Η ΕΡΓΑΣ μπροστά στο 33ο Συνέδριο του ΕΚΑ

 

Το Σαββατοκύριακο 7-8 Φεβρουαρίου 2026 σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας θα διεξαχθεί το 33ο Συνέδριο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), του μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, η ΕΡΓΑΣ θα έχει συμμετοχή και παρέμβαση στις διαδικασίες του Συνεδρίου.

Θυμίζουμε ότι το σώμα του 32ου Συνεδρίου του ΕΚΑ ενέκρινε ομόφωνα τρία ψηφίσματα που υποβλήθηκαν από συνδικαλιστές της ΕΡΓΑΣ για συγκεκριμένα θέματα (σχετικά με την απελευθέρωση των ΣΣΕ από τον κρατικό σφιχτό «εναγκαλισμό» και έλεγχο, ενάντια στην ίδρυση Μουσείων – Νομικών Προσώπων, και αναφορικά με τα όρια θερμοκρασίας μέσα στα οποία θα πρέπει να επιτρέπεται η εργασία του προσωπικού στο πεδίο). Διεκδικώντας ένα συνέδριο – εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων, και όχι ένα συνέδριο – πλυντήριο για την κυβερνητική πολιτική και πεδίο σύγκρουσης παραταξιακών εκλογικών μηχανισμών, η ΕΡΓΑΣ συμμετέχει στο 33ο Συνέδριο με την ακόλουθη ανακοίνωση η οποία και κωδικοποιεί τη συνδικαλιστική τοποθέτησή της:

Συνάδελφοι,

Η ΕΡΓΑΣ προσέρχεται στο 33ο Συνέδριο του ΕΚΑ με συνείδηση ότι σχεδόν όλα τα συνέδρια των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων σταδιακά έχουν πάψει να αποτελούν εργαλεία των εργαζομένων, και από καιρό έχουν καταντήσει απλές συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατόπεδα παραταξιακών μηχανισμών. Ιδιαίτερα δε στα συνέδρια που εκλέγουν διοικήσεις και αντιπροσώπους, οι μεγάλες παρατάξεις καταθέτουν όλη την ενέργειά τους για να εξασφαλίσουν ψήφους και έδρες, όχι για να αντιμετωπίσουν τα εργατικά προβλήματα. Αγωνία τους είναι τα ποσοστά, και όχι ο τρόπος με τον οποίο θα μιλήσουν, θα πείσουν, θα ενώσουν, θα συντονίσουν τους εργαζόμενους στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις τους αλλά και στους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες.

ΙΡΑΝ: Παρά την προσωρινή αποκλιμάκωση ο Τραμπ εξακολουθεί να απειλεί -Οργιάζουν τα χαλκεία της διεθνούς προπαγάνδας της Δύσης

 

Υψηλή παραμένει η ένταση στο Ιράν, παρά τη σχετική «αποκλιμάκωση» των πολυήμερων και πολύνεκρων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Οι γεωστρατηγικοί ανταγωνισμοί και συμμαχίες στην περιοχή μπορεί να οδήγησαν τον Τραμπ να μην προχωρήσει σε νέες επιθέσεις κατά της Τεχεράνης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα σύννεφα πολέμου απομακρύνονται. Κάθε άλλο.

Στην πραγματικότητα, τα σχέδια στρατιωτικής επέμβασης και κλιμάκωσης της αφόρητης πίεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, με κάθε μέσο και τρόπο, παραμένουν «στο τραπέζι». Ο ίδιος ο Τραμπ, που φέρεται να άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή, στο φόντο έντονων διπλωματικών παζαριών με Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ομάν και Αίγυπτο και «συστάσεων» στενών συμβούλων, ότι οι αμερικανικές επιθέσεις θα πυροδοτήσουν «ευρύτερες συγκρούσεις» χωρίς να εξασφαλίσουν 100% ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης, εξακολουθεί να διατηρεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Το δε Ισραήλ εξακολουθεί να πιέζει για «αξιοποίηση» της σημερινής συγκυρίας που δημιούργησαν οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Ιράν.

«Πυροσβεστικό» ρόλο για μια σχετική «αποκλιμάκωση» φαίνεται ότι έπαιξαν ορισμένοι σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, όπως η Σαουδική Αραβία, που θέλει να προχωρήσει σε κατάσταση ηρεμίας τα σχέδια απεξάρτησης της εθνικής οικονομίας από το πετρέλαιο και να «σταθεροποιήσει» την κατάσταση στη νότια Υεμένη, έχοντας μόλις απομακρύνει τα ΗΑΕ και τους αυτονομιστές, το Κατάρ που φιλοξενεί την αμερικανική στρατιωτική βάση Udeid, που είναι η μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ σε όλη την περιοχή και το Ομάν που προωθεί τα δικά του συμφέροντα.

Επιταχύνεται η επιχείρηση αναμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού

 

Η επιταχυνόμενη φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ κάτω από το βάρος της αντιλαϊκής πολιτικής της και η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να καρπωθούν τη φθορά αυτή και να παραμένουν καθηλωμένα οδηγούν σε επιτάχυνση των διεργασιών για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού με νέα κόμματα να ανακοινώνονται ή να προετοιμάζονται.
Ο Αλέξης Τσίπρας προετοιμάζει τα επόμενα βήματά του μετά την παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη» σε Αθήνα και Πάτρα και ζυγίζει τις επιλογές του προκειμένου να προχωρήσει την κατάλληλη στιγμή και στην επίσημη ανακοίνωση του νέου του κόμματος. Ο Τσίπρας ουσιαστικά έχει επισημοποιήσει την ολική επαναφορά του στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό και επιδιώκει να παίξει κεντρικό ρόλο και να ξεβαλτώσει, για μια ακόμα φορά, το αστικό πολιτικό σύστημα από τη σοβούσα κρίση με την οποία είναι αντιμέτωπο. Είναι πλέον εξόφθαλμη η στήριξη την οποία έχει από κυρίαρχους κύκλους της ντόπιας ολιγαρχίας. Αφού πρώτα έδωσε τα διαπιστευτήριά του σε ΗΠΑ και ΕΕ με τις επισκέψεις σε Χάρβαρντ και Σορβόννη παίρνοντας ξανά την έγκριση από τους Αμερικανο-ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, τώρα ντόπια αστικά επιτελεία τον πριμοδοτούν και τον προωθούν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο. Πρόκειται για απροκάλυπτο ξέπλυμα του Τσίπρα και της πολιτικής που εφάρμοσε με στόχο την αναβάπτισή του και την ολική επαναφορά του σε ρόλο «σωτήρα».

Οι ουκρανικές εξελίξεις στη δίνη των αντιθέσεων που άνοιξε η αμερικάνικη πολιτική απέναντι στην Ευρώπη

 

Ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος συνεχίζεται με στρατιωτικές μάχες στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας, με ρίψεις πυραύλων και επιθέσεις drones σε περιοχές εντός της Ουκρανίας και της Ρωσίας, με πλήγματα σε τάνκερ και πλοία που πλέουν στη Μαύρη Θάλασσα.

Ωστόσο είναι φανερό πως η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση έχει μπει σε μια νέα φάση. Διεξάγεται με όρους που καθορίζονται όχι μόνο από τα αποτελέσματα στο πολεμικό πεδίο, όπου η Ρωσία επικρατεί, αλλά και από τις καταιγιστικές εξελίξεις που έχει δρομολογήσει η πολιτική του Τραμπ. Εξελίξεις που έχουν άμεσο αντίκτυπο στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Οι συνέπειές τους φάνηκαν έντονα και από την αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε ο Τραμπ στις 14/1,κατά την οποία δήλωσε πως Ρώσος πρόεδρος Βλ. Πούτιν είναι «έτοιμος να κλείσει συμφωνία» ενώ η Ουκρανία «είναι λιγότερο έτοιμη», αποδίδοντας ευθέως στον Ζελένσκι την ευθύνη για το ότι οι «ειρηνευτικές» διαπραγματεύσεις δεν έχουν φέρει ακόμα αποτέλεσμα. Εντείνοντας, μάλιστα, την αμερικάνικη πίεση πάνω στην Ουκρανία, πρόσθεσε πως οι ΗΠΑ «πρέπει να πείσουν τον Ζελένσκι να την αποδεχτεί».

Έχοντας να αντιμετωπίσει, από τη μια, την αυξανόμενη αμερικάνικη πίεση για το κλείσιμο συμφωνίας «παύσης των εχθροπραξιών» και, από την άλλη, το στρατιωτικό προχώρημα της Ρωσίας στο ουκρανικό έδαφος, ο Ζελένσκι έχει καταφύγει στη «Συμμαχία των Προθύμων» Ευρωπαίων υποστηρικτών του για στήριξη και «εγγυήσεις ασφαλείας». Ωστόσο, αντιλαμβανόμενος πως η «δήλωση προθέσεων» υποστήριξης, που του έκαναν οι τελευταίοι πριν δυο εβδομάδες, είναι ανεπαρκής, έστειλε ξανά ουκρανική αντιπροσωπεία στις ΗΠΑ για συνομιλίες σχετικά με τις«εγγυήσεις ασφαλείας» και για να επαιτήσει τη βοήθεια των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, έσπευσε να προσφέρει διαβεβαίωση πως, όπως οι ΗΠΑ έτσι και «η Ουκρανία ενδιαφέρεται για τον τερματισμό του πολέμου», προσθέτοντας ότι «εάν επιτευχθεί συμφωνία για το ουκρανικό» η χώρα του θα μπορούσε να την υπογράψει στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός στην Ελβετία…

ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ: Φιλοϊμπεριαλιστική πολιτική και στήριξη στην κυβέρνηση

 

Από την αρχή του χρόνου, μια σειρά σοβαρών γεγονότων, της εγχώριας και της διεθνούς σκηνής και η στάση των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απέναντι σε αυτά, καταδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι η οπισθοδρόμηση του συνδικαλιστικού κινήματος έχει πολύ συγκεκριμένα αίτια και οφείλεται στη γενική πολιτική κατεύθυνση των δυνάμεων που ηγούνται σε αυτό.

Η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ πέρα από ένα ολιγόλογο δελτίο τύπου στήριξης στις αγροτικές κινητοποιήσεις που εξέδωσε λίγο πριν τις γιορτές, στο οποίο μάλιστα καλεί τα σωματεία και τις ομοσπονδίες να «δυναμώσουν τη στήριξή τους στις αγροτικές κινητοποιήσεις»… που η ίδια ωστόσο δεν κάνει, δεν έχει από τότε βγάλει άχνα όχι μόνο για το θέμα των αγροτών αλλά ούτε και για τα σοβαρά διεθνή γεγονότα, τα οποία ξέσπασαν από την αρχή του έτους, με αποκορύφωμα τη δολοφονική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο, καθώς επίσης και για τον ρόλο των ΗΠΑ τόσο στην υποδαύλιση των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στο Ιράν, όσο και σε επόμενο βήμα που απειλούν να προχωρήσουν. Ενδεχομένως, αυτή η σιωπή της ΑΔΕΔΥ να οφείλεται ή να βρίσκει ως δικαιολογία το γεγονός ότι δεν έχει συσταθεί ακόμη το νέο ΔΣ, μετά και το τελευταίο συνέδριό της, στο οποίο ας μην ξεχνάμε πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ).

Σχετικά με το 22o συνέδριο του ΚΚΕ (Δεύτερo μέρος)

 

Η ηγεσία του ΚΚΕ θέτει στην «ημερήσια διάταξη» την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και φυγομαχεί από τις διεκδικήσεις και τους σημερινούς αγώνες του λαϊκού κινήματος

Η θεωρία της ισχυρής Ελλάδας

Στο δεύτερο μέρος του κειμένου, σχετικά με τις θέσεις του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο, θα αναφερθούμε σε ορισμένα ζητήματα που αφορούν τη χώρα και στα ζητήματα της πάλης του ελληνικού λαού.

Αναφέρει το ΚΚΕ στις Θέσεις του, σε κεντρικό σημείο, ότι: «Η ελληνική αστική τάξη, με ιδιαίτερη επιθετικότητα, υπερασπίζεται και προωθεί τα στρατηγικά της συμφέροντα αυτοτελώς και μέσα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά και την ενδυνάμωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, για την αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και την περιοχή, ως ισχυρός ενεργειακός – μεταφορικός κόμβος, διεκδικώντας μεγαλύτερο μερίδιο από τη λεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων».

Το ΚΚΕ προσδίδει στη ντόπια αστική τάξη και στον κύριο πολιτικό εκφραστή της, την ελληνική κυβέρνηση, πολιτική αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας, που με τις δικές της δυνάμεις συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Για το ΚΚΕ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι μεν ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, αλλά υπό την έννοια ότι όλες οι χώρες που συμμετέχουν σε αυτούς είναι ιμπεριαλιστικές, όπως ιμπεριαλιστική είναι και η χώρα μας, που συμμετέχει λίγο-πολύ ισότιμα στις συγκεκριμένες συμμαχίες και γενικότερα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναβαθμίζοντας τη θέση της στην περιοχή, διεκδικώντας μάλιστα και πολεμική λεία από τη μοιρασιά!

Το ΚΚΕ με τις Θέσεις του αποκρύπτει το περιεχόμενο των οργανισμών αυτών, που φτιάχτηκαν με την πρωτοβουλία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης για να απλώσουν πιο εύκολα και πιο αποτελεσματικά τα πλοκάμια τους και τη σφαίρα επιρροής τους στις πιο αδύναμες και εξαρτημένες χώρες. Αποκρύπτει ταυτόχρονα το πραγματικό περιεχόμενο της σχέσης της χώρας μας με τους οργανισμούς αυτούς: σχέσεις οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής εξάρτησης.

Ο πρώτος που θα χειροκροτήσει μια τέτοια τοποθέτηση, σαν αυτή που κάνει το ΚΚΕ στις Θέσεις του, είναι το αστικό πολιτικό σύστημα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κερδίζει περγαμηνές «ανεξάρτητης πολιτικής» και βρίσκει τον «αριστερό» υπερασπιστή της απέναντι στην πίεση της κριτικής της ξενοδουλείας.

Ένας μεγάλος αγώνας των αγροτών χωρίς αντάξια κατάληξη

 

Για 50 και πλέον ημέρες στους δρόμους της χώρας ξεδιπλώθηκε ένας από τους πιο μεγαλειώδεις αγώνες στην ιστορία του αγροτικού κινήματος, καθώς οι βιοπαλαιστές της γης βγήκαν μαζικά στα μπλόκα, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή.

Ένας αγώνας που άντεξε για σχεδόν δύο μήνες, παρά τις συκοφαντίες και τις απειλές της κυβέρνησης, καθώς και τις αδυναμίες και υποχωρήσεις των δυνάμεων που κυριαρχούν στο εσωτερικό του, αλλά που αφήνει αναμφισβήτητα μία θετική παρακαταθήκη για το μέλλον.

Τη Δευτέρα 19 Γενάρη οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι συναντήθηκαν με τον Μητσοτάκη και υπουργούς στο Μαξίμου και την επόμενη ημέρα ξεκίνησαν να αποχωρούν σταδιακά από τα μπλό­κα, την ώρα που μεγάλο μέρος των προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα, παραμένουν άλυτα.

Καταστολή, εκβιασμοί και κατασυκοφάντηση

Πριν ακόμα στηθούν τα μπλόκα, τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και σύσσωμη η κυβέρνηση επιχείρησαν να παρουσιαστούν ως η πολιτική δύναμη που εγγυάται τα συμφέροντα του πρωτογενούς τομέα, στο πλαίσιο πάντα των περιβόητων «δημοσιονομικών ορίων», εφαρμόζοντας ωστόσο τις αντιαγροτικές επιταγές της ΕΕ.

Η κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ πίεζαν τους διαδηλωτές για συνομιλίες και όταν απέτυχαν, από τη στιγμή που οι αγροτοκτηνοτρόφοι ζητούσαν ουσιαστικές δεσμεύσεις πριν καθίσουν στο τραπέζι, επιστρατεύτηκαν η καταστολή, οι απειλές, τα ψεύδη και οι συκοφαντίες σε βάρος του αγώνα.
Ήδη από το πρώτο μπλόκο στη Νίκαια, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους διαδηλωτές, στέλνοντας έναν αγροτοσυνδικαλιστή στο νοσοκομείο, ενώ πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις και στήθηκαν νέα αγροτοδικεία. Το ίδιο συνέβη και σε άλλες περιοχές, όπως στην Κρήτη, όπου εξαπολύθηκε όργιο καταστολής.

Μ-Λ ΚΚΕ: Εργοδοσία και κυβέρνηση συνένοχοι της νέας πολύνεκρης εργατικής τραγωδίας

 

Μ-Λ ΚΚΕ

Εργοδοσία και κυβέρνηση συνένοχοι της νέας πολύνεκρης εργατικής τραγωδίας

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26/1, λίγες μόνο μέρες ύστερα από το ξέσπασμα μεγάλης φωτιάς στα καζάνια του Περάματος, σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη, αυτή τη φορά στο εργοστάσιο «Βιολάντα» (στην ε.ο Τρικάλων – Καρδίτσας), με αποτέλεσμα 5 νεκρές απανθρακωμένες εργάτριες ενώ ακόμα 7 εργαζόμενοι είναι τραυματίες!

Το συμβάν έλαβε χώρα κατά τη νυχτερινή βάρδια της Κυριακής, στις 4 το πρωί. Η Ομοσπονδία εργαζομένων στον κλάδο των τροφίμων προκήρυξε απεργία για τις 3 Φλεβάρη καταγγέλλοντας το νέο αυτό έγκλημα.

Η νέα πολύνεκρη εργατική τραγωδία δεν είναι προϊόν της «τύχης». Υπάρχουν υπεύθυνοι γι’ αυτή:

Η εργοδοσία που στο βωμό των κερδών της καίει τους όρους ασφάλειας των εργαζομένων στα εργοστάσια και στα εργοτάξια.

Η χρόνια κυβερνητική πολιτική που έχει οδηγήσει και οδηγεί στη διαρκή επιδείνωση των όρων εργασίας, στην απουσία ελέγχων για την τήρηση των όρων υγιεινής και ασφαλείας στους χώρους εργασίας.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Σαν σήμερα, 27/1/1944, έληξε η πολιορκία του Λένινγκραντ, από τα ναζιστικά στρατεύματα: 900 ημέρες απαράμιλλου ηρωισμού (1941-1944)

 

Σαν σήμερα, στις 27 Γενάρη 1944, έληξε η πολιορκία του Λένινγκραντ, από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Η πολιορκία του Λένινγκραντ, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χαρακτηρίζεται ως η πιο αιματηρή πολιορκία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κατά τη διάρκειά της έχασαν τη ζωή τους, από την πείνα και τους βομβαρδισμούς σχεδόν 1.500.000 άνθρωποι.

Στην αποκλεισμένη πόλη είχαν εγκλωβιστεί σχεδόν 2.887.000 κάτοικοι, μεταξύ αυτών και 400 χιλιάδες παιδιά.

Οι ναζιστικές δυνάμεις έριξαν περίπου 150.000 βόμβες, και απέκλεισαν τους κύριους οδικούς άξονες, καθιστώντας αδύνατο τον ανεφοδιασμό σε τρόφιμα, καύσιμα και πολεμοφόδια. Η εντολή του Χίτλερ ήταν ξεκάθαρη: Να εξαφανιστεί το Λένινγκραντ από το πρόσωπο της γης, μέσα σε τέσσερις βδομάδες. Η εμβληματική πόλη, κοιτίδα της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης, ονομάστηκε Λένινγκραντ, τρεις μέρες μετά το θάνατο του Λένιν, στις 24 Γενάρη του 1924. Την πόλη του Λένιν -σύμβολο των λαών του κόσμου-  ήθελε να εξαφανίσει ο Χίτλερ.

Αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Ο πλανήτης μετατρέπεται σε απέραντο θέατρο αδυσώπητων
ανταγωνισμών, συγκρούσεων, πολέμων, καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Η μόνη ελπίδα για τους λαούς η ανειρήνευτη πάλη
ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και το φασισμό

Μόλις έκλεισε ένας χρόνος από την ορκωμοσία του Τραμπ, για δεύτερη φορά, ως πρόεδρου των ΗΠΑ. Μια περιπετειώδης πανηγυρική επιστροφή που έχει, ήδη, επιδράσει με καταλυτικό τρόπο στη διεθνή σκηνή, κλιμακώνοντας τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες και κινδύνους. Στο διάστημα αυτό ο κόσμος έγινε πιο σκοτεινός, πιο άγριος, πιο απρόβλεπτος. Η μοναδική πλέον σταθερά είναι η αστάθεια και η μοναδική βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα. Η παγκόσμια πραγματικότητα ορίζεται από την ωμή ισχύ και την ξέφρενη επιθετικότητα μιας υπερδύναμης που, στην εξελισσόμενη παρακμή και κρίση ηγεμονίας της, αντιδρά με ακραία τυχοδιωκτικό τρόπο.

Οι εξελίξεις στο χρόνο αυτό υπήρξαν καταιγιστικές και, στις πρώτες κιόλας ημέρες του 2026, σφραγίστηκαν από μια πρωτοφανή συμπύκνωση και δραματική κλιμάκωση κρίσιμων γεγονότων. Η εκκίνηση έγινε με την γκανγκστερική αμερικανική στρατιωτική επιδρομή-αστραπή στη Βενεζουέλα και τη βίαιη σύλληψη, απαγωγή και παραπομπή του πρόεδρου της χώρας Μαδούρο στα αμερικανικά δικαστήρια! Μια επιχείρηση πρώτης εφαρμογής των όσων επιτάσσει η νέα «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ σχετικά με το Δυτικό Ημισφαίριο.

Το κρεσέντο επιθετικότητας συμπληρώθηκε με εκβιασμούς εναντίον της Κολομβίας, της Κούβας, του Μεξικού, του Καναδά και με απειλές για νέο στρατιωτικό χτύπημα κατά του Ιράν. Ωστόσο, η αμετάκλητη στοχοποίηση της Γροιλανδίας από το «νέο σερίφη» αποτελεί ένα κρίσιμο σημείο καμπής, σηματοδοτώντας και πυροδοτώντας τη σοβαρότερη μεταπολεμική ρήξη στις ευρωατλαντικές σχέσεις.