Επίσκεψη Τραμπ στην Κίνα στο φόντο της ενεργειακής κρίσης και των ανοιχτών πολεμικών μετώπων στη Μέση Ανατολή

 

Η προγραμματισμένη –εκτός απροόπτου– συνάντηση του Σι Τζινπίνγκ με τον Ντόναλντ Τραμπ στις 14–15 Μαΐου στο Πεκίνο πραγματοποιείται σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων αλλά και κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Η σύνοδος είχε ήδη αναβληθεί μία φορά λόγω της επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και πλέον διεξάγεται υπό τη σκιά μιας εύθραυστης εκεχειρίας, ενεργειακών αναταράξεων και ανοιχτών μετώπων στη Μέση Ανατολή.

Ενώ αρχικά το βάρος θα δινόταν σε εμπορικές συμφωνίες, δασμούς και τεχνολογικούς περιορισμούς, πλέον το ζήτημα του Ιράν και ειδικά η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ αναδεικνύεται σε κεντρικό θέμα. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσσεντ, καλούν ανοιχτά το Πεκίνο να «πιέσει» την Τεχεράνη για το άνοιγμα της ναυσιπλοΐας, αναγνωρίζοντας έμμεσα το ειδικό βάρος της Κίνας, ενώ και η κινεζική διπλωματία τοποθετεί το ζήτημα ψηλά στις προτεραιότητές της.

Στο Πεκίνο εκτιμούν ότι το αδιέξοδο στη σύγκρουση με το Ιράν μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική του θέση, καθώς οι ΗΠΑ εμφανίζονται εγκλωβισμένες σε μια παρατεταμένη κρίση με σημαντικό οικονομικό και πολιτικό κόστος. Ταυτόχρονα όμως, η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο επηρεάζει άμεσα την ενεργειακή ασφάλεια της Κίνας, γεγονός που επιβάλλει προσεκτικούς χειρισμούς.
Κεντρικό σημείο αποτελεί το Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου ενέργειας και μέσω του οποίου καλύπτεται σημαντικό ποσοστό των κινεζικών αναγκών. Η διατάραξη της ναυσιπλοΐας, η άνοδος των τιμών του πετρελαίου και οι αμερικανικές ναυτικές κινήσεις μετατρέπουν το ενεργειακό σε καθοριστικό παράγοντα των συνομιλιών.

60 χρόνια από τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση

 

Μια ανεκτίμητη πηγή διδαγμάτων για τη νίκη του σοσιαλισμού

Στις 16 Μάη του 2026 κλείνουν εξήντα χρόνια από την ημέρα που εκατομμύρια εργάτες, αγρότες, νεολαίοι και στρατιώτες κλήθηκαν και μπήκαν σε μια πρωτόγνωρη κινητοποίηση στη σοσιαλιστική Κίνα με στόχο να αποτρέψουν την καπιταλιστική παλινόρθωση. Στις 16 Μάη του 1966, με την καθοδήγηση του Μάο Τσετούνγκ, η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας συνέταξε μία Εγκύκλιο που καλούσε σε ξεσκέπασμα όσων αντιτίθενται στο κόμμα και το σοσιαλισμό, σε κριτική σε βάθος και απόρριψη των αντιδραστικών αστικών ιδεών στους πολιτιστικούς τομείς και σε επίκριση και αποκήρυξη των εκπροσώπων της αστικής τάξης που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο στρατό και σε όλους τους τομείς του πολιτισμού.

Το σάλπισμα για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση δόθηκε σε μια περίοδο όπου προηγήθηκαν γεγονότα κρίσιμης σημασίας για την υπόθεση του σοσιαλισμού.

Στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, το 1956, ο Χρουτσωφικός ρεβιζιονισμός επιτέθηκε και ανέτρεψε την επαναστατική γραμμή του Στάλιν και στη συνέχεια επέβαλε τη ρεβιζιονιστική γραμμή και σε άλλα κομμουνιστικά κόμματα, βάζοντας τη Σοβιετική Ένωση και άλλες σοσιαλιστικές χώρες στο δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα σε πορεία αναθεώρησης της επαναστατικής γραμμής τους. Ενάντια σε αυτή την αντισοσιαλιστική κατεύθυνση το ΚΚ Κίνας και άλλα κόμματα, όπως το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, ξεκίνησαν μια μεγάλη αντιπαράθεση. Τη δεκαετία που προηγήθηκε της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης διεξάχθηκε ένας ιστορικός αντιρεβιζιονιστικός αγώνας στον οποίο ηγήθηκε ο Μάο Τσετούνγκ και το ΚΚ Κίνας. Στο εσωτερικό της σοσιαλιστικής Κίνας, επίσης, διεξαγόταν ένας αγώνας ενάντια σε ρεβιζιονιστικές απόψεις και δυνάμεις που εντάθηκε μετά την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες.

Το πραγματικό διακύβευμα των φοιτητικών εκλογών και η στάση των πολιτικών δυνάμεων

 

Λίγες μέρες πριν τις φοιτητικές εκλογές, η τα μέλη και οι φίλοι της Φοιτητικής Πορείας πυκνώνουν τις παρεμβάσεις τους σε μια σειρά σχολές της Αθήνας, των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης, επιδιώκοντας να φτάσει το αγωνιστικό της μήνυμα όσο πιο μακριά γίνεται. Με την προεκλογική της προκήρυξη, τις αφίσες και τις συζητήσεις της, η Φοιτητική Πορεία δίνει την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών, αναδεικνύοντας πρώτα απ’ όλα την ανάγκη αγωνιστικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και των συλλόγων.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται μέσα σε ένα άνυδρο πολιτικά τοπίο, με την αποχή να προβάλλει ξανά ως ο μεγάλος πρωταγωνιστής τους. Άδειες σχολές, φοιτητές που τρέχουν από μάθημα σε μάθημα και από τη σχολή στη δουλειά και αντίστροφα, είναι μερικά από τα στοιχεία που αποτυπώνουν το πραγματικό κλίμα που επικρατεί αυτές τις μέρες στα περισσότερα πανεπιστήμια. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς, όταν φέτος δεν πραγματοποιήθηκαν παρά ελάχιστες γενικές συνελεύσεις, πόσο μάλλον αγωνιστικές διεργασίες και κινητοποιήσεις;

Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση της ΝΔ πετούσε έξω απ’ το πανεπιστήμιο 308.000 φοιτητές, υλοποιώντας το μέτρο των διαγραφών, ένα από τα πιο βαθιά ταξικά και αντιεκπαιδευτικά μέτρα των τελευταίων δεκαετιών. Αυτός είναι και ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους οι φοιτητικές εκλογές τείνουν όλο και περισσότερο να είναι μία «μάχη εκλογικών μηχανισμών», με την αντιπαράθεση να μην ξεπερνά το επίπεδο χορηγούμενων διαφημίσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία αποτελούν και βασικά εργαλεία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες προωθούν από τα δεξιά, αλλά και τα «αριστερά» την αποπολιτικοποίηση, την αδράνεια, την αναγωγή των φοιτητικών εκλογών σε «μητέρα των μαχών», την έλλειψη ζωντάνιας και δραστηριοποίησης μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους.

Και είναι χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης το γεγονός πως οι ίδιες οι εκλογές πλέον αποφασίζονται από ένα «διαπαραταξιακό όργανο» (όπως αυτοαποκαλείται), που δεν εκλέγεται από κανέναν, δε λογοδοτεί σε κανέναν και δεν έχει καμία ουσιαστική υπόσταση. Αυτό συμβαίνει διότι το τριτοβάθμιο όργανο των φοιτητικών συλλόγων πανελλαδικά, η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) δε λειτουργεί εδώ και σχεδόν 30 χρό­νια(!), με ευθύνη όλων των δυνάμεων και παρά τις υποσχέσεις για την ανασύστασή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη ενός πανελλαδικού συντονιστικού οργάνου του φοιτητικού κινήματος, αλλά και κάθε παράταξη να ανακοινώνει τα δικά της αποτελέσματα, να αναγνωρίζει συλλόγους-«φαντάσματα», που δε λειτουργούν στην πρά­ξη, αλλά υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Οι «αναμορφωτές» της Ελλάδας βουλιάζουν μέσα στη δυσωδία των σκανδάλων τους

 

Τα κατά συρροή σκάνδαλα και η επιχείρηση συγκάλυψής τους ξετυλίγονται μέσα
σε πρωτοφανείς συνθήκες φτώχειας και ανέχειας για τα πλατιά λαϊκά στρώματα

Μια νέα μεγάλη επιχείρηση ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας
σε ελεγχόμενους πολιτικούς σχηματισμούς βρίσκεται ήδη στα σκαριά

Η δυσωδία των κατά συρροή σκανδάλων και η προκλητική επιχείρηση συγκάλυψής τους ξετυλίγονται μέσα σε πρωτοφανείς συνθήκες ανέχειας και ανασφάλειας που βιώνουν πλατιά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου. Πλακώνουν καταθλιπτικά την Ελλάδα και εκτοξεύουν τη λαϊκή δυσφορία και οργή. Ένα καθεστώς εκτεταμένης διαφθοράς, ασυδοσίας και ανομίας επικρατεί. Αυτή είναι η περίφημη «κανονικότητα» που επιφύλασσε για τη χώρα η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη.

Υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξωφρενικές απάτες, μίζες, και σκανδαλώδης διαπλοκή. Ένα πολυπλόκαμο «γαλάζιο» δίκτυο -με χαρακτηριστικά συμμορίας- που περιλάμβανε υπουργούς, υφυπουργούς, κεντρικά κυβερνητικά στελέχη μέχρι τοπικούς κομματάρχες και κάθε λογής τρωκτικά. Η απόλυτη κυριαρχία της σήψης και της διαφθοράς σε όλη τη δομή και τις εκφάνσεις του «γαλάζιου» συστήματος εξουσίας. Με την πρόσφατη άρνηση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής να υψώνει νέο μπλόκο στη διερεύνηση των κυβερνητικών ευθυνών.

Υποκλοπές. Μια σκοτεινή επιχείρηση ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων με εκτεταμένη ηλεκτρονική παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων αλλά και ημέτερων πρωτοκλασάτων υπουργών, της ηγεσίας και στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών και διαφόρων επώνυμων παραγόντων του δημόσιου βίου, αλλά και χιλιάδων «υπόπτων» πολιτών, από την εποπτευόμενη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ΕΥΠ, πίσω από το ραφινάτο… όρο των «νόμιμων επισυνδέσεων»! Με το πρόσχημα της υπεράσπισης της «εθνικής ασφάλειας» και της αντιμετώπισης της «τρομοκρατικής απειλής». Μια υπόθεση με πολλά παρασκήνια, πλοκάμια και προεκτάσεις.

Μπροστά στον κατακτητικό πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν το ΚΚΕ(μ-λ) υιοθετεί τη βαθιά λαθεμένη γραμμή των ίσων αποστάσεων

 

Εντύπωση προκαλεί η κεντρική αφίσα του ΚΚΕ (μ-λ) για τον πόλεμο που ξέσπασε εναντίον του Ιράν, που αναφέρει: «Οι ΗΠΑ ματοκυλάνε τη Μέση Ανατολή. Οι ιμπεριαλιστές βάζουν φωτιά στον πλανήτη. Μέτωπο των λαών ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό».

Εντύπωση προκαλεί η εκκωφαντική απουσία κάθε αναφοράς στο Ιράν, τη χώρα που δέχεται την επίθεση και τον πόλεμο. Μια αφίσα δηλαδή που οι δημιουργοί της κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα.

Ωστόσο, μέσα από τα κείμενα του ΚΚΕ (μ-λ) προκύπτει πως δεν πρόκειται για κάποια τυχαία επιλογή ή για κάποια αβλεψία, αλλά αποτελεί στοιχείο της γραμμής του ΚΚΕ (μ-λ) απέναντι στο συγκεκριμένο πόλεμο.

Το κόμμα μας, το Μ-Λ ΚΚΕ, έχει διακηρύξει ξεκάθαρα ότι πρόκειται για έναν πόλεμο άδικο από τη μεριά των επιτιθέμενων ΗΠΑ-Ισραήλ και των συμμάχων τους και έναν πόλεμο δίκαιο από τη μεριά του Ιράν, πόλεμο αμυντικό για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του και της εδαφικής του ακεραιότητας και κυριαρχίας.

Σε διαφορετική κατεύθυνση κινείται το ΚΚΕ (μ-λ) που αναφέρει σε κείμενό του τα εξής:
«Το αντιδραστικό δίλημμα που τίθεται από το σύστημα στη χώρα μας -που “ανήκει στη Δύση” και έχει το ρόλο πολεμικού προπυργίου των ΗΠΑ- “ή με τη Δύση ή με τους μουλάδες” απαιτεί τον εγκλωβισμό και τη στοίχιση του λαού πίσω από το αμερικανοΝΑΤΟϊκό πολεμικό άρμα. Είναι τουλάχιστον θλιβερό ότι αυτό το δίλημμα υιοθετείται από δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά με τη μορφή “φονιάδες-μουλάδες”, για να καλεστεί ο λαός και η νεολαία να συνταχθούν με τους “μουλάδες”.
Πρόκειται για μια ανοιχτή συνηγορία στη θέση του συστήματος “οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες”, για μια δήλωση που προβάλλει την “αδυναμία” των εργατών και των λαών να παλέψουν στηριγμένοι στις δικές τους δυνάμεις και να διεκδικήσουν το δικό τους, λεύτερο από εκμεταλλευτές και δυνάστες, μέλλον τους».

Καταρχάς, η αναπαραγωγή του διλήμματος «φονιάδες – μουλάδες», από όποιον την κάνει, είναι μια αναπαραγωγή απαξιωτική για τη χώρα του Ιράν, για το λαό του και για τον περήφανο και δίκαιο αγώνα που δίνει. Από αυτό δεν εξαιρούνται ούτε αυτοί που την κάνουν για να πουν ότι είναι με τους μουλάδες. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια προσβλητική θέση για το λαό του Ιράν που εξυπηρετεί τους επιτιθέμενους και την εμετική τους προπαγάνδα, τη στιγμή μάλιστα που πασχίζουν να εξοντώσουν όλη την ηγεσία και τους εκπροσώπους αυτής της χώρας.

Για τον προσανατολισμό των κομμουνιστών στο σημερινό πόλεμο

 

Για τον προσανατολισμό των κομμουνιστών στο σημερινό πόλεμο

«Το ζήτημα τώρα για τους κομμουνιστές μπροστά στον πόλεμο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καταστρέφει, ισοπεδώνει και απειλεί με υποδούλωση το Ιράν, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και κατάκτησης. Μόνο μια τέτοια γραμμή μπορεί, μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης, να αναδείξει στην πρωτοπορία του αγώνα τις λαϊκές, πατριωτικές, επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αγώνα θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές κατευθύνσεις, κόντρα σε θεοκρατικά δόγματα, σε επαναστατικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά συνέπεια, αν θα πετύχουν τους κατακτητικούς σκοπούς τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ή αν θα ανατραπούν και θα ματαιωθούν τα πολεμικά τους σχέδια, αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίσταση των λαών, από τις δυνάμεις που θα ηγηθούν, την προοπτική και τους ευρύτερους στόχους του αγώνα που θα χαράξουν».

Από την Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για τον πόλεμο στο Ιράν, Μάρτης 2026

Αυτός ο προσανατολισμός θεωρεί το Μ-Λ ΚΚΕ ότι ανταποκρίνεται στα θεμελιώδη συμφέροντα ενός λαού που είναι θύμα της επέμβασης και του πολέμου. Και αυτός ο προσανατολισμός πηγάζει από το χαρακτήρα αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Από το γεγονός δηλαδή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν άδικο κατακτητικό πόλεμο από την πλευρά των αμερικανοσιωνιστών που σκοπό έχουν να κατακτήσουν και να διαμελίσουν το Ιράν, ενώ από την πλευρά του Ιράν και του λαού του, που υφίστανται τη δολοφονική επίθεση, είναι ένας δίκαιος πατριωτικός πόλεμος αντίστασης στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας τους. Το ζήτημα για τους κομμουνιστές, τώρα που βρίσκονται αντιμέτωποι με την ισοπέδωση,την ερήμωση, με τις απειλές για καταστροφή των ενεργειακών εργοστασίων του Ιράν, με το ναυτικό αποκλεισμό, ακόμη και την πυρηνική καταστροφή, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, να εμπνεύσουν, να εμψυχώσουν και να κινητοποιήσουν ό,τι δυνάμεις υπάρχουν για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και υποταγής.

Μ-Λ ΚΚΕ: Δολοφονικό ρεσάλτο κατά της Global Sumud Flotila από τους εγκληματίες του ισραηλινού στρατού

 

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Το Μ-Λ ΚΚΕ καταγγέλλει τη νέα, στυγερή δολοφονική επίθεση των στρατιωτικών δυνάμεων του φασιστικού Ισραήλ ενάντια στη Global Sumud Flotilla. Η είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας ότι στρατιωτικές δυνάμεις κατέστρεψαν τις μηχανές και τα συστήματα πλοήγησης των σκαφών, αφήνοντας εκατοντάδες πολίτες εγκλωβισμένους ανοιχτά της Κρήτης, μπροστά στον κίνδυνο επερχόμενης καταιγίδας, αποτελεί πράξη βαρβαρότητας που ξεπερνά κάθε όριο.

Αυτή η ενέργεια είναι σκόπιμα σχεδιασμένη και εγκληματική και στοχεύει στην τρομοκράτηση των λαών, στην παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη πολύπαθη Παλαιστίνη και τον ηρωικό λαό της. Είναι μια επίδειξη φασιστικής ισχύος που δεν σέβεται τίποτα. Οι βάρβαρες στρατιωτικές δυνάμεις του γενοκτονικού Ισραήλ έδρασαν ως κοινοί πειρατές. Άφησαν πίσω τους δεκάδες ανθρώπους εγκλωβισμένους σε κατεστραμμένα σκάφη, την ώρα που μια καταιγίδα πλησίαζε.

Η Global Sumud Flotilla είναι μια προσπάθεια αλληλεγγύης. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να μεταφέρουν βοήθεια και να εκφράσουν την υποστήριξή τους σε έναν δοκιμαζόμενο λαό. Η απάντηση του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστών συμμάχων του είναι η βία, γιατί φοβούνται την ενότητα και την αλληλεγγύη των λαών.

Η Εργατική Πρωτομαγιά σάλπισμα μάχης ενάντια στον πόλεμο, τη φτώχεια, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση

 

Εκτύπωση της προκήρυξης του Μ-Λ ΚΚΕ

140 χρόνια μετά μεγάλη απεργία των εργατών του Σικάγου, την 1η Μάη του 1886, με αίτημα το οκτάωρο εργασίας («Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο»), το 13ωρο ημερήσιας εργασίας, η εξαήμερη και εφταήμερη εβδομαδιαία εργασία, όλα τα εξουθενωτικά συστήματα εργατικής εκμετάλλευσης επανέρχονται, τα οικονομικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών δέχονται μια άγρια επίθεση, η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία συνταράσσεται από μια οξεία και παρατεταμένη κρίση, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ΗΠΑ, στην Κίνα, στη Ρωσία και στην Ευρώπη μαίνονται και προκαλούν πολέμους, ιμπεριαλιστικές εκστρατείες και στρατιωτικές εντάσεις.

Η φετινή Εργατική Πρωτομαγιά συμπίπτει με μια ζοφερή περίοδο που ξεκίνησε, στην αρχή της χρονιάς, με την γκαγκστερική επιδρομή των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων στη Βενεζουέλα και κλιμακώθηκε με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν και τη νέα εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο. Σε αυτήν τη βάρβαρη πολεμική επίθεση, το Ιράν έχει απαντήσει με ένα δίκαιο πατριωτικό πόλεμο αντίστασης που υπερασπίζει την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητά του. Με τη γενναία αντίστασή του κατάφερε να μπλοκάρει τα επιθετικά αμερικανο-ισραηλινά σχέδια. Το γεγονός αυτό στέλνει ενθαρρυντικά μηνύματα για τον αγώνα των λαών όλου του κόσμου ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Η εργατική τάξη με τις Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις καλείται να καταδικάσει αποφασιστικά τις πολεμικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ και να στηρίξει το δίκαιο πατριωτικό αγώνα των λαών του Ιράν, της Παλαιστίνης και του Λιβάνου και να καταγγείλει όλες τις νέες απειλές ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

140 χρόνια από την πρώτη Κόκκινη Πρωτομαγιά

 

Πανεργατικός αγώνας ενάντια στο απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα που φέρνει φτώχεια, πόλεμο, θάνατο

Συμπληρώθηκαν φέτος 140 χρόνια από την πρώτη Κόκκινη Πρωτομαγιά.

Την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο 80.000 εργάτες κατεβαίνουν σε απεργία με αίτημα το 8ωρο. Ο ξεσηκωμός των εργατών κορυφώνεται τις επόμενες μέρες και στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χεϊμάρκετ, η μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση των εργατών καταλήγει σε λουτρό αίματος από τα πυρά των αστυνομικών.

Η παγκόσμια εργατική τάξη ακολουθεί το παράδειγμα του Σικάγο, σε κάθε γωνιά της γης οι εργαζόμενοι ενώνονται κάτω από το αίτημα, 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ύπνο.

Στις 14 Ιουλίου 1889 στο ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς στο Παρίσι, η ημέρα της Πρωτομαγιάς καθιερώνεται σαν μέρα διαδήλωσης και αγώνα του διεθνούς εργατικού κινήματος. Η Πρωτομαγιά του 1890 είναι η πρώτη που θα γιορταστεί παγκοσμίως.

Μέσα σε διάστημα πενήντα χρόνων η Πρωτομαγιά καθιερώνεται ως ημέρα κινητοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων εργατών σε κάθε πόλη και χώρα του κόσμου, από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ως τη Λατινική Αμερική, την Κίνα και την Ινδία.

Στην πατρίδα μας η Πρωτομαγιά θα γιορταστεί για πρώτη φορά το 1893 με κύρια αιτήματα τη θέσπιση της κυριακάτικης αργίας και την αντικατάσταση της δωδεκάωρης εργάσιμης ημέρας από το οχτάωρο, καθώς και την κρατική στήριξη των εργατών που τραυματίζονταν ή νοσούσαν κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.

Το 1894 θα πραγματοποιηθεί η πρώτη μαζική Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση από όλους τους σοσιαλιστικούς ομίλους της Αθήνας και του Πειραιά. Στα αιτήματα των εργατών προστίθενται η απαγόρευση της εργασίας των ανηλίκων, η κατάργηση της θανατικής ποινής και της προσωπικής κράτησης για χρέη.

Επίσκεψη Μακρόν Βήμα προώθησης των συμφερόντων του γαλλικού ιμπεριαλισμού και διατήρησης της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό «μαντρί»

 

Η επίσκεψη που πραγματοποίησε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα την Παρασκευή και το Σάββατο 24-25 Απριλίου καμία σχέση δεν έχει με την «προάσπιση του διεθνούς δικαίου», όπως μονότονα παρουσιάστηκε από τον αστικό τύπο. Αντίθετα, η επίσκεψη αυτή συνδέεται κατά βάση με την προώθηση των συμφερόντων του γαλλικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας και ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Είχε προηγηθεί η αποστολή γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Κύπρο ύστερα από τη ρίψη ιρανικού drone στη βρετανική βάση στην Πάφο, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος από κοινού με τον Έλληνα πρωθυπουργό είχαν επισκεφτεί τότε τη Μεγαλόνησο, εκκινώντας για πρώτη φορά μία «τριμερή συνεργασία». Μάλιστα, ο Μακρόν, πριν την άφιξή του στην Ελλάδα επισκέφτηκε την Πέμπτη 23 Απρίλη την Κύπρο, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, προωθώντας και εκεί όχι μόνο την «τριμερή», αλλά ιδιαίτερα το βάθεμα της εξάρτησης (και) της Κύπρου από το γαλλικό ιμπεριαλισμό.

Τώρα, στο φόντο του πολέμου στη Μέση Ανατολή και ύστερα από τα σοβαρά πλήγματα που έχει δεχθεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο ισραηλινός φασισμός από την αντίσταση του ιρανικού, λιβανέζικου και παλαιστινιακού λαού, η επίσκεψη Μακρόν στοχεύει στη μεγαλύτερη πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του γαλλικού και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Ιδιαίτερα, μετά το ρήγμα που έχει επέλθει στις σχέσεις ΗΠΑ και ΕΕ και που εκφράστηκε έντονα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ μετά την άρνηση των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών να συμβάλουν στην επέμβαση στο Ιράν, η παρουσία του Γάλλου προέδρου στη χώρα μας αποσκοπεί και στην προσπάθεια να μείνει η Ελλάδα στο ευρωπαϊκό «μαντρί», ύστερα από την επικίνδυνη αναβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.