
Για το σύνθημα «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα»
Η στρατιωτική επιχείρηση των Παλαιστινίων της 7ης Οκτώβρη σήμανε την
απαρχή μιας σειράς στρατιωτικών και πολιτικών εξελίξεων που διαμόρφωσαν
ένα νέο πλαίσιο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και έφεραν το
παλαιστινιακό ζήτημα σε μια νέα του φάση.
Το κύριο στοιχείο της προηγούμενης φάσης αφορούσε τις πιέσεις των ΗΠΑ
προς τις ηγεσίες του αραβικού κόσμου για να υπογράψουν συμφωνίες με το
Ισραήλ, τις λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ», ώστε να αναγνωρίσουν το
Ισραήλ και να αρχίσουν διπλωματικές, εμπορικές και οικονομικές σχέσεις,
χωρίς την προϋπόθεση της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους. Αφορούσε
επί της ουσίας τον ενταφιασμό του παλαιστινιακού ζητήματος και την
αναγνώριση των τετελεσμένων της ισραηλινής κατοχής, τη φυλάκιση των
Παλαιστινίων στη Γάζα και τη συνέχιση των εποικισμών. Και αφορούσε ένα
συνολικό εξωραϊσμό του ισραηλινού κράτους στη Δύση και στον κόσμο, ως το
πιο «δημοκρατικό» και το πιο «πολιτισμένο» κράτος της Μέσης Ανατολής,
ως ένα κράτος-πρότυπο.
Ο πόλεμος της Γάζας τροποποίησε ραγδαία όλο αυτό το σκηνικό, δυναμίτισε τα σχέδια των Αμερικανών και των σιωνιστών, επαναφέροντας με ορμή το παλαιστινιακό ζήτημα στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας επικαιρότητας, ως το άλυτο ζήτημα ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και ενός λαού που βρίσκεται κάτω από φασιστική κατοχή.








