Σε νέα φάση ο αγώνας της Παλαιστίνης για ανεξάρτητο κράτος

 

Για το σύνθημα «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα»

Η στρατιωτική επιχείρηση των Παλαιστινίων της 7ης Οκτώβρη σήμανε την απαρχή μιας σειράς στρατιωτικών και πολιτικών εξελίξεων που διαμόρφωσαν ένα νέο πλαίσιο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και έφεραν το παλαιστινιακό ζήτημα σε μια νέα του φάση.

Το κύριο στοιχείο της προηγούμενης φάσης αφορούσε τις πιέσεις των ΗΠΑ προς τις ηγεσίες του αραβικού κόσμου για να υπογράψουν συμφωνίες με το Ισραήλ, τις λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ», ώστε να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να αρχίσουν διπλωματικές, εμπορικές και οικονομικές σχέσεις, χωρίς την προϋπόθεση της αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους. Αφορούσε επί της ουσίας τον ενταφιασμό του παλαιστινιακού ζητήματος και την αναγνώριση των τετελεσμένων της ισραηλινής κατοχής, τη φυλάκιση των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη συνέχιση των εποικισμών. Και αφορούσε ένα συνολικό εξωραϊσμό του ισραηλινού κράτους στη Δύση και στον κόσμο, ως το πιο «δημοκρατικό» και το πιο «πολιτισμένο» κράτος της Μέσης Ανατολής, ως ένα κράτος-πρότυπο.

Ο πόλεμος της Γάζας τροποποίησε ραγδαία όλο αυτό το σκηνικό, δυναμίτισε τα σχέδια των Αμερικανών και των σιωνιστών, επαναφέροντας με ορμή το παλαιστινιακό ζήτημα στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας επικαιρότητας, ως το άλυτο ζήτημα ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και ενός λαού που βρίσκεται κάτω από φασιστική κατοχή.

Παράλληλα αφύπνισε συνειδήσεις παντού, πυροδότησε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό αγώνα, ένα παγκόσμιο αντισιωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με αιχμή την καταδίκη της γενοκτονίας των Ισραηλινών και των δυνάμεων που απροκάλυπτα τους στηρίζουν, και ένα παγκόσμιο κίνημα στήριξης στο δίκαιο αίτημα της Παλαιστίνης για τη δική της ανεξάρτητη πατρίδα.

Ο δίχρονος παλαιστινιακός αγώνας αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του κράτους του Ισραήλ στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας, αποκάλυψε το στυγνό, αποκρουστικό πρόσωπο του σιωνισμού και παράλληλα έσκισε τη μάσκα του ψευτοανθρωπισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Δύσης, των ΗΠΑ και της ΕΕ, και όλων των αστικών δυνάμεων, όπως της ελληνικής κυβέρνησης, που στήριξαν το Ισραήλ στο απάνθρωπο έργο του. Η παγκόσμια κατακραυγή απέναντι στα ισραηλινά εγκλήματα και η παγκόσμια απομόνωση του κράτους του έφτασε σε πρωτοφανή επίπεδα και αυτό αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία του ανυπέρβλητου παλαιστινιακού αγώνα και της τρομερής θυσίας του λαού του.

Το Ισραήλ έδωσε στον πόλεμο χαρακτήρα γενοκτονικό απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό και παράλληλα η ηγεσία του, σε συντονισμό με τις ΗΠΑ και τα άλλα στηρίγματά του στη Δύση, μετέτρεψε τον πόλεμο σε πόλεμο «τελικής λύσης» στην περιοχή για την αναμόρφωση του πολιτικού της χάρτη και τον μακροχρόνιο έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Με πολεμικές επιχειρήσεις και επιδρομές στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράν κατάφεραν αδιαμφισβήτητα πλήγματα στον άξονα των δυνάμεων που στέκεται εχθρικά απέναντί τους και που αποτελούν στηρίγματα της παλαιστινιακής αντίστασης. Με μεγαλύτερη επιτυχία την ανατροπή των δυνάμεων του Άσαντ στη Συρία και την επέκταση της επιρροής και του ελέγχου τους στη χώρα αυτή.

Παρά τις μεγάλες απώλειες σε όλα τα επίπεδα που είχε και έχει το Ισραήλ από το διετή πόλεμο, ο παγκόσμιος και περιφερειακός συσχετισμός δύναμης που το ευνοεί, η ισοπέδωση της Γάζας, η γενοκτονική επιχείρηση απέναντι στο λαό, οι απώλειες στη δύναμη και στην ηγεσία της παλαιστινιακής αντίστασης, υποχρέωσαν τις δυνάμεις της να αποδεχτούν την αποικιοκρατικού χαρακτήρα συμφωνία του Τραμπ, που τώρα εφαρμόζεται, έχοντας ωστόσο σημαντικά θολά και αδιευκρίνιστα στοιχεία και περπατά σε ένα τεντωμένο σχοινί που κανείς δεν ξέρει πότε θα σπάσει.

Σε κάθε περίπτωση, για τις δυνάμεις της αντίστασης αποτελεί προφανώς έναν επώδυνο συμβιβασμό που θα επιτρέψει να κερδηθεί χρόνος για την ανασύνταξη των δυνάμεών τους και για την ανακούφιση του λαού. Έναν συμβιβασμό, ωστόσο, με μια συμφωνία που αναπαράγει τις συνθήκες αποικιοκρατικού ελέγχου της Γάζας από τις ΗΠΑ, που έχουν τον πρώτο λόγο, λαμβάνοντας για την επίτευξή της το πράσινο φως και από τη Ρωσία και την Κίνα.

Έναν συμβιβασμό μάλιστα μονομερή, καθώς οι ισραηλινές δυνάμεις παραβιάζουν σε όλα τα επίπεδα την εκεχειρία, διαπράττοντας καθημερινά εγκλήματα, καθιστώντας εξαιρετικά ασταθή όλη την κατάσταση.

Στο ίδιο μήκος κύματος και κάτω από τον στρατηγικό στόχο της αναμόρφωσης όλου του χάρτη της Μέσης Ανατολής, οι αμερικανοϊσραηλινές επεμβάσεις συνεχίζονται σε κάθε κατεύθυνση, από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη μέχρι τη Σομαλία και τη Σομαλιλάνδη, την Υεμένη και το Λίβανο, μέχρι την απειλή πολέμου στο Ιράν και τις εργώδεις και ακατάπαυστες προσπάθειες για την ανατροπή της κυβέρνησης του.

«Από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα»

Από την πρώτη στιγμή της εκδήλωσης της παλαιστινιακής επιχείρησης και το ξέσπασμα της νέας αυτής φάσης του πολέμου, το Μ-Λ ΚΚΕ στάθηκε χωρίς όρους, χωρίς αστερίσκους και προϋποθέσεις στο πλάι του Παλαιστινιακού λαού, στο πλευρό όλων των λαών και των δυνάμεων που βρέθηκαν στο στόχαστρο της ισραηλινής και ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, αποκρούοντας την καταιγιστική προπαγάνδα της «αυτοάμυνας» και παλεύοντας για την ενίσχυση της αλληλεγγύης στον αδούλωτο Παλαιστινιακό λαό. Και αυτό πρέπει με κάθε τρόπο να συνεχιστεί και στη νέα φάση, και μπροστά στις νέες δυσκολίες που αντιμετωπίζει η παλαιστινιακή υπόθεση.

Το Μ-Λ ΚΚΕ στάθηκε και στέκεται στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές με τους φορείς της, παλεύοντας να ενισχύσει τη φωνή της, ακολουθώντας τις επιλογές της παλαιστινιακής αντίστασης, κρίνοντας ότι σε κάθε περίπτωση το κύριο είναι η μέγιστη έκφραση αλληλεγγύης στον πέρα για πέρα δίκαιο αγώνα ενός λαού που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σκληρή φασιστική πολιτική κατοχής και διεκδικεί τη δική του πατρίδα.

Ορισμένες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κατά τη διάρκεια του δίχρονου αγώνα των Παλαιστινίων, πρόβαλαν με ένταση το αίτημα του ενός παλαιστινιακού κράτους, «από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα», και το αίτημα της εξαφάνισης του κράτους του Ισραήλ.

Αυτό το αίτημα προβλήθηκε και προβάλλεται ως το μόνο σωστό άμεσο αίτημα που θα έπρεπε να έχει το παλαιστινιακό κίνημα, ασκώ­ντας παράλληλα κριτική σε οποιοδήποτε αίτημα δύο κρατών, σε οποιοδήποτε αίτημα αναγνώρισης χωριστού ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Πρόκειται για ένα αίτημα απογειωμένο στον ουρανό, που προβάλλεται με θαυμαστή ευκολία, περιφρονώντας κάθε συσχετισμό δύναμης, και πρόκειται για αίτημα που, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των υποστηρικτών του, στην πραγματικότητα δεν ενισχύει αλλά υπονομεύει την αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό αγώνα.

Πρώτα απ’ όλα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα αιτήματα που εκφράζουν οι παλαιστινιακές δυνάμεις. Στη Διακήρυξη της Παλαιστινιακής Αντίστασης που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2024 από το Πεκίνο, στην οποία συμμετείχαν οι 14 -δηλαδή όλες οι οργανώσεις-, διατυπώνεται το αίτημα: «…για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ, ιδίως τα ψηφίσματα 181 (διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη – 1947) και 2334 (ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας της 23ης Δεκεμβρίου 2016), και διασφάλιση του δικαιώματος επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων σύμφωνα με το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ (11 Δεκεμβρίου 1948)».

Αυτή είναι η τοποθέτηση του συνόλου των παλαιστινιακών οργανώσεων, των δυνάμεων που, βγαλμένες από τα σπλάχνα του Παλαιστινιακού λαού και με ισχυρούς δεσμούς με αυτόν, τον εκφράζουν και τον οδηγούν στον αγώνα για την εθνική του απελευθέρωση. Δυνάμεις που έχουν αποδείξει -και δεν χρειάζεται να δώσουν διαπιστευτήρια σε κανέναν- τη μαχητικότητα και την αγωνιστικότητά τους, που δεν υποτάσσονται στους αρνητικούς συσχετισμούς ούτε εγκαταλείπουν τον αγώνα, αλλά που ταυτόχρονα λαμβάνουν υπόψη τους δοσμένους συσχετισμούς δύναμης όταν διατυπώνουν τους στόχους και τα αιτήματά τους.

Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να συμφωνεί με τα αιτήματα που θέτουν οι παλαιστινιακές οργανώσεις. Όποιος όμως θέλει πραγματικά να σταθεί στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού οφείλει να ξεκινά από τα αιτήματα που θέτουν οι δυνάμεις που τον εκπροσωπούν και ηγούνται του αγώνα. Το αίτημα «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα» έρχεται σε διάσταση και αντιπαράθεση με τους στόχους που θέτει η ηγεσία του κινήματος και ουσιαστικά ασκεί κριτική «από τα αριστερά», όταν θεωρεί ότι κάθε αίτημα δύο κρατών είναι λάθος ή συμβιβασμός, μειοδοσία ή και ξεπούλημα του παλαιστινιακού αγώνα.

Ο ρόλος του κινήματος αλληλεγγύης σε όλη αυτή την περίοδο της κρίσιμης μάχης είναι να σταθεί στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού και των οργανώσεών του και όχι να θέτει προϋποθέσεις και όρους, όπως κάνουν όσοι προβάλλουν αυτό το αίτημα.

Αποτελεί έλλειψη αγωνιστικής σεμνότητας και συναίσθησης το να υποδεικνύει κανείς στο παλαιστινιακό κίνημα -που αντιμετωπίζει έναν πόλεμο γενοκτονίας, όταν έχει εξαπολυθεί μια τέτοια καταστροφική μανία στον λαό του και στις δυνάμεις του, όταν έχουν εξοντωθεί χιλιάδες μαχητές και στελέχη του- ποια αιτήματα «πρέπει» να έχει.

Αποτελεί δείγμα έπαρσης όταν κάποιοι υποδεικνύουν στον Παλαιστινιακό λαό, τώρα, στις συνθήκες του δοσμένου πολέμου και στη φάση που βρίσκεται ο αγώνας του, ότι πρέπει να παλέψει για την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και την πλήρη απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Αποτελεί ταυτόχρονα δείγμα γραφής για την ευκολία με την οποία διατυπώνονται και προβάλλονται αιτήματα, κλείνοντας τα μάτια στους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης και καταλήγοντας εν προκειμένω όχι απλώς σε μαξιμαλιστικά αιτήματα, αλλά σε αιτήματα απογειωμένα στη σφαίρα της βούλησης και της φαντασιοπληξίας. Με βάση ένα τέτοιο σκεπτικό θα μπορούσε εύκολα να απαιτήσει κανείς, εξίσου αφορολόγητα, όχι απλώς μια ενιαία Παλαιστίνη από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα αλλά μια αταξική και κομμουνιστική Παλαιστίνη. Μήπως αυτό δεν είναι ακόμη πιο σωστό και πιο δίκαιο; Αλλά πόση σχέση έχει με την πραγματικότητα;

Το ποιες συνθήκες θα δημιουργηθούν στο μέλλον κάτω από όλες τις παγκόσμιες και τοπικές εξελίξεις που θα τροποποιήσουν τους δυσμενείς συσχετισμούς και από ποιες φάσεις θα περάσει η υπόθεση της Παλαιστίνης είναι ένα μη προβλέψιμο ζήτημα, που αφορά το μέλλον. Από εκεί και πέρα σε κάθε φάση, κάθε κίνημα θέτει τους στόχους του με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν και με βάση τις πραγματικές -και όχι τις φανταστικές- δυνατότητες που διαθέτει και αυτό κάνει και το κίνημα του Παλαιστινιακού λαού.

Η σχέση με την πραγματικότητα του συνθήματος «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα» κρίνεται και από την ίδια την εξέλιξη του αγώνα, όταν κάτω από τον ιδιαίτερα αρνητικό συσχετισμό δύναμης στο πεδίο -που εν τέλει είναι ο αποφασιστικός παράγοντας και όχι τα ανεδαφικά συνθήματα και αιτήματα που με ευκολία ξεστομίζονται- οι παλαιστινιακές δυνάμεις υποχρεώθηκαν να δεχτούν μια συμφωνία με δυσμενείς όρους και μάχονται με κάθε τρόπο να αποφύγουν τον αφοπλισμό που θα σημάνει ένα μεγάλο πισωγύρισμα.

Μια συμφωνία που βρίσκεται μακριά από τα ίδια τα πραγματικά αιτήματα γύρω από τα οποία συσπειρώνεται ο Παλαιστινιακός λαός και για την εκπλήρωση των οποίων θα απαιτηθούν πολλές προσπάθειες. Για τη δημιουργία ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους, που στο προβλεπτό διάστημα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο και πραγματική προοπτική στον πολύχρονο παλαιστινιακό αγώνα.

Τέλος, όσον αφορά το κίνημά αλληλεγγύης, η προβολή του αιτήματος, «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα», που καλλιέργησε τις πιο ανεδαφικές και απογειωμένες προσδοκίες, έρχεται τώρα, κάτω από την εξέλιξη των συμφωνιών για τη Γάζα, να λειτουργήσει όπως λειτουργούν όλες οι υπερφίαλες προσδοκίες του αέρα: να ενισχύσει την απογοήτευση, τη σύγχυση και την πικρία, συμβάλλοντας στην αδρά­νεια και υποσκάπτοντας τελικά το κίνημα αλληλεγγύης, που ωστόσο πρέπει να συνεχίσει ζωντανό και ενεργητικό και που τόσο πολύ το έχει ανάγκη ο Παλαιστινιακός λαός.

πηγή:  Λαϊκός Δρόμος