«Μανιφέστο» εξαπάτησης του Τσίπρα με ψευτοαριστερό προσωπείο

 

Επιταχύνονται οι εξελίξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς. Ο Τσίπρας, που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, δημοσίευσε το «μανιφέστο» του, δίνοντας το πολιτικό στίγμα του νέου φορέα που έχει στα σκαριά. Ένα κείμενο σχεδόν 7.500 λέξεων ακατάσχετης φλυαρίας και ασυναρτησίας το οποίο όμως κρύβει, στις «πίσω γραμμές», το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής που πρόκειται να ακολουθήσει. Ανάμεσα στους υπογράφοντες του μανιφέστου βρίσκεται και ο ακαδημαϊκός Ν. Μαραντζίδης, γνωστός για την αντικομμουνιστική αναθεώρηση της ιστορίας της εθνικής αντίστασης και του εμφυλίου. Μάλιστα ο Μαραντζίδης φιγουράρει ως ένας από τους πιο στενούς στο επιτελείο του Τσίπρα και αυτό έχει τη σημασία του.

Ο «αμετανόητος» και «υπερήφανος» Τσίπρας, αφού πρώτα διακυβέρνησε επιβάλλοντας ένα ακόμα μνημόνιο, σαν κι αυτά που θα καταργούσε, εξαπατώντας το λαό, λασπώνοντας το όνομα και τους αγώνες της Αριστεράς, αφού στη συνέχεια εγκατέλειψε το «καράβι» του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζεται σήμερα διπλά ανανεωμένος, έχοντας ανακαλύψει πως «Το ιστορικό δίλημμα “μεταρρύθμιση ή επανάσταση”, που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις». Μόνο που τίποτα το καινούργιο δεν έρχεται να προσθέσει με αυτές τις «επινοήσεις» του, αφού τα ίδια ακριβώς έλεγε και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού και της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς», η ιδεολογική μήτρα δηλαδή από την οποία προήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ και από την οποία αναδείχθηκε και ο ίδιος. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, αυτό που επιβεβαιώνεται με πάταγο είναι η χρεοκοπία του ρεφορμισμού και του ευρωκομμουνισμού, που κάθε τόσο για να δικαιολογήσει τα ιδεολογικά και πολιτικά του αδιέξοδα αναθεωρούσε τις επαναστατικές θέσεις του κομμουνιστικού κινήματος σε ολοένα και πιο δεξιά κατεύθυνση.

Εμφανίζεται σαν εκείνος ο συνεκτικός κρίκος που θα συνενώσει τη σοσιαλδημοκρατία, τη «ριζοσπαστική αριστερά», τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, και την πολιτική οικολογία. Δεν είναι μόνος του όμως σε αυτή την κούρσα, αφού τον ίδιο ρόλο διεκδικεί τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ -ή ό,τι απέμεινε από αυτόν- ακόμα και το ΠΑΣΟΚ. Όλοι τους μιλούν στο όνομα της «μεγάλης προοδευτικής παράταξης» διεκδικώντας το ρόλο του πρώτου βιολιού. Όχι όμως για τα συμφέροντα του λαού, αλλά για να βγάλουν απ’ το αδιέξοδο την άρχουσα τάξη μπροστά στην υποβόσκουσα πολιτική κρίση. Όλες οι κινήσεις στη σκακιέρα του αστικού πολιτικού συστήματος αφορούν στην αναστήλωση του πυλώνα της σοσιαλδημοκρατίας ως την εναλλακτική κυβερνητική επιλογή. Αυτό ακριβώς τον πολιτικό προσανατολισμό υπηρετεί και το «μανιφέστο» του Τσίπρα και αυτό γίνεται φανερό σε κάθε γραμμή του κειμένου.

Από τις 7.500 λέξεις του κειμένου απουσιάζει προκλητικά η οποιαδήποτε αναφορά στο Ισραήλ, το κράτος-τρομοκράτη, το μακρύ δολοφονικό χέρι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, που διαπράττει το γενοκτονικό πόλεμο στη Γάζα, που κατερειπώνει το Λίβανο και βομβαρδίζει το Ιράν σκορπώντας το θάνατο. Δεν πρόκειται για παράλειψη αλλά για συνειδητή επιλογή που ευθυγραμμίζεται πλήρως πίσω από την «εθνική» γραμμή της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και όλων των αστικών κομμάτων. Την εθελόδουλη γραμμή που έχει αναγορεύσει τους σιωνιστές εγκληματίες σε «στρατηγικό σύμμαχο». Ας μην ξεχνάμε ότι επί των ημερών του ο ΣΥΡΙΖΑ «αναβάθμισε» τις σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ καθ’ υπαγόρευση των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Στο εσωτερικό μέτωπο επιδιώκει να αναστηλώσει το δίπολο ανάμεσα στην δεξιά και τη σοσιαλδημοκρατία. Εκμεταλλευόμενος το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης ΝΔ, από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά ως τους μισθούς, τη φτώχεια και την ακρίβεια επιχειρεί να εγκλωβίσει ένα προοδευτικό και δημοκρατικό κοινό. Είναι κάλπικο το δίπολο, αφού αυτά που υπόσχεται δεν διαφέρουν ουσιαστικά σε τίποτα από το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ, από την πολιτική που εφαρμόζει επτά ολόκληρα χρόνια. Ο Τσίπρας υπόσχεται τη διαιώνιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής την οποία επενδύει με το μανδύα μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, που την επικαλείται για να ξεχωρίσει από την πολιτική της ΝΔ.

Αποτελεί πρόκληση όμως για τον κόσμο της Αριστεράς, για τους αγώνες και τα ιδανικά της ότι επανέρχεται στο πολιτικό σκηνικό αναμασώντας πάλι τα περί «κυβερνώσας Αριστεράς». Είναι φανερό ότι επιχειρεί να εξαπατήσει και πάλι τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο, όπως έκανε και στην περίοδο των μνημονίων. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει η συσσωρευμένη επώδυνη εμπειρία από την πολιτική εξαπάτηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η γενικευμένη λαϊκή οργή και αγανάχτηση από την κλιμακούμενη αντιλαϊκή πολιτική επιταχύνει τη φθορά της ΝΔ. Τόσο ο Τσίπρας με τον «νέο» πολιτικό του φορέα, όσο και τα άλλα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας θα επιδιώξουν να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να την μετατρέψουν σε εκλογική στήριξη, εντείνοντας τις πιέσεις και τους εκβιασμούς ιδιαίτερα απέναντι στο δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο. Όλος αυτός ο κόσμος, τα πλατιά λαϊκά στρώματα δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστευτούν όλους εκείνους που τους έφεραν στα σημερινά αδιέξοδα. Δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστευτούν εκείνους που επέβαλαν και υπηρέτησαν μνημόνια, αντιλαϊκές πολιτικές, που βάθυναν ακόμα περισσότερο το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Δεν αποτελούν μέρος της λύσης αλλά μέρος του προβλήματος για το λαό, την Αριστερά και τον τόπο.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος 

Εγκύκλιος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (16 Μαΐου 1966)

 

Προς

Όλα τα περιφερειακά γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής, ό­λες τις επαρχιακές, δημοτικές και αυτόνομες περιφερειακές επιτρο­πές του κόμματος, όλα τα τμήματα και τις υπηρεσίες που υπάγο­νται στην Κεντρική Επιτροπή, όλες τις κομματικές καθοδηγητικές ομάδες και τις κομματικές επιτροπές σε κυβερνητικές υπηρεσίες και λαϊκές οργανώσεις και το Γενικό Πολιτικό Τμήμα του Λαϊκού Απε­λευθερωτικού Στρατού:

Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε να ανακαλέσει την «Έκ­θεση Σύνοψης για την τρέχουσα Ακαδημαϊκή Συζήτηση από την Ο­μάδα των Πέντε Υπευθύνων της Πολιτιστικής Επανάστασης», η ο­ποία είχε εγκριθεί για δημοσίευση στις 12 Φεβρουάριου 1966, να δια­λύσει την «Ομάδα των Πέντε Υπευθύνων της Πολιτιστικής Επανά­στασης» και τα γραφεία της, και να δημιουργήσει μια νέα Ομάδα Πολι­τιστικής Επανάστασης άμεσα καθοδηγούμενη από τη Διαρκή Επι­τροπή του Πολιτικού Γραφείου. Η λεγόμενη Έκθεση Σύνοψης της «Ομάδας των Πέντε» είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Έρχεται σε α­ντίθεση με τη γραμμή της σοσιαλιστικής πολιτιστικής επανάστα­σης που ορίζεται από την Κεντρική Επιτροπή και το σ. Μάο Τσε Τουνγκ και με τις κατευθυντήριες αρχές που διαμορφώθηκαν κατά τη Δέκατη Ολομέλεια της Όγδοης Κεντρικής Επιτροπής του κόμμα­τος το 1962 σχετικά με το ζήτημα των τάξεων και της πάλης των τάξεων στη σοσιαλιστική κοινωνία. Ενώ υποτίθεται ότι συμμορφώ­νεται, στην πραγματικότητα η Έκθεση αντιτίθεται και πεισματικά αντιστέκεται στη μεγάλη πολιτιστική επανάσταση, την οποία ξεκί­νησε και καθοδηγεί προσωπικά ο σ. Μάο Τσε Τουνγκ, καθώς και στις οδηγίες που έδωσε σχετικά με την κριτική στον Γου Χαν κατά τη Σύσκεψη Εργασίας της Κεντρικής Επιτροπής που πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1965 (δηλαδή, κατά τη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής του ΠΓ της ΚΕ στην οποία πα­ρέστησαν επίσης ηγετικά στελέχη όλων των περιφερειακών γρα­φείων της ΚΕ).

Επίσκεψη Τραμπ στην Κίνα στο φόντο της ενεργειακής κρίσης και των ανοιχτών πολεμικών μετώπων στη Μέση Ανατολή

 

Η προγραμματισμένη –εκτός απροόπτου– συνάντηση του Σι Τζινπίνγκ με τον Ντόναλντ Τραμπ στις 14–15 Μαΐου στο Πεκίνο πραγματοποιείται σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων αλλά και κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Η σύνοδος είχε ήδη αναβληθεί μία φορά λόγω της επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και πλέον διεξάγεται υπό τη σκιά μιας εύθραυστης εκεχειρίας, ενεργειακών αναταράξεων και ανοιχτών μετώπων στη Μέση Ανατολή.

Ενώ αρχικά το βάρος θα δινόταν σε εμπορικές συμφωνίες, δασμούς και τεχνολογικούς περιορισμούς, πλέον το ζήτημα του Ιράν και ειδικά η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ αναδεικνύεται σε κεντρικό θέμα. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσσεντ, καλούν ανοιχτά το Πεκίνο να «πιέσει» την Τεχεράνη για το άνοιγμα της ναυσιπλοΐας, αναγνωρίζοντας έμμεσα το ειδικό βάρος της Κίνας, ενώ και η κινεζική διπλωματία τοποθετεί το ζήτημα ψηλά στις προτεραιότητές της.

Στο Πεκίνο εκτιμούν ότι το αδιέξοδο στη σύγκρουση με το Ιράν μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική του θέση, καθώς οι ΗΠΑ εμφανίζονται εγκλωβισμένες σε μια παρατεταμένη κρίση με σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κόστος. Ταυτόχρονα όμως, η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο επηρεάζει άμεσα την ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας, γεγονός που επιβάλλει προσεκτικούς χειρισμούς.
Κεντρικό σημείο αποτελεί το Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου ενέργειας και μέσω του οποίου καλύπτεται σημαντικό ποσοστό των κινεζικών αναγκών. Η διατάραξη της ναυσιπλοΐας, η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και οι αμερικανικές ναυτικές κινήσεις μετατρέπουν το ενεργειακό σε καθοριστικό παράγοντα των συνομιλιών.

60 χρόνια από τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση

 

Μια ανεκτίμητη πηγή διδαγμάτων για τη νίκη του σοσιαλισμού

Στις 16 Μάη του 2026 κλείνουν εξήντα χρόνια από την ημέρα που εκατομμύρια εργάτες, αγρότες, νεολαίοι και στρατιώτες κλήθηκαν και μπήκαν σε μια πρωτόγνωρη κινητοποίηση στη σοσιαλιστική Κίνα με στόχο να αποτρέψουν την καπιταλιστική παλινόρθωση. Στις 16 Μάη του 1966, με την καθοδήγηση του Μάο Τσετούνγκ, η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας συνέταξε μία Εγκύκλιο που καλούσε σε ξεσκέπασμα όσων αντιτίθενται στο κόμμα και το σοσιαλισμό, σε κριτική σε βάθος και απόρριψη των αντιδραστικών αστικών ιδεών στους πολιτιστικούς τομείς και σε επίκριση και αποκήρυξη των εκπροσώπων της αστικής τάξης που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο στρατό και σε όλους τους τομείς του πολιτισμού.

Το σάλπισμα για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση δόθηκε σε μια περίοδο όπου προηγήθηκαν γεγονότα κρίσιμης σημασίας για την υπόθεση του σοσιαλισμού.

Στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το 1956, ο Χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός επιτέθηκε και ανέτρεψε την επαναστατική γραμμή του Στάλιν και στη συνέχεια επέβαλε τη ρεβιζιονιστική γραμμή και σε άλλα κομμουνιστικά κόμματα, βάζοντας τη Σοβιετική Ένωση και άλλες σοσιαλιστικές χώρες στο δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα σε πορεία αναθεώρησης της επαναστατικής γραμμής τους. Ενάντια σε αυτή την αντισοσιαλιστική κατεύθυνση το ΚΚ Κίνας και άλλα κόμματα, όπως το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, ξεκίνησαν μια μεγάλη αντιπαράθεση. Τη δεκαετία που προηγήθηκε της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης διεξάχθηκε ένας ιστορικός αντιρεβιζιονιστικός αγώνας στον οποίο ηγήθηκε ο Μάο Τσετούνγκ και το ΚΚ Κίνας. Στο εσωτερικό της σοσιαλιστικής Κίνας, επίσης, διεξαγόταν ένας αγώνας ενάντια σε ρεβιζιονιστικές απόψεις και δυνάμεις που εντάθηκε μετά την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Το πραγματικό διακύβευμα των φοιτητικών εκλογών και η στάση των πολιτικών δυνάμεων

 

Λίγες μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές, η τα μέλη και οι φίλοι της Φοιτητικής Πορείας πυκνώνουν τις παρεμβάσεις τους σε μια σειρά σχολές της Αθήνας, των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης, επιδιώκοντας να φτάσει το αγωνιστικό της μήνυμα όσο πιο μακριά γίνεται. Με την προεκλογική της προκήρυξη, τις αφίσες και τις συζητήσεις της, η Φοιτητική Πορεία δίνει την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών, αναδεικνύοντας πρώτα απ’ όλα την ανάγκη αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και των συλλόγων.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται μέσα σε ένα άνυδρο πολιτικά τοπίο, με την αποχή να προβάλλει ξανά ως ο μεγάλος πρωταγωνιστής τους. Άδειες σχολές, φοιτητές που τρέχουν από μάθημα σε μάθημα και από τη σχολή στη δουλειά και αντίστροφα, είναι μερικά από τα στοιχεία που αποτυπώνουν το πραγματικό κλίμα που επικρατεί αυτές τις μέρες στα περισσότερα πανεπιστήμια. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς, όταν φέτος δεν πραγματοποιήθηκαν παρά ελάχιστες γενικές συνελεύσεις, πόσο μάλλον αγωνιστικές διεργασίες και κινητοποιήσεις;

Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση της ΝΔ πετούσε έξω απ’ το πανεπιστήμιο 308.000 φοιτητές, υλοποιώντας το μέτρο των διαγραφών, ένα από τα πιο βαθιά ταξικά και αντιεκπαιδευτικά μέτρα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτός είναι και ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους οι φοιτητικές εκλογές τείνουν όλο και περισσότερο να είναι μία «μάχη εκλογικών μηχανισμών», με την αντιπαράθεση να μην ξεπερνά το επίπεδο χορηγούμενων διαφημίσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία αποτελούν και βασικά εργαλεία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες προωθούν από τα δεξιά, αλλά και τα «αριστερά» την αποπολιτικοποίηση, την αδράνεια, την αναγωγή των φοιτητικών εκλογών σε «μητέρα των μαχών», την έλλειψη ζωντάνιας και δραστηριοποίησης μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους.

Και είναι χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης το γεγονός πως οι ίδιες οι εκλογές πλέον αποφασίζονται από ένα «διαπαραταξιακό όργανο» (όπως αυτοαποκαλείται), που δεν εκλέγεται από κανέναν, δε λογοδοτεί σε κανέναν και δεν έχει καμία ουσιαστική υπόσταση. Αυτό συμβαίνει διότι το τριτοβάθμιο όργανο των φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) δε λειτουργεί εδώ και σχεδόν 30 χρό­νια(!), με ευθύνη όλων των δυνάμεων και παρά τις υποσχέσεις για την ανασύστασή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη ενός πανελλαδικού συντονιστικού οργάνου του φοιτητικού κινήματος, αλλά και κάθε παράταξη να ανακοινώνει τα δικά της αποτελέσματα, να αναγνωρίζει συλλόγους-«φαντάσματα», που δε λειτουργούν στην πρά­ξη, αλλά υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Οι «αναμορφωτές» της Ελλάδας βουλιάζουν μέσα στη δυσωδία των σκανδάλων τους

 

Τα κατά συρροή σκάνδαλα και η επιχείρηση συγκάλυψής τους ξετυλίγονται μέσα
σε πρωτοφανείς συνθήκες φτώχειας και ανέχειας για τα πλατιά λαϊκά στρώματα

Μια νέα μεγάλη επιχείρηση ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας
σε ελεγχόμενους πολιτικούς σχηματισμούς βρίσκεται ήδη στα σκαριά

Η δυσωδία των κατά συρροή σκανδάλων και η προκλητική επιχείρηση συγκάλυψής τους ξετυλίγονται μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες ανέχειας και ανασφάλειας που βιώνουν πλατιά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Πλακώνουν καταθλιπτικά την Ελλάδα και εκτοξεύουν τη λαϊκή δυσφορία και οργή. Ένα καθεστώς εκτεταμένης διαφθοράς, ασυδοσίας και ανομίας επικρατεί. Αυτή είναι η περίφημη «κανονικότητα» που επιφύλασσε για τη χώρα η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη.

Υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξωφρενικές απάτες, μίζες, και σκανδαλώδης διαπλοκή. Ένα πολυπλόκαμο «γαλάζιο» δίκτυο -με χαρακτηριστικά συμμορίας- που περιλάμβανε υπουργούς, υφυπουργούς, κεντρικά κυβερνητικά στελέχη μέχρι τοπικούς κομματάρχες και κάθε λογής τρωκτικά. Η απόλυτη κυριαρχία της σήψης και της διαφθοράς σε όλη τη δομή και τις εκφάνσεις του «γαλάζιου» συστήματος εξουσίας. Με την πρόσφατη άρνηση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής να υψώνει νέο μπλόκο στη διερεύνηση των κυβερνητικών ευθυνών.

Υποκλοπές. Μια σκοτεινή επιχείρηση ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων με εκτεταμένη ηλεκτρονική παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων αλλά και ημέτερων πρωτοκλασάτων υπουργών, της ηγεσίας και στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών και διαφόρων επώνυμων παραγόντων του δημόσιου βίου, αλλά και χιλιάδων «υπόπτων» πολιτών, από την εποπτευόμενη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ΕΥΠ, πίσω από το ραφινάτο… όρο των «νόμιμων επισυνδέσεων»! Με το πρόσχημα της υπεράσπισης της «εθνικής ασφάλειας» και της αντιμετώπισης της «τρομοκρατικής απειλής». Μια υπόθεση με πολλά παρασκήνια, πλοκάμια και προεκτάσεις.

Μπροστά στον κατακτητικό πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν το ΚΚΕ(μ-λ) υιοθετεί τη βαθιά λαθεμένη γραμμή των ίσων αποστάσεων

 

Εντύπωση προκαλεί η κεντρική αφίσα του ΚΚΕ (μ-λ) για τον πόλεμο που ξέσπασε εναντίον του Ιράν, που αναφέρει: «Οι ΗΠΑ ματοκυλάνε τη Μέση Ανατολή. Οι ιμπεριαλιστές βάζουν φωτιά στον πλανήτη. Μέτωπο των λαών ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό».

Εντύπωση προκαλεί η εκκωφαντική απουσία κάθε αναφοράς στο Ιράν, τη χώρα που δέχεται την επίθεση και τον πόλεμο. Μια αφίσα δηλαδή που οι δημιουργοί της κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα.

Ωστόσο, μέσα από τα κείμενα του ΚΚΕ (μ-λ) προκύπτει πως δεν πρόκειται για κάποια τυχαία επιλογή ή για κάποια αβλεψία, αλλά αποτελεί στοιχείο της γραμμής του ΚΚΕ (μ-λ) απέναντι στο συγκεκριμένο πόλεμο.

Το κόμμα μας, το Μ-Λ ΚΚΕ, έχει διακηρύξει ξεκάθαρα ότι πρόκειται για έναν πόλεμο άδικο από τη μεριά των επιτιθέμενων ΗΠΑ-Ισραήλ και των συμμάχων τους και έναν πόλεμο δίκαιο από τη μεριά του Ιράν, πόλεμο αμυντικό για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του και της εδαφικής του ακεραιότητας και κυριαρχίας.

Σε διαφορετική κατεύθυνση κινείται το ΚΚΕ (μ-λ) που αναφέρει σε κείμενό του τα εξής:
«Το αντιδραστικό δίλημμα που τίθεται από το σύστημα στη χώρα μας -που “ανήκει στη Δύση” και έχει το ρόλο πολεμικού προπυργίου των ΗΠΑ- “ή με τη Δύση ή με τους μουλάδες” απαιτεί τον εγκλωβισμό και τη στοίχιση του λαού πίσω από το αμερικανοΝΑΤΟϊκό πολεμικό άρμα. Είναι τουλάχιστον θλιβερό ότι αυτό το δίλημμα υιοθετείται από δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά με τη μορφή “φονιάδες-μουλάδες”, για να καλεστεί ο λαός και η νεολαία να συνταχθούν με τους “μουλάδες”.
Πρόκειται για μια ανοιχτή συνηγορία στη θέση του συστήματος “οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες”, για μια δήλωση που προβάλλει την “αδυναμία” των εργατών και των λαών να παλέψουν στηριγμένοι στις δικές τους δυνάμεις και να διεκδικήσουν το δικό τους, λεύτερο από εκμεταλλευτές και δυνάστες, μέλλον τους».

Καταρχάς, η αναπαραγωγή του διλήμματος «φονιάδες – μουλάδες», από όποιον την κάνει, είναι μια αναπαραγωγή απαξιωτική για τη χώρα του Ιράν, για το λαό του και για τον περήφανο και δίκαιο αγώνα που δίνει. Από αυτό δεν εξαιρούνται ούτε αυτοί που την κάνουν για να πουν ότι είναι με τους μουλάδες. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια προσβλητική θέση για το λαό του Ιράν που εξυπηρετεί τους επιτιθέμενους και την εμετική τους προπαγάνδα, τη στιγμή μάλιστα που πασχίζουν να εξοντώσουν όλη την ηγεσία και τους εκπροσώπους αυτής της χώρας.

Για τον προσανατολισμό των κομμουνιστών στο σημερινό πόλεμο

 

Για τον προσανατολισμό των κομμουνιστών στο σημερινό πόλεμο

«Το ζήτημα τώρα για τους κομμουνιστές μπροστά στον πόλεμο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καταστρέφει, ισοπεδώνει και απειλεί με υποδούλωση το Ιράν, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και κατάκτησης. Μόνο μια τέτοια γραμμή μπορεί, μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης, να αναδείξει στην πρωτοπορία του αγώνα τις λαϊκές, πατριωτικές, επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αγώνα θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές κατευθύνσεις, κόντρα σε θεοκρατικά δόγματα, σε επαναστατικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά συνέπεια, αν θα πετύχουν τους κατακτητικούς σκοπούς τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ή αν θα ανατραπούν και θα ματαιωθούν τα πολεμικά τους σχέδια, αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίσταση των λαών, από τις δυνάμεις που θα ηγηθούν, την προοπτική και τους ευρύτερους στόχους του αγώνα που θα χαράξουν».

Από την Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για τον πόλεμο στο Ιράν, Μάρτης 2026

Αυτός ο προσανατολισμός θεωρεί το Μ-Λ ΚΚΕ ότι ανταποκρίνεται στα θεμελιώδη συμφέροντα ενός λαού που είναι θύμα της επέμβασης και του πολέμου. Και αυτός ο προσανατολισμός πηγάζει από το χαρακτήρα αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Από το γεγονός δηλαδή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν άδικο κατακτητικό πόλεμο από την πλευρά των αμερικανοσιωνιστών που σκοπό έχουν να κατακτήσουν και να διαμελίσουν το Ιράν, ενώ από την πλευρά του Ιράν και του λαού του, που υφίστανται τη δολοφονική επίθεση, είναι ένας δίκαιος πατριωτικός πόλεμος αντίστασης στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας τους. Το ζήτημα για τους κομμουνιστές, τώρα που βρίσκονται αντιμέτωποι με την ισοπέδωση,την ερήμωση, με τις απειλές για καταστροφή των ενεργειακών εργοστασίων του Ιράν, με το ναυτικό αποκλεισμό, ακόμη και την πυρηνική καταστροφή, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, να εμπνεύσουν, να εμψυχώσουν και να κινητοποιήσουν ό,τι δυνάμεις υπάρχουν για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και υποταγής.

Μ-Λ ΚΚΕ: Δολοφονικό ρεσάλτο κατά της Global Sumud Flotila από τους εγκληματίες του ισραηλινού στρατού

 

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Το Μ-Λ ΚΚΕ καταγγέλλει τη νέα, στυγερή δολοφονική επίθεση των στρατιωτικών δυνάμεων του φασιστικού Ισραήλ ενάντια στη Global Sumud Flotilla. Η είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας ότι στρατιωτικές δυνάμεις κατέστρεψαν τις μηχανές και τα συστήματα πλοήγησης των σκαφών, αφήνοντας εκατοντάδες πολίτες εγκλωβισμένους ανοιχτά της Κρήτης, μπροστά στον κίνδυνο επερχόμενης καταιγίδας, αποτελεί πράξη βαρβαρότητας που ξεπερνά κάθε όριο.

Αυτή η ενέργεια είναι σκόπιμα σχεδιασμένη και εγκληματική και στοχεύει στην τρομοκράτηση των λαών, στην παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη πολύπαθη Παλαιστίνη και τον ηρωικό λαό της. Είναι μια επίδειξη φασιστικής ισχύος που δεν σέβεται τίποτα. Οι βάρβαρες στρατιωτικές δυνάμεις του γενοκτονικού Ισραήλ έδρασαν ως κοινοί πειρατές. Άφησαν πίσω τους δεκάδες ανθρώπους εγκλωβισμένους σε κατεστραμμένα σκάφη, την ώρα που μια καταιγίδα πλησίαζε.

Η Global Sumud Flotilla είναι μια προσπάθεια αλληλεγγύης. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να μεταφέρουν βοήθεια και να εκφράσουν την υποστήριξή τους σε έναν δοκιμαζόμενο λαό. Η απάντηση του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών συμμάχων του είναι η βία, γιατί φοβούνται την ενότητα και την αλληλεγγύη των λαών.

Η Εργατική Πρωτομαγιά σάλπισμα μάχης ενάντια στον πόλεμο, τη φτώχεια, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση

 

Εκτύπωση της προκήρυξης του Μ-Λ ΚΚΕ

140 χρόνια μετά μεγάλη απεργία των εργατών του Σικάγου, την 1η Μάη του 1886, με αίτημα το οκτάωρο εργασίας («Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο»), το 13ωρο ημερήσιας εργασίας, η εξαήμερη και εφταήμερη εβδομαδιαία εργασία, όλα τα εξουθενωτικά συστήματα εργατικής εκμετάλλευσης επανέρχονται, τα οικονομικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών δέχονται μια άγρια επίθεση, η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία συνταράσσεται από μια οξεία και παρατεταμένη κρίση, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ΗΠΑ, στην Κίνα, στη Ρωσία και στην Ευρώπη μαίνονται και προκαλούν πολέμους, ιμπεριαλιστικές εκστρατείες και στρατιωτικές εντάσεις.

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά συμπίπτει με μια ζοφερή περίοδο που ξεκίνησε, στην αρχή της χρονιάς, με την γκαγκστερική επιδρομή των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και κλιμακώθηκε με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν και τη νέα εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο. Σε αυτήν τη βάρβαρη πολεμική επίθεση, το Ιράν έχει απαντήσει με ένα δίκαιο πατριωτικό πόλεμο αντίστασης που υπερασπίζει την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητά του. Με τη γενναία αντίστασή του κατάφερε να μπλοκάρει τα επιθετικά αμερικανο-ισραηλινά σχέδια. Το γεγονός αυτό στέλνει ενθαρρυντικά μηνύματα για τον αγώνα των λαών όλου του κόσμου ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Η εργατική τάξη με τις Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις καλείται να καταδικάσει αποφασιστικά τις πολεμικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ και να στηρίξει το δίκαιο πατριωτικό αγώνα των λαών του Ιράν, της Παλαιστίνης και του Λιβάνου και να καταγγείλει όλες τις νέες απειλές ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.