIZA.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου