Στις 13 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε Φοιτητική Πορεία!

 

 

Στις 13 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε Φοιτητική Πορεία!

Βαδίζοντας προς τις φοιτητικές εκλογές της 13^ης Μαΐου, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στο γεγονός πως αυτές αποφασίζονται από ένα «διαπαραταξιακό όργανο» (όπως αυτοαποκαλείται), που δεν εκλέγεται από κανέναν, δε λογοδοτεί σε κανέναν και δεν έχει καμία ουσιαστική υπόσταση. Αυτό συμβαίνει διότι το τριτοβάθμιο όργανο των φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) δε λειτουργεί εδώ και σχεδόν 30 χρόνια(!), με ευθύνη όλων των δυνάμεων και παρά τις υποσχέσεις για την ανασύστασή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη ενός πανελλαδικού συντονιστικού οργάνου του φοιτητικού κινήματος, αλλά και κάθε παράταξη να ανακοινώνει τα δικά της αποτελέσματα, να αναγνωρίζει συλλόγους-«φαντάσματα», που δε λειτουργούν στην πράξη, αλλά υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται κάτω από τη σκιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μετά την επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, τους σιωνιστικούς βομβαρδισμούς στον Λίβανο και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του αδούλωτου λαού της Παλαιστίνης. Η Φοιτητική Πορεία παρεμβαίνει στις φοιτητικές εκλογές, παλεύοντας να δυναμώσει ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιπολεμικός αγώνας για την ήττα των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και των φασιστών του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, για να ενισχυθεί η αλληλεγγύη στους δοκιμαζόμενους λαούς του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, για να σταματήσει η επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική σφαγή, για να φύγουν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα μας. Η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι η πλευρά των λαών που αγωνίζονται για την ειρήνη και για το δίκιο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και τον φασισμό!

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος (142) των αντιτετραδίων της εκπαίδευσης – Προμηθευτείτε το

 

Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης
νέο τεύχος 142

Προμηθευτείτε το

Μ-Λ ΚΚΕ: Κοντά δυο μήνες, εξελίσσεται σε αργή κίνηση, από επεισόδιο σε επεισόδιο, ένα πρωτοφανές φιάσκο, μια κανονική πανωλεθρία…

 

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Κοντά δυο μήνες, εξελίσσεται σε αργή κίνηση, από επεισόδιο σε επεισόδιο,
ένα πρωτοφανές φιάσκο, μια κανονική πανωλεθρία…

Για πολλοστή φορά τα τελεσίγραφα και οι απειλές Τραμπ ενάντια στο Ιράν κατέπεσαν, αποτυπώνοντας τα στρατηγικά αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ενώ οι λεονταρισμοί του προέδρου των ΗΠΑ αγγίζουν πλέον τα όρια της διεθνούς γελοιοποίησης.

Σήμερα, 22 Απρίλη, έληγε η εκεχειρία των 2 εβδομάδων, η οποία είχε αποφασιστεί στις 8 Απρίλη. Ο Τραμπ, όπως και τότε, έτσι και μέχρι χθες απειλούσε σε όλους τους τόνους πως, αν δεν υπογράψει η Τεχεράνη τη συμφωνία που έφερνε στο τραπέζι, δεν θα δοθεί καμιά παράταση στην εκεχειρία και θα εξαπολύσει νέα πολεμική επίθεση που θα «εξαφανίσει το Ιράν», αφήνοντας να εννοηθεί πως θα κάνει χρήση πυρηνικών όπλων.

Η Τεχεράνη όχι μόνο αγνόησε τις απειλές και τα τελεσίγραφα, όπως και στις 6 Απρίλη, αλλά αυτή τη φορά δεν προσήλθε καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ξεκαθαρίζοντας έμπρακτα ποιος επείγεται να βγει από τα μεγάλα αδιέξοδα που βρίσκεται αναζητώντας μια συμφωνία άρον-άρον και ποιος έχει το πάνω χέρι και το πλεονέκτημα στη συνεχιζόμενη σύγκρουση, διαβλέποντας επί πλέον ότι ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος των ΗΠΑ και υπέρ του Ιράν.

Όλες αυτές τις μέρες οι ΗΠΑ πίεζαν και προεξοφλούσαν σκόπιμα ότι το Ιράν -θέλει, δεν θέλει- θα προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα υπογράψει μάλιστα μια συμφωνία υποταγής, για το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, την εγκατάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος, την παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου κλπ. Και όλα αυτά ενώ συνέχιζαν το ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και έκαναν πειρατικό ρεσάλτο σε δυο ιρανικά πλοία, το δεύτερο μάλιστα στην περιοχή του Ινδοειρηνικού.

59 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 Χρήσιμα διδάγματα - Εφτά χρόνια φασιστικής διχτατορίας και ασίγαστης λαϊκής αντίστασης*

 

Φέτος συμπληρώνονται έντεκα χρόνια από τον θάνατο του σ. Ισαάκ Ιορδανίδη την Κυριακή 19.4.2015.
Ο σ. Ισαάκ σε όλη του τη ζωή ήταν μια πρωτοπόρα και μαχητική προσωπικότητα του μαρξιστικού- λενινιστικού κινήματος που, ως το τέλος του, πορεύονταν σαν εμβληματική μορφή μέσα στις γραμμές του κόμματός του, του Μ-Λ ΚΚΕ. Από τα 87 χρόνια της ζωής του, τα 73 χρόνια τα διήνυσε μέσα στους αγώνες του κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος. 19 απ’ αυτά τα χρόνια τα πέρασε κρατούμενος στη Μακρόνησο και στις εξορίες του μετεμφυλιακού κράτους και της χούντας.
Δεν έλλειψε από καμία αγωνιστική κινητοποίηση και αποτελούσε παράδειγμα με την καθημερινή στάση και συνέπειά του. Η συμβολή του στην ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση του κινήματός μας με τα κείμενα και τις τοποθετήσεις του, είναι ανυπέρβλητη. Το ίδιο εξαιρετική ήταν και η συμβολή του στη διαπαιδαγώγηση των επόμενων γενιών και των νεότερων συντρόφων για τη στάση ζωής του καθενός. Στην υποταγή του ατομικού στο συνολικό. Στην αφοσίωση που πρέπει να διακρίνει κάθε κομμουνιστή στον αγώνα για τα ιδανικά του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Το μήνυμα που μας άφησε με το προσωπικό του παράδειγμα, είναι η ασίγαστη πάλη για τη συστράτευση στον αγώνα. Στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό που ξαναμοιράζει τη γη, ξεθεμελιώνει πατρίδες, σφαγιάζει ηρωικούς λαούς, φέρνει τον φασισμό και τον πόλεμο, στον αγώνα για τη Λευτεριά, την Ειρήνη, την Εθνική Ανεξαρτησία και τον Σοσιαλισμό.
Καθώς αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 59 χρόνια από την επιβολή της αμερικανοστήριχτης δικτατορίας το 1967, δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το άρθρο του σ. Ισαάκ στον μεταδικτατορικό «Λαϊκό Δρόμο» για τα αίτια της επιβολής της απριλιανής δικτατορίας.

1. Οι σκοποί του πραξικοπήματος της 21 Απριλίου 1967.  

 Το στρατιωτικό – φασιστικό πραξικόπημα της 21 Απριλίου του 1967 οργανώθηκε και εκτελέστηκε από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με όργανο μια χούφτα στρατιωτικούς, πράκτορες της αμερικάνικης C.I.A, που κρατούσαν θέσεις κλειδιά στον ελληνικό στρατό και σύμφωνα με το σχέδιο με την κωδική ονομασία «Σχέδιο Προμηθεύς». Το πραξικόπημα αυτό προετοιμαζόταν από καιρό και προωθήθηκε στις συγκεκριμένες αυτές στιγμές για να εξυπηρετήσει καθορισμένες ανάγκες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, τόσο από την άποψη της παγκόσμιας πολιτικής του όσο και ειδικά, από την άποψη της πολιτικής του στην Ελλάδα.

Στις 21 Απριλίου του 1967 πραγματοποιήθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα, που επέβαλε στην Ελλάδα ανοιχτή φασιστική διχτατορία.

Συνεχίζεται ο στραγγαλισμός της Κούβας

 

Τα βάσανα παραμένουν για το λαό της Κούβας, καθώς τα καύσιμα έχουν εξαντληθεί, οπότε η χώρα βιώνει ολικές διακοπές ρεύματος, οι δημόσιες συγκοινωνίες δε λειτουργούν, δεν υπάρχει συζήτηση φυσικά για βενζίνη για ιδιωτικά αυτοκίνητα. Όσο περνούν οι μέρες σε αυτήν την κατάσταση, όλο και πιο νευραλγικοί και ευαίσθητοι τομείς της οικονομίας αλλά και των δημόσιων υποδομών θα επηρεάζονται, όπως τα νοσοκομεία. Αυτό είναι το αποτέλεσμα του ενεργειακού αποκλεισμού που έχουν επιβάλει σαδιστικά οι Αμερικάνοι μετά την επιδρομή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Νίκολας Μαδούρο, από την οποία κάλυπτε τις ανάγκες της σε πετρέλαιο η Κούβα.

Ο σκοπός είναι μέσω αυτού του μαρτυρίου να υποχρεωθεί ο λαός της Κούβας να εναντιωθεί στην κυβέρνηση, ώστε είτε να υπάρξει κάποιου είδους αναπροσανατολισμός που θα ικανοποιεί τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το νέο «δόγμα Μονρόε», είτε αλλαγή κυβέρνησης και καθεστώτος γενικότερα, κάτι που φαίνεται να προτιμά ο Τραμπ, σύμφωνα με τις τελευταίες του δηλώσεις περί «μοντέλου Καράκας», δηλαδή απομάκρυνση του προέδρου Μιγκέλ Ντίας Κανέλ και αντικατάσταση του με κάποιον «ρεαλιστή», αρεστό στις ΗΠΑ.

Οι απειλές και τα κούφια τελεσίγραφα του Τραμπ δεν δείχνουν τη δύναμη, αλλά την εξασθένηση και τα στρατηγικά αδιέξοδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Ανακοίνωση του Γραφείου τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Τη Δευτέρα, 6 Απρίλη 2026, στην κορύφωση του πολέμου που εξαπέλυσαν οι αμερικανοσιωνιστές ενάντια στο Ιράν, ο Τραμπ αντιμέτωπος με την ανυποχώρητη αντίσταση του ιρανικού λαού προχωρούσε σε ένα κρεσέντο πολεμικών εκβιασμών. Απείλησε με το γνωστό, βάρβαρο τελεσίγραφό του, «να εξαφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό» και ότι η επόμενη μέρα, «Η Τρίτη θα είναι Ημέρα Εργοστασίων Ηλεκτρικής Ενέργειας και Ημέρα Γεφυρών, όλα μαζί σε ένα, στο Ιράν. Δεν θα υπάρχει τίποτα παρόμοιο!!! Ανοίξτε το γαμημένο στενό, ρε τρελοί μπάσταρδοι, αλλιώς θα ζείτε στην κόλαση».

Στην πραγματικότητα, όπως φάνηκε στη συνέχεια, όλες αυτές οι ποταπές απειλές για τον αφανισμό του άμαχου πληθυσμού και την εξαφάνιση του πολιτισμού του δεν έδειχναν τη δύναμη, αλλά τον πανικό, την απόγνωση και τα στρατηγικά αδιέξοδα στα οποία είχαν βρεθεί οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές με τον πόλεμο που εξαπέλυσαν. Έτσι, δυο μέρες μετά, την Τετάρτη, 8 Απρίλη, και ενώ ο λαός του Ιράν είχε βρεθεί κατά εκατομμύρια πάνω στις γέφυρες και στα εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας κουρελιάζοντας τα αμερικάνικα τελεσίγραφα και τις ιμπεριαλιστικές προσταγές για «άνευ όρων παράδοση», οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε άτακτη υποχώρηση και συμφώνησαν σε μια εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων, σε όλα τα μέτωπα του πολέμου της Μέσης Ανατολής, και μάλιστα στη βάση των 10 σημείων που πρότειναν οι Ιρανοί στις διαπραγματεύσεις! Πρόκειται για ένα μεγάλο πλήγμα στο διεθνές κύρος και τη στρατηγική αξιοπιστία των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες ύστερα από μια άμεση στρατιωτική επίθεση που εξαπολύουν οι ΗΠΑ, αυτές όχι μόνο αποτυγχάνουν να επιβάλουν τους βασικούς στόχους τους, αλλά αυτή η αποτυχία τους αποτυπώνεται σε συμφωνία που τους όρους της θέτει η χώρα που δέχθηκε την επίθεσή τους.

Η Βενεζουέλα εγκρίνει στη Βουλή ομόφωνα νέο νόμο για την εξόρυξη, ανοίγοντας το υπέδαφος στην εκμετάλλευση!!! ορυκτών της σε ξένα κεφάλαια

 

Το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας ενέκρινε την Πέμπτη 9/4 ένα νέο νόμο για την εξόρυξη που -όπως και ο νόμος για τους υδρογονάνθρακες- ανοίγει το πλούσιο σε ορυκτά υπέδαφός της σε ξένα κεφάλαια. Η έγκριση αυτού του νόμου των 131 άρθρων, ο οποίος καταργεί αυτόν που ψήφισε ο πρώην ηγέτης της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες το 2013, διήρκεσε αρκετές συνεδριάσεις και βρισκόταν υπό συζήτηση για εβδομάδες. Τελικά ψηφίστηκε ομόφωνα την ίδια ημέρα που εκλέχθηκαν ο νέος Γενικός Εισαγγελέας και ο Συνήγορος του Πολίτη.

Ο νόμος εξουσιοδοτεί εθνικές, ξένες, κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες ή κοινοπραξίες να εκμεταλλεύονται χρυσό και «στρατηγικά ορυκτά». Οι άδειες θα έχουν μέγιστη διάρκεια 30 ετών, αλλά μπορούν να παραταθούν για έως και δύο δεκαετείς περιόδους. Ο βουλευτής Ορλάντο Καμάτσο⁽¹⁾, ένας από τους κύριους υποστηρικτές του νομοσχεδίου, δήλωσε ότι ένας από τους στόχους αυτής της νομοθεσίας είναι η «προσέλκυση εθνικών και ξένων κεφαλαίων με νομική σταθερότητα» και η «ενημέρωση του νομικού πλαισίου για την αντιμετώπιση των τρεχουσών προκλήσεων της χώρας».

Όσον αφορά τους στόχους του νόμου, η «προσωρινή» πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, δημιουργεί προσδοκίες εδώ και αρκετές εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια συναντήσεων με ιδιώτες επενδυτές, εγχώριους και ξένους, προσέφερε επιχειρηματικές ευκαιρίες σε μια χώρα που βρίσκεται υπό την κηδεμονία(;) των Ηνωμένων Πολιτειών, του κύριου ενδιαφερόμενου μέρους για τους φυσικούς πόρους της Βενεζουέλας, από την στρατιωτική επέμβαση της 3ης Ιανουαρίου.

Οι δηλώσεις του ισραηλινού Ντίλιαν «πουλάμε μόνο σε κυβερνήσεις» στοχοποιούν το «Μέγαρο Μαξίμου» για τις παρακολουθήσεις και βάζουν φωτιά στο πολιτικό σκηνικό

 

Όταν καθαρογράφτηκε η απόφαση – κόλαφος, έκτασης 1930 σελίδων, του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας, αποκαλύφθηκε το κοινό κέντρο παρακολουθήσεων EYΠ και «Intellexa» και αναδείχθηκε ξεκάθαρα η βρομιά και η σαπίλα ενός ακόμη δυσώδους σκανδάλου, κοντά σε αυτά των Τεμπών, του ΟΠΕΚΑ, του ΟΠΕΚΕΠΕ (με αναφορές για νέες δικογραφίες από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Κοβέσι).

Έδειξε ότι η υπόθεση όχι μόνον δεν κλείνει, αλλά επιστρέφει με νέα ερωτήματα στο πολιτικό προσκήνιο και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις σαν εκείνες που «ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση “Watergate” επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών», όπως δήλωσε ο ισραηλινός ιδρυτής της εταιρείας παρακολουθήσεων «Intellexa», Ταλ Ντίλιαν, με τη ρήση αυτή να μεταφράζεται ευρέως ως «καρφί» προς την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Κυρ. Μητσοτάκη.

Έχοντας στην πλάτη του, μαζί με άλλους τρεις συνεργάτες του, 126 χρόνια και 8 μηνών φυλακίσεις, προειδοποιεί ότι «δεν θα γίνω αποδιοπομπαίος τράγος», αν προφανώς δεν υπάρξει διευθέτηση – συγκάλυψη της υπόθεσης. Και συμπληρώνει λέγοντας: «Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Ουδέποτε έχουμε διεξαγάγει δραστηριότητες επιτήρησης. Ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις αρχές, που τις αποκτούν και τις λειτουργούν, ακριβώς όπως ορίζουν τα διεθνή πλαίσια πολιτικής».

Πολιτικά αδιέξοδα και παραλυτική κρίση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά στην 6η Πανελλαδική της Συνδιάσκεψη

 

Στην 6η πανελλαδική της συνδιάσκεψη προχωρά στις 4 και 5 Απρίλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βυθισμένη σε μία βαθιά κρίση και πολιτικά αδιέξοδα, που διαπιστώνονται όχι μόνο στις θέσεις του ΠΣΟ (Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου), αλλά και στις ξεχωριστές εισηγήσεις σε αυτήν. Έτσι, το άλλοτε «ενιαίο» μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προχωρά σε μία συνδιάσκεψη στην οποία αποδεικνύεται για πολλοστή φορά αυτό που έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Λαϊκού Δρόμου, πως δηλαδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και παραμένει κατά βάση μία ευκαιριακή και εκλογική συγκόλληση δυνάμεων με στόχο την εκλογική καταγραφή και το πέρασμα του «3%». Άλλωστε, τη διαπίστωση αυτή την έχουν ουκ ολίγες φορές τονίσει στελέχη τόσο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης (πρώην ΝΑΡ), όσο και του ΣΕΚ, ότι δηλαδή αποτελεί στόχο της πολιτικής τους συνεργασίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μέτωπο μόνο στα χαρτιά, καθώς είναι χαρακτηριστικό πως οι δυνάμεις που την συναποτελούν όχι μόνο δεν κατεβαίνουν ενιαία στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά πολλές φορές κιόλας συγκροτούν μεταξύ τους διαφορετικές και αντιπαραθετικές πρωτοβουλίες, όπως συνέβη αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση, τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί κανείς να τα συναντήσει στις συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων (ΣΕΚ), αλλά και στις «ανεξάρτητες ταξικές συγκεντρώσεις» της ΚΑ (Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης). Ενδεικτικά είναι όσα αναφέρει η «Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική» στην τροπολογία της πάνω στις θέσεις του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 6η συνδιάσκεψή της: «H 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε χειρότερη οργανωτική κατάσταση, όχι τόσο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της, όσο τη διαίρεσή της στη δράση. Οι παρεμβάσεις της χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ενότητας, η οποία συχνά πλέον δεν επιδιώκεται, ούτε συζητείται καν. Η κανονικότητα των χωριστών πανό, συγκεντρώσεων, πρωτοβουλιών (απεργίες, αντιρατσιστικό/μεταναστευτικό) έχει παγιωθεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι περισσότερες φορές εμφανιζόμαστε χώρια παρά ενωμένοι».

H Kομμούνα του Παρισιού

 

H πρώτη προλεταριακή επανάσταση και η πρώτη κυβέρνηση του προλεταριάτου που κράτησε την εξουσία επί 72 ημέρες (από τις 18 Mάρτη ως τις 28 Mάη 1871) πέρασε στην ιστορία με τον τιμημένο τίτλο «H Kομμούνα του Παρισιού». H εμφάνιση της Kομμούνας ήταν ένα ιστορικό φαινόμενο που προκλήθηκε από τις βαθιές ταξικές αντιθέσεις της γαλλικής κοινωνίας, οι οποίες οξύνθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1860. Bασικές αιτίες η ολοκλήρωση της βιομηχανικής επανάστασης, η σχετική αύξηση και οργανωτική ανάπτυξη της εργατικής τάξης, η άνοδος της ταξικής της συνείδησης. H Παρισινή Kομμούνα ήταν αποτέλεσμα τελικά της μακρόχρονης εξέλιξης του εργατικού κινήματος και για την ιδεολογική του προετοιμασία τεράστιο ρόλο έπαιξε η δράση της Πρώτης Διεθνούς. Οι άμεσες προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση της Παρισινής Κομμούνας συνδέονται με την πολιτική και οικονομική κρίση που πέρασε η Γαλλία στην τελευταία περίοδο της δεύτερης αυτοκρατορίας.

H όξυνση των ταξικών αντιθέσεων

O γαλλο-πρωσικός πόλεμος άρχισε στις 19 Iούλη του 1870. Mέσα σε έξι εβδομάδες τα γαλλικά στρατεύματα ηττήθηκαν καταδεικνύοντας την ηθική αποσύνθεση του βοναπαρτιστικού καθεστώτος. H διεφθαρμένη εξουσία του Nαπολέοντα του Γ’ είχε συντριβεί. Στις 4 Σεπτέμβρη ο γαλλικός λαός ανέτρεψε τη δεύτερη αυτοκρατορία και εγκαθιδρύθηκε αστική δημοκρατία. Όμως η νέα κυβέρνηση, που αυτοανακηρύχθηκε ως «κυβέρνηση εθνικής άμυνας», συνέχισε την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Aρνήθηκε να ικανοποιήσει τα δημοκρατικά και πατριωτικά αιτήματα των λαϊκών μαζών και άρχισε να σαμποτάρει την άμυνα του Παρισιού που είχε κυκλωθεί από τα γερμανικά στρατεύματα. H προδοσία των αντιδραστικών ηγετών της «Δημοκρατίας» προκάλεσε την αγανάκτηση των εργατών του Παρισιού. Στις 31 Oκτώβρη του 1870, αλλά και στις 22 Γενάρη του 1871 ξέσπασαν εξεγέρσεις σε μια προσπάθεια ανακήρυξης της Kομμούνας αλλά καταπνίγηκαν. Στα τέλη του Γενάρη υπογράφτηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Πρωσία ανακωχή.
H νέα κυβέρνηση Θιέρσου (εγκάθετη της μεγαλοαστικής τάξης), η οποία ανέλαβε τον Φλεβάρη, οδηγείται στη Συνθήκη Eιρήνης των Bερσαλιών όπου συναινούσε να παραδώσει το Παρίσι στον Bίσμαρκ.