Η θέση του «ιμπεριαλιστικού πολέμου» του ΚΚΕ για τον πόλεμο στο Ιράν είναι η θέση των ίσων αποστάσεων που ευνοεί τους επιτιθέμενους

 

Μπροστά σε κάθε πόλεμο που ξεσπά, καθήκον κάθε κομμουνιστικής δύναμης είναι να πάρει θέση απέναντι στον πόλεμο και ξεκάθαρα να αποσαφηνίσει ποιος είναι ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου πολέμου και, με βάση αυτό, να προσδιορίσει τα καθήκοντα της δράσης της.

Το ΠΓ του ΚΚΕ, σε πρόσφατη απόφασή του που δημοσιοποίησε, καθόρισε πως ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή είναι πόλεμος ιμπεριαλιστικός.

Και τέλος!

Εκεί μένει η τοποθέτηση του ΚΚΕ, αφήνοντας χώρο σε διαφορετικές ερμηνείες, θολώνοντας τα νερά, σκορπώντας σύγχυση και αποκρύβοντας τελικά το πραγματικό περιεχόμενο της τοποθέτησής του, που για να το εξακριβώσει κανείς απαιτείται μια προσεκτικότερη, πίσω από τους τίτλους και τα συνθήματα, ανάγνωση των τοποθετήσεων του ΚΚΕ.

Λέει η απόφαση του ΠΓ για τους στόχους του πολέμου, πως: «Πραγματικός στόχος είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με την Κίνα, που διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με το Ιράν, και με τον κινεζικό “δρόμο του μεταξιού”».

Παραπλανητική κυβερνητική προπαγάνδα για την πολιτική εμπλοκής στον πόλεμο με τη συναίνεση της αστικής αντιπολίτευσης

 

Ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει βάλει τη χώρα μας στην τροχιά της εμπλοκής της στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, ξεδιπλώνει μια προπαγάνδα συγκάλυψης αυτής της επικίνδυνης πολιτικής της που έχει δύο όψεις.

Η μια προσπαθεί να σκεπάσει τους πραγματικούς στόχους των αποφάσεών της και να σπείρει τον εφησυχασμό στο εσωτερικό της χώρας. Η άλλη, επιχειρεί να εμφανίσει τις ενέργειές της ως προϊόν «εθνικής ομοψυχίας», πατώντας και πάνω στη συναίνεση που της δίνουν τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ λειτουργεί σαν ηχείο που αναμεταδίδει, καθημερινά, τα αμερικανο-ισραηλινά χαλκευμένα ψέμματα για τον πόλεμο, έχει «μοντάρει» ένα προπαγανδιστικό λόγο που επιδιώκει να καλλιεργήσει μια εντελώς πλασματική εικόνα για την πραγματική στάση της απέναντι στον πόλεμο και για το τι εξυπηρετούν οι κινήσεις της.

Έχοντας τα βλέμματά της στραμμένα στις ανησυχίες του ελληνικού λαού για τον πόλεμο και την αγωνία του να μην εμπλακεί η χώρα σε αυτόν τον άδικο πόλεμο, προσπαθεί να τις διασκεδάσει προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως πολιτική της κυβέρνησης είναι η «μη εμπλοκή» στον πόλεμο. Η πολιτική της, ωστόσο, και οι πράξεις της που συνεπάγονται από αυτήν δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.

Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη ανοίγουν οι δικαστικές αίθουσες για την κεντρική δίκη

 

Τρία χρόνια μετά το τραγικό αυτό έγκλημα που άφησε πίσω του 57 νεκρούς και ξεχείλισε την οργή της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να συγκαλύπτει τις ευθύνες της, να «μπαζώνει» και να κοροϊδεύει τους συγγενείς και τον ελληνικό λαό.
«…Όλα δείχνουν πως το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος». Αυτή ήταν η δήλωση του πρωθυπουργού μία ημέρα μετά το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της Ελλάδας. Με αυτή τη δήλωση ο Κ. Μητσοτάκης έσπευσε να χειραγωγήσει τη κοινή γνώμη και να δώσει «γραμμή» όχι μόνο στην πολιτική αλλά και τη δικαστική εξουσία.

Ταυτόχρονα εκείνες τις μέρες, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, Χρήστος Τριαντόπουλος, μαζί με τον περιφερειάρχη Αγοραστό, σώματα της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και ιδιώτες «ξεμπάζωναν» και μπάζωναν το χώρο του εγκλήματος κατά παράβαση κάθε πρωτοκόλλου. 1500 κυβικά χώμα μαζί με μπάζα, συντρίμμια αλλά ακόμα και ανθρώπινα μέλη πετάχτηκαν όλα μαζί σε ιδιωτικό οικόπεδο και στη συνέχεια σε χώρο του ΟΣΕ, στο Κουλούρι Λάρισας. Για να ολοκληρωθεί η αλλοίωση του χώρου του εγκλήματος -ο οποίος θα έπρεπε να μένει άθικτος μέχρι την ολοκλήρωση των ερευνών- αφού επιχωματώθηκε, χτίστηκε από πάνω εκκλησάκι!

Παρά τις προσπάθειες της πολιτικής εξουσίας να συγκαλύψει, να αποδώσει τα Τέμπη σε ατομική ευθύνη και να θαφτεί το γεγονός από την επικαιρότητα, οι αποκαλύψεις για την αδιανόητα επικίνδυνη και κερδοσκοπική λειτουργία του σιδηρόδρομου ήταν τέτοιες, που δεν γινόταν παρά να εντείνουν την οργή των συγγενών και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.

Αναβολή της συνάντησης Τραμπ-Σι. Ανταγωνισμοί, διαπραγματεύσεις και προσωρινοί συμβιβασμοί στο φόντο της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν

 

Οι πρόσφατες οικονομικές συνομιλίες ΗΠΑ – Κίνας, υπό την ηγεσία του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, και του Κινέζου αντιπροέδρου, Χε Λιφένγκ, στο Παρίσι απέβλεπαν στο να προετοιμάσουν την επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο στα τέλη του μήνα. Ωστόσο, την ίδια ημέρα που αυτές ολοκληρώθηκαν, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την αναβολή του ταξιδιού για 5-6 εβδομάδες, επικαλούμενος τον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος ανατρέπει τον συνολικό σχεδιασμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην κινεζική πρωτεύουσα σχεδιαζόταν να πραγματοποιηθεί σε ένα τελείως διαφορετικό κλίμα. Στο επιτελείο της Ουάσιγκτον καλλιεργούνταν η εικόνα ενός προέδρου που θα έφθανε στο Πεκίνο με τον αέρα του κυρίαρχου. Έχοντας γονατίσει τη Βενεζουέλα μετά την απαγωγή και φυλάκιση του Μαδούρο, έχοντας τσακίσει το Ιράν και πιθανά ανοίξει το μέτωπο της Κούβας.
Μια τέτοια αλυσίδα γεωπολιτικών επιβολών θα ενίσχυε σημαντικά τη διαπραγματευτική θέση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στον βασικό τους στρατηγικό ανταγωνιστή. Η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να εμφανιστεί στο Πεκίνο ως η δύναμη που εξακολουθεί να διαμορφώνει τους βασικούς συσχετισμούς ισχύος σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη.

Φωτιά σε καύσιμα και τρόφιμα, στα ύψη η ακρίβεια -Η αντίσταση του Ιράν και το ενεργειακό «μπλακ άουτ» με το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ «μπλοκάρει» τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ-Ισραήλ

 

Η επέμβαση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και ο συνεχιζόμενος πόλεμος προκαλεί «σοκ και δέος» στην ασθμαίνουσα παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, που από το 2008 (Λήμαν Μπράδερς) βρίσκεται με διαλείμματα σε μια βαθιά και παρατεταμένη οικονομική κρίση, προκαλώντας σοβαρές οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώ­σεις και παγκόσμια αβεβαιότητα. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται σημαντικό μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου, θέτει σε δοκιμασία τις αντοχές της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς και αποτελεί μείζονα κίνδυνο για την παγκόσμια εφοδιαστική – παραγωγική αλυσίδα.

Ο βομβαρδισμός από το Ισραήλ με την έγκριση των ΗΠΑ του ιρανικού κοιτάσματος φυσικού αερίου Pars, που είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο και το αναπόφευκτο χτύπημα του Ιράν, ως απάντηση, στο κορυφαίο εργοστάσιο φυσικού αερίου στο Κατάρ, έχει βάλει ανεξέλεγκτη φωτιά στις τιμές της ενέργειας.

Η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου πάνω από τα 120€ το βαρέλι περιορίζει την προσφορά πετρελαίου, ασκεί πιέσεις στα καύσιμα, την ηλεκτρική ενέργεια, τη θέρμανση και τη βιομηχανική παραγωγή, στις θαλάσσιες και εναέριες μεταφορές, αυξάνει τα επιτόκια, μειώνει τις επενδύσεις, τις εξαγωγές και τις τουριστικές ροές (ακυρώσεις και μειωμένες κρατήσεις), απειλεί με νέα κύματα μετανάστευσης, αυξάνει το κόστος στρατιωτικών εξοπλισμών. Οι καθυστερήσεις ή αποκλεισμοί στον Περσικό Κόλπο αυξάνουν ναύλα, ασφάλιστρα και λειτουργικό κόστος για τις ναυτιλιακές εταιρείες -και για τις πολλές ελληνικές- ενώ επηρεάζουν άμεσα εισαγωγές πρώτων υλών, σιτηρών και πετροχημικών, πλαστικών και λιπασμάτων, με τεράστιες επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή και στα καρατομημένα εισοδήματα των λαϊκών νοικοκυριών.

Ο πόλεμος με το Ιράν οξύνει αντιθέσεις εντός των ΗΠΑ

 

Η πολεμική επιδρομή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του ισραηλινού φασισμού εναντίον του Ιράν έχει ήδη κρατήσει περισσότερες μέρες από όσες ήλπιζαν οι κυβερνήσεις του Τραμπ και του Νετανάχιου. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι ο πόλεμος δεν εξελίσσεται όπως είχαν φανταστεί. Το Ιράν αποδεικνύεται πολύ πιο προετοιμασμένο από όσο είχε εκτιμηθεί και οι επιπτώσεις της σθεναρής του άμυνας και στρατηγικής του, ήδη διεγείρουν ποικίλες αντιθέσεις εντός του κράτους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτές προϋπήρχαν της απόφασης για επίθεση ενάντια στο Ιράν.

Από τις δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει από την έναρξη του πολέμου και όσο μπορούν αυτές να θεωρηθούν αξιόπιστες, προκύπτει διαίρεση μέσα στην κοινωνία για τον πόλεμο, με τη συνισταμένη εικόνα να είναι ότι περίπου οι μισοί Αμερικάνοι πολίτες να διαφωνούν με τη διεξαγωγή του. Προφανώς εδώ έχουμε να κάνουμε με το γεγονός ότι οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι στηρίζουν για την ώρα, τουλάχιστον στα λόγια και όσο οι συνέπειες δεν είναι ακόμη τόσο αισθητές, την απόφαση του Τραμπ, ενώ οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών αντιτίθενται σε αυτήν.

Υπάρχει όμως εδώ ένα κρίσιμο ζήτημα. Ένα τμήμα της «Τραμπικής» Αμερικής, είναι (εκτός από ακροδεξιό) και αντισημιτικό. Βλέπει δε την υπόσχεση του Τραμπ για μη κήρυξη νέων πολέμων, ώστε τάχα να ασχοληθεί με τα εσωτερικά προβλήματα, να παραβιάζεται ακριβώς για χάρη του μισητού Ισραήλ. Ο Τραμπ χάνει το κύρος του και φαίνεται σαν «πιόνι των Εβραίων» στα μάτια τους. Αυτό το κοινό επηρεάζεται από διάφορες προσωπικότητες που δραστηριοποιούνται στη δημόσια σφαίρα, όπως ο Τάκερ Κάρλσον, πρώην δημοσιογράφος του FOX με τεράστια επιρροή στις ΗΠΑ, που έχει πλέον διαχωρίσει την θέση του από τον Τραμπ και τελευταία προωθεί έντονα τη θεωρία ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ άγεται και φέρεται από τον πρόεδρο του Ισραήλ. Με τις ενδιάμεσες εκλογές πλέον να πλησιάζουν, αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό, καθώς μπορεί να οδηγήσει τον Τραμπ σε εκλογική συντριβή, ειδικά αν οι αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου στην οικονομία (και όχι μόνο) συσσωρευθούν.

Η αντίσταση του Ιράν οδηγεί σε αποτυχία τα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ

 

Εσωτερικές διαμάχες, κρίση και ρήγματα σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ

Αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν και του Λιβάνου

Όσο περνά ο χρόνος από την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και όσο το Ιράν προβάλλει μία αναγνωρισμένη από όλους πλέον αντίσταση και αντοχή στις δολοφονικές επιθέσεις που δέχεται, ανταποδίδοντας με ισχυρά πυραυλικά πλήγματα, τα αρχικά σχέδια και οι μεγαλοστομίες των επιθετιστών για κατάρρευση και ανατροπή του καθεστώτος έχουν κουρελιαστεί, διαμορφώνοντας όρους στρατηγικού αδιεξόδου ιδιαίτερα για τις ΗΠΑ και τον ίδιο τον Τραμπ.

Το τέλμα των πολεμικών επιχειρήσεων, η διάχυση του πολέμου και οι καταστροφικές οικονομικές συνέπειες έχουν προκαλέσει εσωτερικές αντιδράσεις και διαμάχες τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στο ευρωατλαντικό μπλοκ που φοβάται να μπει άμεσα στον πόλεμο, φτάνοντας μάλιστα ο Τραμπ να απειλεί με διάλυση του ΝΑΤΟ.

Ο θάνατος χιλιάδων Ιρανών αμάχων και ο μαζικός εκτοπισμός εκατομμυρίων άλλων, η μεγάλη διάχυση της σύγκρουσης με χτυπήματα και επιθέσεις σε τουλάχιστον 12 χώρες της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου, οι εκρηκτικές αυξήσεις στις τιμές της Ενέργειας και η σαφής διάψευση των ισχυρισμών των ΗΠΑ ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν θα ήταν μια «σύντομη εκδρομή», είναι μερικές από τις βασικές πλευρές των μέχρι σήμερα εξελίξεων.

Από τις δολοφονικές επιθέσεις των Αμερικανο-ισραηλινών «σωτήρων» του ιρανικού λαού έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 1.300 Ιρανοί, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά και γυναίκες, ενώ 10.000 με 13.000 είναι οι τραυματίες. Σύμφωνα δε με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τουλάχιστον 3,2 εκατομμύρια είναι οι εκτοπισμένοι άμαχοι στο εσωτερικό της χώρας.

«Ξεχνούν» μια μικρή λεπτομέρεια οι… σαλτιμπάγκοι: Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται με τη μεριά των επιτιθέμενων

 

γράφει ο Βασίλης Πετράκης

«Και η σημερινή αναχαίτιση αποτελούσε μία αυστηρά αμυντική δράση, η οποία εντάσσεται στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας την οποία έχουμε κάνει με τη Σαουδική Αραβία […].

[…]Τονίζω όμως, και πάλι, ότι ήταν μία αμιγώς αμυντική ενέργεια, στα πλαίσια μιας συμφωνίας η οποία έχει γίνει με τη Σαουδική Αραβία, η οποία εξάλλου αποτελεί και στρατηγικό εταίρο της χώρας μας εδώ και αρκετά χρόνια…

[…] Και σε αυτούς οι οποίοι αναρωτιούνται “καλά και πώς ωφελείται η Ελλάδα από μία τέτοια πρωτοβουλία;”, θα πω μία κουβέντα μόνο: εάν τα διυλιστήρια αυτά, ένα κρίσιμο διυλιστήριο της Σαουδικής Αραβίας είχε πράγματι χτυπηθεί, τότε να ήσασταν απολύτως βέβαιοι ότι η τιμή του πετρελαίου σήμερα θα ήταν πολύ υψηλότερη από αυτή που τελικά είναι. Διότι η προστασία των κρίσιμων ενεργειακών υποδομών ένθεν και ένθεν θα πρέπει να αποτελεί αυτή τη στιγμή πρώτη προτεραιότητα» (Μητσοτάκης 20/3).

Είναι λακέδες… και άρα επικίνδυνοι για το λαό και τον τόπο. Είναι και σαλτιμπάγκοι… γιατί μόνο οι πολιτικοί σαλτιμπάγκοι μπορούν να χωρέσουν τόση φαιδρότητα, ψέματα και αντιφάσεις σε τρεις προτάσεις.

Η καταιγιστική και ύπουλη προπαγάνδα τους συνιστά μια επιχείρηση μαζικής λοβοτομής του ελληνικού λαού. Όμως όσο και να προσπαθούν τα ενεργούμενα των ΗΠΑ και του σιωνισμού, οι αλήθειες σε έναν πόλεμο γίνονται πολύ σκληρές και χλευάζουν τους υποτελείς των ξένων εγκληματικών συμφερόντων.

ΟΠΕΚΕΠΕ και ΟΠΕΚΑ Στις ράγες της συγκάλυψης τα κυβερνητικά σκάνδαλα

 

Ολοκληρώθηκε άρον άρον η διαδικασία-παρωδία της εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την αναμενόμενη απόρριψη εκ μέρους της γαλάζιας πλειοψηφίας της πρότασης της αντιπολίτευσης για συνέχιση των εργασιών της, με φόντο και τις νέες αποκαλύψεις που περιέχονται στα «αραχνιασμένα» 140 CD και εμπλέκουν οχτώ πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ, ανάμεσά τους και τρεις υπουργούς του Μητσοτάκη.
Θυμίζουμε ότι η μεθοδευμένη κυβερνητική επιχείρηση κυνισμού, αλαζονείας απαξίωσης και ευτελισμού με στόχο τη μετατροπή της εξεταστικής σε φιάσκο, χαρακτηρίστηκε από μπόλικο αποπροσανατολισμό (με τη μη κλήτευση κρίσιμων μαρτύρων και την επιστράτευση μέχρι και …πεθαμένων), που κορυφώθηκε με την επεισοδιακή παρουσία και «κατάθεση» του περιβόητου «φραπέ», ενώ η πρόδηλη προσπάθεια ποδηγέτησης της διαδικασίας εκ μέρους της ΝΔ περιέλαβε μέχρι και τη χρήση… επιστολικής ψήφου, η οποία και συνδυάστηκε αρμονικά με την κατά το δοκούν εμφάνιση των «αρίστων» του Μητσοτάκη στα έδρανα της επιτροπής.

Η πλειοψηφία της Δεξιάς αρνήθηκε επίσης τη σύσταση προανακριτικής, ψέγοντας για άλλη μια φορά τα κόμματα της αντιπολίτευσης που επιλέγουν να διατηρούν τεχνητά την ένταση, να ανακυκλώνουν τον όρο της προανακριτικής ως πολιτικό σύνθημα και να επενδύουν στη λογική «κάτι θα μείνει», εστιάζοντας στο πόρισμά της (που αποτελεί και πόρισμα της επιτροπής), στη διάχυση των ευθυνών (διακομματικότητα) και στη διαχρονικότητα των παθογενειών. Απάλλαξε πανηγυρικά τους Βορίδη και Αυγενάκη από οποιαδήποτε ποινική ευθύνη, στοχοποιώντας ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για την εφαρμογή της τεχνικής λύσης και τις «κουμπαριές» Ανδρουλάκη στην Κρήτη.

Υπονόμευση της πολιτικής των δασμών του Τραμπ

 

 Στα τέλη του Φεβρουαρίου, το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο των ΗΠΑ προχώρησε σε μια απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι δασμοί που επέβαλε ο Τραμπ διεθνώς, δεν είναι σύννομοι. Ο Τραμπ είχε επικαλεσθεί ένα νόμο περί εθνικά έκτακτων καταστάσεων, προκειμένου να αποφύγει το Κογκρέσο για την πολιτική του αυτή, η οποία υπήρξε η πιο προβεβλημένη από την περίφημη «μέρα απελευθέρωσης» στις αρχές του περασμένου Απριλίου, αλλά και προεκλογικά.

Η πολιτική των δασμών υποτίθεται ότι θα ανέστρεφε την οικονομική εξασθένιση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, διορθώνοντας… τις οικονομικές «αδικίες» εις βάρος του, οπότε και αποτελούσε συστατικό στοιχείο του «κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά». Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε και απροκάλυπτα σαν μοχλός πολιτικής πίεσης, όπως για παράδειγμα στη Βραζιλία, ώστε να μη διωχθεί ο πρώην πρόεδρος Μπολσονάρο.

Η αλήθεια είναι ότι οι μεγάλοι αντίπαλοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και κυρίως η Κίνα, κατάφεραν με διάφορα αντίμετρα να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των δασμών και εν τέλει να αποδείξουν ότι δεν επηρεάζονται στρατηγικά από αυτούς. Αυτό οδήγησε σε διάφορες παλινωδίες όσον αφορά την πολιτική των δασμών, κάνοντας τον Τραμπ να φαίνεται αναποφάσιστος και ανόητος. Η αλήθεια είναι ότι από τους δασμούς φαίνεται να επλήγησαν περισσότερο οι θλιβεροί σύμμαχοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, δηλαδή οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.