Πολιτικά αδιέξοδα και παραλυτική κρίση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά στην 6η Πανελλαδική της Συνδιάσκεψη

 

Στην 6η πανελλαδική της συνδιάσκεψη προχωρά στις 4 και 5 Απρίλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βυθισμένη σε μία βαθιά κρίση και πολιτικά αδιέξοδα, που διαπιστώνονται όχι μόνο στις θέσεις του ΠΣΟ (Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου), αλλά και στις ξεχωριστές εισηγήσεις σε αυτήν. Έτσι, το άλλοτε «ενιαίο» μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προχωρά σε μία συνδιάσκεψη στην οποία αποδεικνύεται για πολλοστή φορά αυτό που έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Λαϊκού Δρόμου, πως δηλαδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και παραμένει κατά βάση μία ευκαιριακή και εκλογική συγκόλληση δυνάμεων με στόχο την εκλογική καταγραφή και το πέρασμα του «3%». Άλλωστε, τη διαπίστωση αυτή την έχουν ουκ ολίγες φορές τονίσει στελέχη τόσο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης (πρώην ΝΑΡ), όσο και του ΣΕΚ, ότι δηλαδή αποτελεί στόχο της πολιτικής τους συνεργασίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μέτωπο μόνο στα χαρτιά, καθώς είναι χαρακτηριστικό πως οι δυνάμεις που την συναποτελούν όχι μόνο δεν κατεβαίνουν ενιαία στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά πολλές φορές κιόλας συγκροτούν μεταξύ τους διαφορετικές και αντιπαραθετικές πρωτοβουλίες, όπως συνέβη αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση, τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί κανείς να τα συναντήσει στις συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων (ΣΕΚ), αλλά και στις «ανεξάρτητες ταξικές συγκεντρώσεις» της ΚΑ (Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης). Ενδεικτικά είναι όσα αναφέρει η «Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική» στην τροπολογία της πάνω στις θέσεις του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 6η συνδιάσκεψή της: «H 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε χειρότερη οργανωτική κατάσταση, όχι τόσο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της, όσο τη διαίρεσή της στη δράση. Οι παρεμβάσεις της χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ενότητας, η οποία συχνά πλέον δεν επιδιώκεται, ούτε συζητείται καν. Η κανονικότητα των χωριστών πανό, συγκεντρώσεων, πρωτοβουλιών (απεργίες, αντιρατσιστικό/μεταναστευτικό) έχει παγιωθεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι περισσότερες φορές εμφανιζόμαστε χώρια παρά ενωμένοι».

H Kομμούνα του Παρισιού

 

H πρώτη προλεταριακή επανάσταση και η πρώτη κυβέρνηση του προλεταριάτου που κράτησε την εξουσία επί 72 ημέρες (από τις 18 Mάρτη ως τις 28 Mάη 1871) πέρασε στην ιστορία με τον τιμημένο τίτλο «H Kομμούνα του Παρισιού». H εμφάνιση της Kομμούνας ήταν ένα ιστορικό φαινόμενο που προκλήθηκε από τις βαθιές ταξικές αντιθέσεις της γαλλικής κοινωνίας, οι οποίες οξύνθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1860. Bασικές αιτίες η ολοκλήρωση της βιομηχανικής επανάστασης, η σχετική αύξηση και οργανωτική ανάπτυξη της εργατικής τάξης, η άνοδος της ταξικής της συνείδησης. H Παρισινή Kομμούνα ήταν αποτέλεσμα τελικά της μακρόχρονης εξέλιξης του εργατικού κινήματος και για την ιδεολογική του προετοιμασία τεράστιο ρόλο έπαιξε η δράση της Πρώτης Διεθνούς. Οι άμεσες προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση της Παρισινής Κομμούνας συνδέονται με την πολιτική και οικονομική κρίση που πέρασε η Γαλλία στην τελευταία περίοδο της δεύτερης αυτοκρατορίας.

H όξυνση των ταξικών αντιθέσεων

O γαλλο-πρωσικός πόλεμος άρχισε στις 19 Iούλη του 1870. Mέσα σε έξι εβδομάδες τα γαλλικά στρατεύματα ηττήθηκαν καταδεικνύοντας την ηθική αποσύνθεση του βοναπαρτιστικού καθεστώτος. H διεφθαρμένη εξουσία του Nαπολέοντα του Γ’ είχε συντριβεί. Στις 4 Σεπτέμβρη ο γαλλικός λαός ανέτρεψε τη δεύτερη αυτοκρατορία και εγκαθιδρύθηκε αστική δημοκρατία. Όμως η νέα κυβέρνηση, που αυτοανακηρύχθηκε ως «κυβέρνηση εθνικής άμυνας», συνέχισε την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Aρνήθηκε να ικανοποιήσει τα δημοκρατικά και πατριωτικά αιτήματα των λαϊκών μαζών και άρχισε να σαμποτάρει την άμυνα του Παρισιού που είχε κυκλωθεί από τα γερμανικά στρατεύματα. H προδοσία των αντιδραστικών ηγετών της «Δημοκρατίας» προκάλεσε την αγανάκτηση των εργατών του Παρισιού. Στις 31 Oκτώβρη του 1870, αλλά και στις 22 Γενάρη του 1871 ξέσπασαν εξεγέρσεις σε μια προσπάθεια ανακήρυξης της Kομμούνας αλλά καταπνίγηκαν. Στα τέλη του Γενάρη υπογράφτηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Πρωσία ανακωχή.
H νέα κυβέρνηση Θιέρσου (εγκάθετη της μεγαλοαστικής τάξης), η οποία ανέλαβε τον Φλεβάρη, οδηγείται στη Συνθήκη Eιρήνης των Bερσαλιών όπου συναινούσε να παραδώσει το Παρίσι στον Bίσμαρκ.

Τα κυβερνητικά μέτρα «ανακούφισης» αποδεικνύονται ψίχουλα για τα λαϊκά στρώματα που στενάζουν από την ογκούμενη ακρίβεια

 

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν και ο οποίος μαίνεται με αμείωτη ένταση λειτουργεί ως καταλύτης στη νέα οικονομική κρίση που προβάλλει. Η κυβέρνηση της ΝΔ από τη μια μεριά εμπλέκει τη χώρα προσφέροντας γη και ύδωρ στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Από την άλλη προσπαθεί να παρουσιάσει την καλπάζουσα ακρίβεια ως συνέπεια του πολέμου για να συγκαλύψει τις ευθύνες της χρησιμοποιώντας πανομοιότυπη επιχειρηματολογία όπως και στον πόλεμο στην Ουκρανία. Εδώ και πέντε όμως χρόνια που τα λαϊκά νοικοκυριά βρίσκονται γονατισμένα και τα λαϊκά εισοδήματα λεηλατημένα, αποδεικνύεται ότι η ακρίβεια δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του πολέμου αλλά συνέπεια της ανεξέλεγκτης δράσης και της κερδοσκοπίας των μεγάλων μονοπωλίων στην ενέργεια, τη βιομηχανία και το εμπόριο.

Τα στοιχεία που η ίδια η ΕΕ βγάζει στο φως της δημοσιότητας είναι αποκαλυπτικά. Η Ελλάδα το 2025 καταγράφηκε ως η πιο φτωχή ανάμεσα στις 27 χώρες της ΕΕ. Για το 2025 λοιπόν, και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στο Ιράν, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, εκφρασμένο σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, κατά μέσο όρο στην ΕΕ ανήλθε στα 41.600€. Στο ίδιο διάστημα η Ελλάδα βρέθηκε στο χαμηλότερο επίπεδο, 32% κάτω από το μέσο όρο, καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση. Ακόμα, το Φεβρουάριο του 2026, πριν την πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, ο πληθωρισμός στη χώρα μας έφτασε το 3,1% ενώ για το Μάρτη σκαρφάλωσε στο 3,3%.

Η ψευδαίσθηση του Ανίκητου και η δύναμη των Λαών

«Η ατομική βόμβα είναι μια χάρτινη τίγρη που χρησιμοποιούν οι αντιδραστικοί των ΗΠΑ για να τρομάξουν τον κόσμο. Φαίνεται απαίσια, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Φυσικά, η ατομική βόμβα είναι ένα όπλο μαζικής σφαγής, αλλά η έκβαση ενός πολέμου αποφασίζεται από τον λαό, όχι από ένα ή δύο νέα είδη όπλων. Όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινες τίγρεις. Στην όψη, οι αντιδραστικοί είναι τρομακτικοί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο ισχυροί. Από μακροπρόθεσμη άποψη, δεν είναι οι αντιδραστικοί αλλά ο λαός που είναι πραγματικά ισχυρός…» (από τη συζήτηση του Μάο Τσε Τουνγκ με την Άννα Λουίζ Στρονγκ).

Με την πρώτη ανάγνωση, ο ισχυρισμός αυτός μοιάζει παράδοξος, ίσως και επικίνδυνα αφελής. Πώς είναι δυνατόν να αποκαλούμε «χάρτινη τίγρη» δυνάμεις που κατέχουν πυρηνικά όπλα, ελέγχουν τις παγκόσμιες αγορές και διαθέτουν στρατιωτικές μηχανές που μπορούν να πλήξουν οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη; Η διεξαγωγή μιας σωστής ανάλυσης και αξιολόγησης του ιμπεριαλισμού τακτικά και στρατηγικά και η διευκρίνιση των χαρακτηριστικών και της επιθετικής του φύσης είναι ζήτημα εξαιρετικής σημασίας στην παρούσα κατάσταση.

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή βρισκόμαστε αντιμέτωποι πρόσωπο με πρόσωπο με τον ιμπεριαλισμό και τη βάρβαρη εγκληματική πολιτική του αλλά ταυτόχρονα και με τους μηχανισμούς εκείνους που τον αναθεωρούν και τον εξωραΐζουν. Οι απόψεις ότι είναι κυρίαρχος, ανίκητος και -ακόμη χειρότερα- «καλύτερα φίλος παρά εχθρός» φωλιάζουν στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων.

Η συνάντηση με αυτές τις απόψεις που αναδεικνύουν την παντοδυναμία του καταπιεστή φέρνει σε πρώτο πλάνο την ιδεολογική χειραγώγηση που αποτελεί κεντρικό άξονα παρέμβασης του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας. Πατάει πάνω στις σχέσεις εκμετάλλευσης-καταπίεσης και ατομικότητας που επιβάλλει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η ιδεολογική χειραγώγηση δεν είναι εικασία, αλλά ένα δομημένο σύστημα που επιβάλλει μια «πραγματικότητα» εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Ο καταπιεστής επιβάλλει την ιδεολογία και τις θέσεις του, κάνοντας τους πολλούς καταπιεσμένους να «φιλοξενούν» μέσα τους την εικόνα του, θεωρώντας την εξουσία του δεδομένη και ανίκητη. Η παντοδυναμία του καταπιεστή δεν βασίζεται μόνο στη βία, αλλά αρκετές φορές στην αποδοχή της από τα θύματα.

Ενίσχυση της θέσης της Κίνας στο φόντο του πολέμου στο Ιράν

 

Η επιδρομή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν πραγματοποιείται στο φόντο του σκληρού ανταγωνισμού για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενεργειακών διαδρόμων και γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής μεταξύ ΗΠΑ–Δύσης και Κίνας–Ανατολής. Ταυτόχρονα, αποτυπώνει και κάτι βαθύτερο: τη φθορά της αμερικανικής ηγεμονίας και την παράλληλη άνοδο του κινεζικού ιμπεριαλισμού, που ακροβολίζεται και εκμεταλλεύεται τη στρατηγική αποδρομή της.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Κίνα δεν στέκεται ουδέτερα, αλλά κινείται με στόχο την αναβάθμιση της οικονομικής, πολιτικής και διπλωματικής ισχύος της. Θέτει τις προϋποθέσεις ώστε, την επαύριον του πολέμου, να βρεθεί σε ισχυρότερη θέση από τον βασικό ανταγωνιστή της.
Το Πεκίνο καταγγέλλει την αμερικανική πολιτική ως έναν φαύλο κύκλο επεμβάσεων που αποσταθεροποιούν ολόκληρες περιοχές, προβάλλοντας ταυτόχρονα την εικόνα μιας δύναμης που υπερασπίζεται την «πολυπολικότητα» και την ειρηνική συνύπαρξη. Αναδεικνύει έτσι το αδιέξοδο της στρατηγικής των ΗΠΑ, σε έναν κόσμο που βλέπει την Ουάσιγκτον να βυθίζεται ξανά σε έναν πόλεμο χωρίς καθαρή διέξοδο.
Χαρακτηριστικό είναι ότι Κινέζοι αναλυτές μιλούν για «Σισύφεια παγίδα». Όπως ο Σίσυφος δεν μπορεί να φτάσει τον βράχο στην κορυφή, έτσι και οι ΗΠΑ, σε κάθε προσπάθεια επιβολής, προκαλούν αντιδράσεις που τροφοδοτούν τη δική τους φθορά και τις φέρνουν πιο κοντά στην παρακμή.

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: Σε πλήρη σήψη η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το αστικό πολιτικό σύστημα

 

Νέες δικογραφίες για υπουργούς και βουλευτές της ΝΔ

Σε βαρέλι δίχως πάτο εξελίσσεται το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που αποκαλύπτει τη σαπίλα και τη διαφθορά της κυβέρνησης και του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και ευρύτερα τη σήψη του αστικού πολιτικού συστήματος.

Αφότου η εξεταστική-παρωδία στη Βουλή έκλεισε άρον άρον, με τη «γαλάζια» πλειοψηφία να μη βλέπει ποινικές ευθύνες για υπουργούς και βουλευτές της κυβέρνησης, βγάζοντας «λάδι» τους πάντες, τρεις ακόμα δικογραφίες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας διαβιβάζονται στη Βουλή, οδηγώντας σε νέα κυβερνητική κρίση.

Δικογραφίες για 13 «γαλάζιους» υπουργούς και βουλευτές

Η πρώτη δικογραφία αφορά πρώην υπουργούς και συγκεκριμένα, τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Σπήλιο Λιβανό, καθώς και την υφυπουργό Φωτεινή Αραμπατζή κατά τις θητείες τους. Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις εμπίπτουν στο άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών.

Η δεύτερη δικογραφία αφορά εν ενεργεία βουλευτές της επίμαχης περιόδου. Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι ζητάει συνέχιση της έρευνας και άρση ασυλίας για 11+2 πολιτευτές. Συγκεκριμένα, πρόκειται για τους:

• 1. Κατερίνα Παπακώστα (νυν υφυπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας)
• 2. Κώστα Αχ. Καραμανλή (πρώην υπουργό Μεταφορών)
• 3. Γιάννη Κεφαλογιάννη (νυν υπουργό Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας)
• 4. Νότη Μηταράκη (πρώην υπουργό και υφυπουργό)
• 5. Κώστα Τσιάρα (νυν υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης)
• 6. Κώστα Σκρέκα (πρώην υπουργό Ανάπτυξης και υφυπουργό)
• 7. Δημήτρη Βαρτζόπουλο (νυν υφυπουργό Υγείας και βουλευτή ΝΔ)
• 8. Μάξιμο Σενετάκη (πρώην υφυπουργό Ανάπτυξης)
• 9. Βασίλη Βασιλειάδη (νυν βουλευτή της ΝΔ)
• 10. Χρήστο Μπουκώρο (νυν βουλευτή της ΝΔ)
• 11. Θεόφιλο Λεονταρίδη (πρώην αναπληρωτή υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Εσωτερικών)
  

Η τρίτη δικογραφία αφορά δύο εν ενεργεία βουλευτές, για τους οποίους προέκυψαν ενδείξεις για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος, με φερόμενους φυσικούς αυτουργούς στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μεγάλη νίκη του ιρανικού λαού, όλων των λαών του κόσμου – Μεγάλη ήττα των ΗΠΑ-Ισραήλ και όλων των αντιδραστικών

 

Ανακοίνωση του Μ–Λ ΚΚΕ για την προσωρινή εκεχειρία

Σαράντα μέρες μετά την εξαπόλυση του πολέμου από τους αμερικανοσιωνιστές και λίγες ώρες πριν εκπνεύσει το βάρβαρο τελεσίγραφο Τραμπ με το οποίο απειλούσε «να εξαφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό», οι Ιρανοί -κουρελιάζοντας για άλλη μια φορά τα αλλεπάλληλα αμερικανικά τελεσίγραφα και τις ιμπεριαλιστικές προσταγές για «άνευ όρων παράδοση»- εξανάγκασαν τις ΗΠΑ σε μια μεγάλη υποχώρηση, σε μια εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων σε όλα τα μέτωπα του πολέμου της Μέσης Ανατολής στη βάση των 10 σημείων που πρότειναν στις διαπραγματεύσεις.

Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές εξαναγκάστηκαν σε προσωρινή -έστω- κατάπαυση του πυρός χωρίς να πετύχουν κανένα διακηρυγμένο στόχο τους, όταν εξαπέλυσαν τον πόλεμο. Ούτε το βασικό τους στόχο που ήταν η ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν και η εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων στην Τεχεράνη. Αλλά ούτε και τους άλλους στόχους τους, όπως την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων, την καταστροφή του πυρηνικού και βαλλιστικού προγράμματος του Ιράν και του εμπλουτισμένου ουρανίου. Έτσι αποχωρούν προσωρινά άπραγοι και το μόνο που «κατάφεραν» αυτές τις 40 μέρες ήταν να δολοφονήσουν με δόλιο τρόπο ένα τμήμα της ιρανικής ηγεσίας και χιλιάδες άμαχο πληθυσμό, με αποκορύφωμα της βαρβαρότητάς τους τη φριχτή δολοφονία 170 μαθητριών, καθώς και την καταστροφή στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών, εγκλήματα που δεν μπόρεσαν να κάμψουν την γενναία αντίσταση του ιρανικού λαού. Σίγουρα η εκεχειρία είναι προσωρινή και τίποτα δεν προδικάζει πως οι εγκληματίες Τραμπ και Νετανιάχου και οι δυνάμεις που βρίσκονται από πίσω τους δεν θα επιχειρήσουν να επανέλθουν για να πάρουν τη ρεβάνς. Όμως τα όριά τους φάνηκαν και από πουθενά δεν προκύπτει ότι μια νέα επίθεση θα έχει καλύτερη τύχη από αυτή.

Επικίνδυνη κυβερνητική πολιτική βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο

 

Παρά τους αυξανόμενους κινδύνους και τις πολλαπλασιαζόμενες συνέπειες που δημιουργεί η συνέχιση του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, με τα περισσότερα κράτη της Μέσης Ανατολής να έχουν τυλιχθεί στις φλόγες, με το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, με τις πολεμικές επιχειρήσεις να επεκτείνονται από τον ισραηλινό στρατό και στο Λίβανο, με τα κράτη της νοτιανατολικής Μεσογείου να βρίσκονται σε στρατιωτικό συναγερμό και με την παγκόσμια οικονομία να συνταράζεται, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αμετακίνητα στέκεται σε μια κατεύθυνση στήριξης της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης, προωθώντας την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο.

Έχοντας μετατρέψει το έδαφος, τη θάλασσα και τον εναέριο χώρο της Ελλάδας σε σταθμό ανεφοδιασμού και ορμητήριο των αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ που επιχειρούν κατά του Ιράν. Έχοντας φρεγάτες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Έχοντας προχωρήσει σε άμεση, θερμή συμμετοχή στον πόλεμο με ελληνική πυροβολαρχία Patriot να δρα στη Σαουδική Αραβία για την κατάρριψη ιρανικών πυραύλων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να κάνει ένα ακόμη παραπέρα βήμα μεγαλύτερης συμμετοχής της χώρας στην πολεμική εκστρατεία κατά του Ιράν.

Κάτω το ιμπεριαλιστικό τελεσίγραφο Τραμπ

 

Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ

Κοντά 40 μέρες από την έναρξη της αμερικανοσιωνιστικής στρατιωτικής επίθεσης στο Ιράν, ο πόλεμος βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Όλοι οι επιθετικοί σχεδιασμοί και επιδιώξεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και ο βασικός στόχος του για ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος έχουν τιναχθεί στον αέρα κάτω από την ανυποχώρητη αντίσταση του ιρανικού λαού. Αντιμέτωπος τώρα ο Τραμπ με το φάσμα της αποτυχίας και της χρεοκοπίας γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος και τυχοδιωκτικός, παραληρεί και εξαπολύει πρωτοφανείς απειλές και τελεσίγραφα.

Στο τέταρτο κατά σειρά τελεσίγραφό του ο Τραμπ απειλεί να «ανοίξει τις πύλες της κολάσεως και να ανατινάξει το Ιράν», αναφέροντας συγκεκριμένα:

«Η Τρίτη θα είναι Ημέρα Εργοστασίων Ηλεκτρικής Ενέργειας και Ημέρα Γεφυρών, όλα μαζί σε ένα, στο Ιράν. Δεν θα υπάρχει τίποτα παρόμοιο!!! Ανοίξτε το γαμημένο στενό, ρε τρελοί μπάσταρδοι, αλλιώς θα ζείτε στην κόλαση».

Στην πραγματικότητα όλες αυτές οι ποταπές απειλές για τον αφανισμό του άμαχου πληθυσμού δεν δείχνουν τη δύναμη, αλλά τη μεγάλη αδυναμία και τα στρατηγικά αδιέξοδα στα οποία έχουν βρεθεί οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Από εκεί που ο βασικός τους στόχος ήταν η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος και η εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων, τώρα ο στόχος τους είναι η διαπραγμάτευση με το Ιράν και το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, τα οποία ως γνωστό ήταν ανοιχτά πριν ξεκινήσουν τον πόλεμο.

Μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν οι ΗΠΑ τον πόλεμο … Ο ηγέτης της «πολιτισμένης» Δύσης απειλεί να γυρίσει το Ιράν στη «λίθινη εποχή»

 

Ο πρώτος μήνας του πολέμου που εξαπέλυσαν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν δείχνει ότι δεν επιβεβαιώνει όσα καλλιεργούσε η δυτική προπαγάνδα για γρήγορη νίκη. Δεν έγινε αλλαγή καθεστώτος και ξεσηκωμός του λαού, ο ιρανικός στρατός παρά τα χτυπήματα είναι ιδιαίτερα αξιόμαχος, ενώ ο περιβόητος «Σιδερένιος Θόλος» του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ δεν είναι και τόσο άτρωτος. Στο στόχαστρο βρέθηκε και το ισραηλινό «απόρρητο» στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα στην Ντιμόνα, που βλήθηκε από το Ιράν, σε αντίποινα για τις επικίνδυνες επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.

«Δεν θα υπάρξει συμφωνία με το Ιράν, εκτός από την άνευ όρων παράδοση». Ήταν 6 Μάρτη, μια βδομάδα μετά την έναρξη της επέμβασης, και αυτή ήταν μια ανάρτηση του προέδρου των ΗΠΑ. Ένα μήνα μετά, τα επιτελεία των ΗΠΑ διαρρέουν όρους για «τερματισμό του πολέμου» και λένε ότι ο σχεδιασμός τους περιλαμβάνει «ανταλλάγματα» προς το Ιράν. Όλα δείχνουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται όπως επεδίωκαν και όπως προέβλεπαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, που μιλούσαν για μια «γρήγορη» και «αποτελεσματική» επέμβαση. Όλα αυτά οξύνουν τις εσωτερικές διαμάχες σε ΗΠΑ και Ισραήλ και κλιμακώνουν τις πιέσεις σε Τράμπ και Νετανιάχου, παρά τις διθυραμβικές τους δηλώσεις για την πορεία του πολέμου.