
«Η ατομική βόμβα είναι μια χάρτινη τίγρη που χρησιμοποιούν οι αντιδραστικοί των ΗΠΑ για να τρομάξουν τον κόσμο. Φαίνεται απαίσια, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Φυσικά, η ατομική βόμβα είναι ένα όπλο μαζικής σφαγής, αλλά η έκβαση ενός πολέμου αποφασίζεται από τον λαό, όχι από ένα ή δύο νέα είδη όπλων. Όλοι οι αντιδραστικοί είναι χάρτινες τίγρεις. Στην όψη, οι αντιδραστικοί είναι τρομακτικοί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο ισχυροί. Από μακροπρόθεσμη άποψη, δεν είναι οι αντιδραστικοί αλλά ο λαός που είναι πραγματικά ισχυρός…» (από τη συζήτηση του Μάο Τσε Τουνγκ με την Άννα Λουίζ Στρονγκ).
Με την πρώτη ανάγνωση, ο ισχυρισμός αυτός μοιάζει παράδοξος, ίσως και επικίνδυνα αφελής. Πώς είναι δυνατόν να αποκαλούμε «χάρτινη τίγρη» δυνάμεις που κατέχουν πυρηνικά όπλα, ελέγχουν τις παγκόσμιες αγορές και διαθέτουν στρατιωτικές μηχανές που μπορούν να πλήξουν οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη; Η διεξαγωγή μιας σωστής ανάλυσης και αξιολόγησης του ιμπεριαλισμού τακτικά και στρατηγικά και η διευκρίνιση των χαρακτηριστικών και της επιθετικής του φύσης είναι ζήτημα εξαιρετικής σημασίας στην παρούσα κατάσταση.
Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή βρισκόμαστε αντιμέτωποι πρόσωπο με πρόσωπο με τον ιμπεριαλισμό και τη βάρβαρη εγκληματική πολιτική του αλλά ταυτόχρονα και με τους μηχανισμούς εκείνους που τον αναθεωρούν και τον εξωραΐζουν. Οι απόψεις ότι είναι κυρίαρχος, ανίκητος και -ακόμη χειρότερα- «καλύτερα φίλος παρά εχθρός» φωλιάζουν στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων.
Η συνάντηση με αυτές τις απόψεις που αναδεικνύουν την
παντοδυναμία του καταπιεστή φέρνει σε πρώτο πλάνο την ιδεολογική
χειραγώγηση που αποτελεί κεντρικό άξονα παρέμβασης του
ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας. Πατάει πάνω στις
σχέσεις εκμετάλλευσης-καταπίεσης και ατομικότητας που επιβάλλει ο
καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Η ιδεολογική χειραγώγηση δεν είναι
εικασία, αλλά ένα δομημένο σύστημα που επιβάλλει μια «πραγματικότητα»
εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Ο καταπιεστής
επιβάλλει την ιδεολογία και τις θέσεις του, κάνοντας τους πολλούς
καταπιεσμένους να «φιλοξενούν» μέσα τους την εικόνα του, θεωρώντας την
εξουσία του δεδομένη και ανίκητη. Η παντοδυναμία του καταπιεστή δεν
βασίζεται μόνο στη βία, αλλά αρκετές φορές στην αποδοχή της από τα
θύματα.






