Υψηλή παραμένει η ένταση στο Ιράν, παρά τη σχετική «αποκλιμάκωση» των πολυήμερων και πολύνεκρων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Οι γεωστρατηγικοί ανταγωνισμοί και συμμαχίες στην περιοχή μπορεί να οδήγησαν τον Τραμπ να μην προχωρήσει σε νέες επιθέσεις κατά της Τεχεράνης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύννεφα πολέμου απομακρύνονται. Κάθε άλλο.
Στην πραγματικότητα, τα σχέδια στρατιωτικής επέμβασης και κλιμάκωσης της αφόρητης πίεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, με κάθε μέσο και τρόπο, παραμένουν «στο τραπέζι». Ο ίδιος ο Τραμπ, που φέρεται να άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή, στο φόντο έντονων διπλωματικών παζαριών με Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ομάν και Αίγυπτο και «συστάσεων» στενών συμβούλων, ότι οι αμερικανικές επιθέσεις θα πυροδοτήσουν «ευρύτερες συγκρούσεις» χωρίς να εξασφαλίσουν 100% ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, εξακολουθεί να διατηρεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Το δε Ισραήλ εξακολουθεί να πιέζει για «αξιοποίηση» της σημερινής συγκυρίας που δημιούργησαν οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν.
«Πυροσβεστικό» ρόλο για μια σχετική «αποκλιμάκωση» φαίνεται ότι έπαιξαν ορισμένοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, όπως η Σαουδική Αραβία, που θέλει να προχωρήσει σε κατάσταση ηρεμίας τα σχέδια απεξάρτησης της εθνικής οικονομίας από το πετρέλαιο και να «σταθεροποιήσει» την κατάσταση στη νότια Υεμένη, έχοντας μόλις απομακρύνει τα ΗΑΕ και τους αυτονομιστές, το Κατάρ που φιλοξενεί την αμερικανική στρατιωτική βάση Udeid, που είναι η μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ σε όλη την περιοχή και το Ομάν που προωθεί τα δικά του συμφέροντα.
Όλοι αυτοί θίγονται από μία ανεξέλεγκτη πολεμική έκρηξη στο Ιράν, καθώς η γεωστρατηγική του θέση ελέγχει τη βόρεια πλευρά του Στενού του Ορμούζ, από όπου περνά πάνω από το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου και LNG της Αραβικής Χερσονήσου. Οποιαδήποτε απόπειρα στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράν επισείει περιφερειακές και εν δυνάμει διεθνείς επιπτώσεις, πρώτα από όλα στις διεθνείς τιμές Ενέργειας.
Αξιόλογη είναι επίσης η γεωπολιτική επιρροή που ασκεί το Ιράν στην ευρύτερη περιοχή, που περνά και από τις στενές, πολυετείς σχέσεις που έχει αναπτύξει με κινήματα και οργανώσεις στη Μέση Ανατολή, όπως οι σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, το κίνημα «Ανσάρ Αλλάχ» των Χούθι στην Υεμένη έως τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τη Χαμάς στα παλαιστινιακά εδάφη. Η όποια σκέψη για επίθεση εναντίον του Ιράν πυροδοτεί όλο αυτό το πλέγμα των σχέσεων.
Η γεωπολιτική αξία του Ιράν ενισχύεται παράλληλα από τις στρατηγικές σχέσεις που αναπτύσσει μεθοδικά τις τελευταίες δεκαετίες με ανταγωνιστές των ΗΠΑ σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία και διακρατικές ενώσεις όπως τους BRICS, που από το 2024 έχει συνδεθεί. Όλα τα παραπάνω προσδίδουν ένα ιδιαίτερο βάρος και δυσκολίες σε όποια απόφαση των ΗΠΑ-Ισραήλ για άμεση πολεμική εμπλοκή.
Όσον αφορά τώρα τις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Δεκέμβρη στο Ιράν, αυτές αποτελούν έκφραση της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας στη χώρα, από τις επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, με τα γενικότερα προβλήματα να οξύνονται ακόμα παραπέρα από την ενίσχυση των εξοντωτικών κυρώσεων που έχουν επιβάλει για δεκαετίες οι ΗΠΑ – ΕΕ – Βρετανία. Τα οικονομικά προβλήματα και ο αυταρχισμός στην επιβολή μιας πολιτικής που προκύπτει από μία αντιδραστική θρησκευτική ιδεολογική βάση, πυροδοτούν κατά καιρούς ξεσπάσματα λαϊκών κινητοποιήσεων. Αυτό όμως είναι ή πρέπει να είναι υπόθεση του ίδιου του λαού του Ιράν και όχι κάποιων αυτόκλητων σωτήρων έξω και πέρα από την χώρα.
Για αρκετές μέρες πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις διαδηλωτών με κρατικές δυνάμεις ασφάλειας και επεισόδια προβοκατόρων και πρακτόρων ξένων δυνάμεων (εμπρησμοί σε αστυνομικά τμήματα, τράπεζες, κυβερνητικά κτίρια, τζαμιά κ.ά.) με αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσά τους και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας και συλλήψεις. Στο φόντο αυτό, διάφορες ξένες ΜΚΟ σπεκουλάρουν για τον αριθμό των θυμάτων στο Ιράν, διαδίδοντας «πληροφορίες» κατά τις οποίες οι νεκροί σε ταραχές κυμαίνονται από 2.000 έως 20.000, στρώνοντας το έδαφος για στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ.
Οι ανοιχτές συγκρούσεις, η επιδίωξη πτώσης της κυβέρνησης του Ιράν από ΗΠΑ-ΕΕ και η εγκαθίδρυση των ανδρεικέλων τους στην εξουσία, έγιναν ενώ ταυτόχρονα βρισκόταν και βρίσκεται σε εξέλιξη μία μεγάλη παγκόσμια προπαγανδιστική εκστρατεία από διεθνή κέντρα, που όχι μόνο τις αξιοποιούν, αλλά τις οργανώνουν και τις καθοδηγούν.
Οφείλεται να επισημανθεί ότι παρατηρείται στα social media ένας βομβαρδισμός εσκεμμένης παραπληροφόρησης για τις διαδηλώσεις στο Ιράν. Όπως έγινε γνωστό, εμφανίζονται βίντεο που έχουν υποστεί επεξεργασία μέσω της τεχνητής νοημοσύνης, ή μέσω προσθήκης αντικαθεστωτικών και φιλομοναρχικών συνθημάτων. Επιπλέον, αποδείχθηκε ότι άλλα βίντεο είναι αντλημένα από συγκρούσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με τα σημερινά γεγονότα στο Ιράν.
Το Ισραήλ εντείνει τις κάθε είδους παρεμβάσεις του, με ψυχολογικές, κι όχι μόνο, επιχειρήσεις, για να πλήξει τον κύριο αντίπαλό του. Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για την περιφερειακή ισορροπία ισχύος στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Σημειώνεται ότι η Μοσάντ διακήρυξε σε ανάρτησή της στον περσόφωνο λογαριασμό της στο «X» ότι βρίσκεται δίπλα στους Ιρανούς διαδηλωτές με φυσική παρουσία, κάτι που ανέφερε επίσης ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κι άλλοτε διευθυντής της CIA, Μάικ Πομπέο.
Η επίσημη «ενημέρωση» των ΜΜΕ για το Ιράν, όπως και για τη Βενεζουέλα, έχει σαφή και συγκεκριμένη φιλοδυτική, φιλοϊμπεριαλιστική κατεύθυνση. Η τροφοδότηση με ειδήσεις στα ΜΜΕ στην Ελλάδα και στη Δύση γίνονται κατά βάση από τα χαλκεία του «Iran International», ένα αγγλικό «ειδησεογραφικό κανάλι», με έδρα το Λονδίνο, στην πραγματικότητα όργανο των μυστικών υπηρεσιών της Μ. Βρετανίας που χρηματοδοτείται και από το μαύρο καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας. Μία εγκληματική προσωπικότητα που έχει υποστηρίξει το Iran International είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου. Σε μια εκτενή συνέντευξη, το δίκτυο τον παρουσίασε ως φωνή για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή και υπέρμαχο του ιρανικού λαού. Το Iran International έχει συγκεκριμένες κατευθύνσεις και έχει αναδείξει το προφίλ του πρίγκιπα Ρεζά Παχλεβί, γιου του τελευταίου σάχη, παίρνοντάς του συχνά συνεντεύξεις και παρουσιάζοντάς τον ως τον επόμενο ηγέτη του Ιράν.
Σε αυτό το έδαφος και με αυτά τα προσχήματα, παρά την αποκλιμάκωση των συγκρούσεων και την αναστολή της επίθεσης από τον Τραμπ, εξακολουθούν να εκτοξεύονται πολεμικές απειλές από ΗΠΑ-Ισραήλ και τους συμμάχους τους, καθώς το Ιράν έχει στοχοποιηθεί για τη στάση του στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού και ενάντια στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, αλλά και για τον τεράστιο πλούτο του και τις γεωπολιτικές συμμαχίες με την Κίνα και τη Ρωσία.
Εναλλακτικά επιχειρησιακά σχέδια, μεταξύ των οποίων υβριδικές, στρατιωτικές επιχειρήσεις, κυβερνοεπιθέσεις, εκτεταμένες επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου, νέες κυρώσεις κ.ά. και περαιτέρω κλιμάκωση των πολυετών, επιθετικών πολιτικών έναντι του Ιράν, εξακολουθεί να έχει στην ατζέντα της η κυβέρνηση Τραμπ, παράλληλα με ανάλογες κινήσεις συμμάχων τους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ, με τη γνωστή υποκρισία περί «ελευθερίας», «στηρίζει» λαϊκές διαμαρτυρίες και δήλωνε πως «οι δολοφόνοι θα πληρώσουν ακριβά» και πως «η βοήθεια έρχεται». Οι επιλεκτικές του όμως ευαισθησίες δεν αφορούν την ωμή βία και καταστολή που εφαρμόζει στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο βασικός του στόχος είναι να βγουν οι ΗΠΑ ενισχυμένες στη σφοδρή γεωπολιτική αντιπαράθεση με ανταγωνιστές στην Ευρασία.
Ο Τραμπ απείλησε με 25% αύξηση δασμών κάθε χώρα που διατηρεί εμπορικές ή άλλες συναλλαγές με το Ιράν, διακυβεύοντας ανάμεσα στα άλλα και τη συνέχιση της εμπορικής συμφωνίας που είχε κλείσει πέρσι με την Κίνα. Μεταξύ των χωρών που συνεχίζουν απρόσκοπτα εμπορικές σχέσεις με το Ιράν δεν είναι μόνο η Κίνα, η Ρωσία ή η Βραζιλία, αλλά και στενοί εταίροι των ΗΠΑ όπως η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.ά. ειδικά στην Ενέργεια.
Παράλληλα, αξιωματούχοι της ΕΕ και μεμονωμένων ευρωπαϊκών χωρών με πρώτες τη Γερμανία και τη Γαλλία «σέρνουν τον χορό» νέων επιθετικών πολιτικών κατά της Τεχεράνης. Ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς δήλωσε, πως το ιρανικό καθεστώς «ενδέχεται να φτάνει στο τέλος του». Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, που έχει διατάξει τη βάναυση καταστολή σχεδόν όλων των λαϊκών και εργατικών κινητοποιήσεων στη Γαλλία, κατήγγειλε «την κρατική βία» κατά Ιρανών διαδηλωτών.
Όλοι αυτοί οι αδίστακτοι ιμπεριαλιστές υποκριτικά διακηρύττουν ότι θέλουν να σώσουν τον λαό του Ιράν από την τυραννία. Στην πραγματικότητα όμως θέλουν να τον καθυποτάξουν κάτω από την δικιά τους ιμπεριαλιστική τυραννία μετατρέποντας το Ιράν σε μία υποτελή σε αυτούς διαλυμένη χώρα. Με τον ίδιο τρόπο «έσωσαν» τους λαούς του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης, της Συρίας από τη φτώχεια και την καταπίεση, διαλύοντας ουσιαστικά τις χώρες τους, εξαπλώνοντας την απόλυτη φτώχεια και δυστυχία. Το ίδιο θέλουν να κάνουν και στο Ιράν.
Ο λαός του Ιράν δικαίως αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, για προοδευτικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς στη χώρα του, επαγρυπνώντας ταυτόχρονα, ενάντια στον κίνδυνο της ξένης επέμβασης και της αντικατάστασης του σημερινού δεσποτισμού με μια άλλη χειρότερη μορφή διακυβέρνησης, αυτή που κυριαρχείται από υπηρέτες του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του γενοκτονικού ισραηλινού καθεστώτος.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου