Το προηγούμενο διάστημα η ΚΕ του ΚΚΕ δημοσιοποίησε τις θέσεις της για το επερχόμενο 22ο Συνέδριο. Οι θέσεις του ΚΚΕ, ενός κόμματος που ισχυρίζεται πως καθοδηγείται από το μαρξισμό-λενινισμό και που επηρεάζει σημαντικό δυναμικό αγωνιστών, αναμφίβολα παρουσιάζουν ενδιαφέρον.
Δύο ζητήματα, κατά τη γνώμη μας, είναι τα κεντρικά στις θέσεις του ΚΚΕ.
Όπως αναφέρεται στις πρώτες σελίδες των θέσεων, κεντρικό ζήτημα αποτελεί το κόμμα. Και συγκεκριμένα το «κόμμα παντός καιρού», το κόμμα «έτοιμο για όλα», όπως με αυτές τις φράσεις κλείνει και το κείμενο των θέσεων.
Το δεύτερο είναι η ενίσχυση της «αντικαπιταλιστικής», όπως λέει το ΚΚΕ, γραμμής και φυσιογνωμίας, που διαπερνά το σώμα των θέσεων, συνδεδεμένης με την ενίσχυση του «επαναστατικού αγώνα» που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά για την ανατροπή του συστήματος και για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό, που πλέον το ΚΚΕ τα προβάλλει ενιαία και αδιαίρετα.
Με βάση αυτήν την «αντικαπιταλιστική» κατεύθυνση, το ΚΚΕ τοποθετείται σε όλα τα διεθνή και εσωτερικά ζητήματα.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος
Αλλεπάλληλες είναι οι αναφορές που κάνουν οι θέσεις του ΚΚΕ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, παρότι αναφέρονται, παραχωρούν τη θέση τους στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, λες και αυτός έχει ήδη εκδηλωθεί.
Ένας γενικότερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, πέρα από τους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, και πάνω σε ένα τέτοιο κλίμα ιμπεριαλιστικού πολέμου αναπτύσσει το ΚΚΕ τον άξονα των θέσεών του και τα καθήκοντα της περιόδου.
«Άξονες παρέμβασης σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου… Η κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου… σε συνθήκες γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου… η εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου…» κ.ά. αποτελούν φράσεις διάσπαρτες σε όλες τις θέσεις του ΚΚΕ, χωρίς να αναφέρονται σε κάποιο συγκεκριμένο πόλεμο, δημιουργώντας την εντύπωση πως ένας γενικότερος πόλεμος έχει ξεσπάσει.
Απέναντι σε έναν τέτοιο γενικευμένο πόλεμο, το ΚΚΕ έχει ήδη προσδιορίσει το χαρακτήρα του, που είναι ιμπεριαλιστικός από όλες τις πλευρές και πανομοιότυπος με αυτόν του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου – πόλεμος άδικος από κάθε πλευρά.
Ωστόσο, όπως όλοι γνωρίζουμε, παρά τα όσα λέει το ΚΚΕ, γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει. Διαμορφώνονται προϋποθέσεις και επιταχύνονται εξελίξεις μέσα στις συνθήκες κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, αλλά από αυτό μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου μεσολαβεί μια απόσταση που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι.
Όπως κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει όχι μόνο πότε, αλλά και πού θα ξεσπάσει, ποια μορφή θα πάρει και ούτε μπορεί από τώρα να προεξοφληθεί ο χαρακτήρας του, όπως κάνει το ΚΚΕ.
Μια τέτοια θέση, που προεξοφλεί τις εξελίξεις, είναι προϊόν μιας δογματικής και μηχανιστικής αντίληψης. Το ιστορικό προηγούμενο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διδάσκει πως όλες οι δυνάμεις που έσπευσαν να προσδώσουν δογματικά σε αυτόν χαρακτήρα παρόμοιο με του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έπεσαν έξω, και έξω έμειναν από τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν καταλυτικά τον αιώνα που πέρασε.
Αναθεώρηση του λενινισμού
Οι θέσεις του ΚΚΕ για τις πολύ κρίσιμες διεθνείς εξελίξεις της έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της απειλής του πολέμου επικαλούνται το λενινισμό, αλλά στην πραγματικότητα στέκονται απέναντί του, αναθεωρώντας τον.
Η τοποθέτηση του Λένιν για το σύγχρονο ιμπεριαλισμό συμπυκνώθηκε σε θέσεις όπως η εξής:
«Ιμπεριαλισμός σημαίνει μια προοδευτικά αυξανόμενη καταπίεση των εθνών του κόσμου από μια χούφτα μεγάλες Δυνάμεις, σημαίνει εποχή πολέμων ανάμεσα σ’ αυτές τις Δυνάμεις για την επέκταση και τη στερέωση της καταπίεσης των εθνών, εποχή εξαπάτησης των λαϊκών μαζών από τους υποκριτές σοσιαλπατριώτες, δηλ. από τους ανθρώπους που με το πρόσχημα της “ελευθερίας των εθνών”, του “δικαιώματος αυτοδιάθεσης των εθνών” και της “άμυνας της πατρίδας” δικαιολογούν και υπερασπίζουν την καταπίεση της πλειοψηφίας των εθνών του κόσμου από τις μεγάλες Δυνάμεις» («Το επαναστατικό προλεταριάτο και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών», Λένιν 1915).
Καμία σχέση, ωστόσο, δεν έχει η ανάλυση του ιμπεριαλιστικού κόσμου του ΚΚΕ με την ανάλυση του Λένιν, όπως τη συμπύκνωσε στο παραπάνω απόσπασμα και όπως αναπτύσσεται στα κορυφαία έργα του, που προσανατόλισαν το κομμουνιστικό κίνημα, οδηγώντας το σε μεγάλες επιτυχίες.
Το ΚΚΕ επαναλαμβάνει στο κείμενο των θέσεών του τη θέση που μιλάει « …για τις παγκόσμιες ισορροπίες που διέπονται από τις ανισότιμες σχέσεις αλληλεξάρτησης στην ιμπεριαλιστική “πυραμίδα”».
Επαναλαμβάνει το σχήμα της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας που αποτελείται από μεγάλες, μεσαίες και μικρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, (κάπου ανάμεσά τους βρίσκεται και η μικροϊμπεριαλιστική Ελλάδα), που διέπονται από σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ τους. Για το ΚΚΕ όλα τα καπιταλιστικά κράτη του πλανήτη είναι ταυτόχρονα ιμπεριαλιστικά και όλα ασκούν ιμπεριαλιστική πολιτική.
«Το κάθε καπιταλιστικό κράτος εντάσσεται στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και ασκεί ιμπεριαλιστική πολιτική», ανέφερε ο Μαρίνος, μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, στις 28–29 Οκτ. 2022, στη Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στην Αβάνα.
Αναθεωρεί, έτσι, όλο το οικοδόμημα του Λένιν και του λενινισμού για την ύπαρξη μιας χούφτας κρατών που ασκούν παγκόσμια ιμπεριαλιστική πολιτική καταπίεσης και πολέμου, μοιράσματος και ξαναμοιράσματος του κόσμου. Για το ΚΚΕ δεν υπάρχουν χώρες και έθνη εξαρτημένα, και σε όλο το κείμενο των θέσεών του ούτε αναφέρεται και ούτε υπονοείται οποιαδήποτε πολιτική ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, που ασκεί μια μικρή ομάδα ισχυρών κρατών σε βάρος των υπολοίπων.
Αλλά πόση σχέση έχει αυτό με τον Λένιν και το κορυφαίο έργο του «Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», όπου αναφέρει πως:
«Μια και γίνεται λόγος για την αποικιακή πολιτική της εποχής του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, είναι απαραίτητο να σημειώσουμε ότι το χρηματιστικό κεφάλαιο και η αντίστοιχη σ’ αυτό διεθνής πολιτική, που οδηγεί στον αγώνα των μεγάλων δυνάμεων για το οικονομικό και πολιτικό μοίρασμα του κόσμου, δημιουργούν ολόκληρη σειρά από μεταβατικές μορφές κρατικής εξάρτησης. Χαρακτηριστικές γι’ αυτή την εποχή δεν είναι μόνο οι δύο βασικές ομάδες χωρών: οι χώρες που κατέχουν αποικίες και οι αποικιακές χώρες, αλλά και οι ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, που πολιτικά, τυπικά είναι ανεξάρτητες, στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και διπλωματικής εξάρτησης».
Για το ΚΚΕ δεν υφίστανται παρά μόνο σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη.
Με βάση αυτή τη θέση, λοιπόν, ας πούμε για παράδειγμα, η Ελλάδα με τις ΗΠΑ δεν βρίσκεται σε σχέσεις κραυγαλέας και εξόφθαλμης εξάρτησης, αλλά σε σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ μεγάλης και μικρής ιμπεριαλιστικής δύναμης. Και όλες οι βαριά λεηλατημένες χώρες του πλανήτη, που γίνονται λεία και πεδίο αδυσώπητου ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών και στενάζουν κάτω από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό -χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής- και αυτές, κατά το ΚΚΕ, δεν βρίσκονται κάτω από τη μονομερή καταπίεση και καταδυνάστευση μίας ή περισσότερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά απλώς βρίσκονται σε σχέσεις αλληλεξάρτησης, σε σχέσεις, θα λέγαμε, «δούναι και λαβείν», σε σχέσεις αλληλοεπηρεασμού και αλληλεπίδρασης μαζί τους.
Αντίστοιχα, για το ΚΚΕ σε κανένα μέρος του πλανήτη δεν υφίσταται ο αγώνας για την εθνική απελευθέρωση και για την εθνική ανεξαρτησία, η οποία εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο μαζί με όλα τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα. Αιτήματα και αγώνες που θεωρεί ότι εντάσσονται κάτω από ξένη, δηλαδή αστική, σημαία.
Σε όλο το κείμενο των θέσεων του ΚΚΕ, σε 130 σελίδες, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στον αντιιμπεριαλισμό και στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, παρά μόνο με αρνητική χροιά. Για να είμαστε ακριβείς, υπάρχει η αναφορά στην αντιιμπεριαλιστική κατασκήνωση της ΚΝΕ, που επειδή ξεκίνησε πριν από 34 χρόνια, όταν το ΚΚΕ συνθηματολογούσε πως «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», έμεινε σαν απομεινάρι προηγούμενων θέσεων.
Μια τέτοια θέση σαν αυτή του ΚΚΕ εξωραΐζει τη δράση των πραγματικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αυτής της χούφτας που λέει ο Λένιν, που απλώνουν τα αιματηρά πλοκάμια τους στον πλανήτη σαν να είναι τσιφλίκι τους, υπεύθυνες για τον οικονομικό στραγγαλισμό, για τη λεηλασία χωρών και λαών, για την αδίστακτη καταπάτηση κάθε δικαίου, για πολεμικές επιδρομές, επεμβάσεις και πραξικοπήματα, και μετατοπίζει και διαχέει τις ευθύνες των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων από μια χούφτα χωρών σε όλες τις χώρες του πλανήτη και σε όλες τις χώρες της λεγόμενης ιμπεριαλιστικής πυραμίδας.
Μια τέτοια θέση σαν αυτή του ΚΚΕ εξωραΐζει, παράλληλα, τους πρόθυμους συνεργάτες των ιμπεριαλιστών, τις κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές κλίκες κάθε εξαρτημένης χώρας, που πρόθυμα δρουν σε βάρος των λαών τους και παραδίδουν τις χώρες τους στις αρπακτικές ορέξεις των αφεντικών τους, για να εισπράξουν την ασφάλεια και την εξυπηρέτηση των δικών τους ταξικών συμφερόντων.
Μια τέτοια θέση αποστερεί από το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη τη δυνατότητα να συνδεθούν με τους φυσικούς τους συμμάχους, τα πλατιά λαϊκά στρώματα των χωρών που θίγονται από την πολιτική της ξένης εξάρτησης και υποτέλειας, και αποστερεί τη δυνατότητα συγκρότησης πλατύτερων κοινωνικών μετώπων με αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα.
Μια τέτοια θέση, που ενταφιάζει τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία και για την εθνική απελευθέρωση των λαών που λεηλατούνται από την ιμπεριαλιστική υποδούλωση και που καταδικάζει τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα ως «αστικά», είναι αυτή που επιτρέπει, εν τέλει, σε κάθε λογής αστικές δυνάμεις να δημαγωγούν με κάλπικα πατριωτικά συνθήματα, σπρώχνοντας στον εθνικισμό και στην ισχυροποίηση της αστικής κυριαρχίας.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία
Το ΚΚΕ αναφέρεται στις θέσεις του στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή.
Αναφέρεται στον πόλεμο στην Ουκρανία λέγοντας ότι: «Το Κόμμα μας έγκαιρα ανέδειξε τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία και από τις δύο πλευρές».
Οι δύο πλευρές του ιμπεριαλιστικού πολέμου για τις οποίες κάνει λόγο το ΚΚΕ δεν είναι άλλες από την ιμπεριαλιστική Ρωσία και την ιμπεριαλιστική Ουκρανία!! Και συνεχίζει αναφέροντας: «…τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που στηρίζουν την κυβέρνηση Ζελένσκι».
Όμως τα γεγονότα άλλα λένε. Και λένε πως ο Ζελένσκι δεν είναι ο ηγέτης μιας ιμπεριαλιστικής δύναμης που διεξάγει έναν πόλεμο για τα συμφέροντα του ουκρανικού ιμπεριαλισμού, όπως λέει το ΚΚΕ, και απλώς τον στηρίζουν οι δυνάμεις της Δύσης, αλλά είναι ο αχθοφόρος των συμφερόντων του δυτικού ιμπεριαλισμού, ο αχυράνθρωπος και η μαριονέτα της Δύσης, που τον έσυραν σε έναν πόλεμο με το ρωσικό ιμπεριαλισμό, μετατρέποντας την Ουκρανία και το λαό της σε καύσιμη ύλη για τα δικά τους συμφέροντα. Και που τώρα οι ΗΠΑ του Τραμπ, με την αλλαγή της πολιτικής τους, τον σπρώχνουν να πληρώσει το τίμημα της υποτέλειας, της συνθηκολόγησης και της ταπείνωσης.
Είναι φως φανάρι ότι χωρίς τις ΗΠΑ και την ΕΕ οι δυνάμεις του Ζελένσκι όχι μόνο δεν μπορούν να συνεχίσουν τον πόλεμο, αλλά ούτε θα τον είχαν ξεκινήσει.
Και η Ουκρανία δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη, όπως υπονοεί το ΚΚΕ, αλλά μια χώρα που η αστική της τάξη, κάτω από τις συνθήκες της υποτέλειας στις μεγάλες δυνάμεις, την οδηγεί στο διαμελισμό και την καταστροφή, και που για το λαό της προβάλλει αναπόφευκτα το δίλημμα της ξένης εξάρτησης και υποδούλωσης, από τη μια, και της πάλης για την εθνική ανεξαρτησία απέναντι σε κάθε ξένο δυνάστη, από την άλλη.
Και αν από τις δυνάμεις του κομμουνιστικού κινήματος δεν εκφραστεί ένας τέτοιος αγώνας για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, που το ΚΚΕ τον ξορκίζει, τότε δεν θα μπορέσει να ανοίξει και ο δρόμος για μια σοσιαλιστική αναγέννηση της Ουκρανίας.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή
Για το ΚΚΕ, με βάση τις θέσεις του, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ιμπεριαλιστικός, που σημαίνει άδικος από κάθε πλευρά, απέναντι στον οποίο οι κομμουνιστές πρέπει να μείνουν αμέτοχοι και να τον καταγγείλουν.
Γράφει συγκεκριμένα το ΚΚΕ στις θέσεις του:
«Ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, ο αστικός χαρακτήρας της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Αρχής, δεν ακυρώνει το δίκαιο της πάλης του Παλαιστινιακού λαού και των άλλων λαών της περιοχής…».
Το κύριο για το ΚΚΕ είναι ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του πολέμου και ο αστικός χαρακτήρας της Χαμάς και της Παλαιστινιακής Αρχής. Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία, που απλώς δεν ακυρώνουν το δίκαιο του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, ο οποίος για το ΚΚΕ αποτελεί το δευτερεύον στοιχείο, κάτι σαν συμπλήρωμα στο κάδρο των ιμπεριαλιστικών και αστικών ανταγωνισμών.
Μια τέτοια τοποθέτηση συνιστά κατάφωρη υποτίμηση, αποσιώπηση και, εντέλει, θάψιμο του παλαιστινιακού αγώνα, που με την πάλη του σφράγισε τις εξελίξεις στην περιοχή και στον κόσμο και πυροδότησε ένα παγκόσμιο αντισιωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι πόλεμος γενοκτονικός και άδικος πέρα για πέρα από την πλευρά του Ισραήλ και των ιμπεριαλιστικών πατρώνων του, ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Μπορεί το ΚΚΕ να κρατά αποστάσεις από την «αστική Χαμάς» και τις «αστικές δυνάμεις του παλαιστινιακού κινήματος», δίνοντας διαπιστευτήρια υπευθυνότητας και συμμόρφωσης στα ντόπια αστικά επιτελεία, όμως αυτές οι δυνάμεις, βγαλμένες μέσα από τα σπλάχνα της πολύχρονης λαϊκής αντίστασης, διεξάγουν αντικειμενικά έναν εθνικοαπελευθερωτικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, και αυτό είναι το κύριο.
Πράγμα που το ΚΚΕ, με τα αντικαπιταλιστικά του «γυαλιά», ούτε κατά διάνοια δεν το αναγνωρίζει και, προβάλλοντας το σχήμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, κατρακυλάει στη θέση των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, με κύριο στοιχείο τον ανυπότακτο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, επεκτάθηκε από το Ισραήλ, που άνοιξε πολεμικά μέτωπα απέναντι στο Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράν και στην Υεμένη, θέλοντας να χτυπήσει τις δυνάμεις που, για τους δικούς τους λόγους, στηρίζουν την παλαιστινιακή αντίσταση.
Για το ΚΚΕ, όμως, δεν είναι παρά χτυπήματα στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, χτυπήματα μεταξύ αστικών δυνάμεων, απέναντι στα οποία κρατά επίσης πολιτική ίσων αποστάσεων. Πολιτική που, με πρόσχημα τον κούφιο αντικαπιταλισμό, στηρίζει και αντικειμενικά ευνοεί -αντί να καταπολεμά- την ισραηλινή θηριωδία και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Λέει στις θέσεις του:
«Ανάλογα συμφέροντα του κεφαλαίου κρύβονται και πίσω από τη στάση των άλλων αστικών τάξεων της περιοχής (Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας, Εμιράτων, Κατάρ κ.ο.κ.).
Οι ανταγωνισμοί αυτών των δυνάμεων οδήγησαν στην ανταλλαγή χτυπημάτων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν – Υεμένης, στην ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο και στην κατοχή εδαφών του, όπως και στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία».
Μια ανάλογη πολιτική ίσων αποστάσεων περιγράφεται και από τη θέση που λέει πως:
«Δώσαμε αποφασιστική μάχη στην ιδεολογική αντιπαράθεση με το πρόσχημα της καταπολέμησης της “τρομοκρατίας” ή τα περί δικαιώματος “αυτοάμυνας” του Ισραήλ και άλλα που επικαλείται η κυρίαρχη αστική προπαγάνδα, υποστηρίζει η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα, […]όπως και στα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η πλευρά που στηρίζει τον υπό διαμόρφωση ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό άξονα».
Ποια άραγε είναι αυτά τα επιχειρήματα στα οποία αναφέρεται το ΚΚΕ; Όταν μιλά για ευρασιατικό ιμπεριαλιστικό άξονα, αναφέρεται στην Κίνα και τη Ρωσία, που κατά το σχήμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή αποτελούν τον άξονα απέναντι στο δυτικό άξονα ΗΠΑ – ΕΕ – Ισραήλ.
Οι δυνάμεις, όμως, της Κίνας και της Ρωσίας, αναμφισβήτητα ιμπεριαλιστικές, πέρα από κάποιες πολιτικές τοποθετήσεις στα άκρα των χειλιών, έμειναν βασικά αμέτοχες από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Με αποκορύφωμα τη στάση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου, στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων, έδωσαν το πράσινο φως στο σχέδιο συμφωνίας των ΗΠΑ και του Τραμπ για τη διαιώνιση της κατοχής της Γάζας και των σιωνιστικών εγκλημάτων.
Όμως, για να χωρέσει την πραγματικότητα στα προκατασκευασμένα σχήματά του, το ΚΚΕ κάνει λόγο για «επιχειρήματα» και για αντιπαράθεση δύο μεγάλων ιμπεριαλιστικών μπλοκ στο έδαφος της Μέσης Ανατολής, για να δικαιολογήσει ακριβώς την πολιτική των ίσων αποστάσεων.
Για τη θεωρία των επαναστατικών σταδίων
Στο κεφάλαιο των θέσεων με τίτλο «Η στάση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους», το ΚΚΕ στρέφεται απέναντι σε κομμουνιστικά κόμματα ανά τον κόσμο, απορρίπτοντας:
«Τα κόμματα που έχουν στη στρατηγική τους τη λογική των σταδίων στην επαναστατική διαδικασία, που βλέπουν την παρεμβολή κάποιου υποτιθέμενου φιλολαϊκού σταδίου πριν τον σοσιαλισμό, και επίσης αντιμετωπίζουν τον φασισμό ως κάποια “εκτροπή από την αστική δημοκρατία” και όχι ως γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού, είναι επιρρεπή σε μια “αντιφασιστική” ρητορική, που μεταφράζεται σε αντιλήψεις περί “αντιφασιστικών μετώπων”, “αντιφασιστικού πολέμου”, τις οποίες αξιοποιούν αστικές δυνάμεις και κυβερνήσεις, για να προωθήσουν τους αντιλαϊκούς στόχους τους, πολιτικές συμμαχίες, ακόμη και πολεμικές επιχειρήσεις. Η διατήρηση της στρατηγικής των σταδίων οδηγεί τα κόμματα αυτά να θεωρούν λαθεμένα μια σειρά από αστικές -σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης- κυβερνήσεις ως “αντιιμπεριαλιστικές – προοδευτικές”».
Μέσα σε μία παράγραφο οι θέσεις του ΚΚΕ ανακατεύουν μια σειρά κομβικής σημασίας ζητήματα, ατάκτως ριγμένα. Ας προσπαθήσουμε, ωστόσο, να ξετυλίξουμε το κουβάρι αυτής της μπερδεμένης διατύπωσης.
Όσον αφορά «τη λογική των σταδίων στην επαναστατική διαδικασία», απέναντι στην οποία στρέφεται το ΚΚΕ, αυτή αποτελεί θεμελιώδη θέση του Λένιν. Για το ΚΚΕ, όμως, που έχει πετάξει από πάνω του τον λενινισμό σαν άχρηστο ρούχο και τον επικαλείται μόνο υποκριτικά -κάτω από τις νέες «αντικαπιταλιστικές», τροτσκιστικές του αναλύσεις- η επανάσταση δεν μπορεί να είναι άλλη παρά μόνο σοσιαλιστική.
Στρέφοντας δογματικά την πλάτη όχι μόνο στη λενινιστική θεωρία, αλλά και στην πλούσια ιστορική εμπειρία των επαναστάσεων που την επικύρωσε μέχρι σήμερα.
Ας δούμε τι λέει ο Λένιν μέσα από τη φωτιά της επανάστασης του 1905 στο κείμενο «Δύο ταχτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση»:
«Ο σοσιαλιστής που μπερδεύει τον μικροαστικό αγώνα για ολοκληρωμένη δημοκρατική επανάσταση με τον προλεταριακό αγώνα για τη σοσιαλιστική επανάσταση κινδυνεύει να χρεοκοπήσει πολιτικά. Αυτή η προειδοποίηση του Μαρξ είναι πέρα για πέρα σωστή. Και γι’ αυτήν ακριβώς την αιτία είναι λαθεμένο το σύνθημα “επαναστατικές κομμούνες”, επειδή οι κομμούνες, που γνώρισε η ιστορία, μπέρδευαν ακριβώς τη δημοκρατική και τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αντίθετα, το σύνθημά μας: επαναστατική δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς μας προφυλάσσει απόλυτα απ’ αυτό το λάθος.
Το σύνθημά μας, αναγνωρίζοντας ανεπιφύλακτα τον αστικό χαρακτήρα της επανάστασης, που είναι ανίκανη να βγει άμεσα έξω από τα πλαίσια μιας δημοκρατικής μόνο επανάστασης, σπρώχνει μπροστά την επανάσταση αυτή, τείνει να προσδώσει στην επανάσταση αυτή μορφές που συμφέρουν περισσότερο στο προλεταριάτο, τείνει συνεπώς να χρησιμοποιήσει στον ανώτατο βαθμό τη δημοκρατική επανάσταση, με σκοπό να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία στον παραπέρα αγώνα του προλεταριάτου για το σοσιαλισμό».
Θα χρεοκοπήσει πολιτικά, λοιπόν, όποιος δεν καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης, λέει ο Λένιν, επαναλαμβάνοντας την προειδοποίηση του Μαρξ, περιγράφοντας με ευκρίνεια τη δυνατότητα του επαναστατικού κινήματος να πορευτεί προς το σοσιαλισμό όχι υποχρεωτικά και μόνο με τη σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά και μέσω του επαναστατικού σταδίου της δημοκρατικής επανάστασης, που δίνει τη δυνατότητα να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη επιτυχία στον αγώνα για το σοσιαλισμό.
Και παραπέρα, στο ίδιο έργο, υπογραμμίζει:
«Μια από τις αντιρρήσεις για το σύνθημα “επαναστατική-δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς” είναι πως η δικτατορία προϋποθέτει “ενιαία θέληση” ενώ το προλεταριάτο και η μικροαστική τάξη δεν μπορούν να έχουν ενιαία θέληση. Η αντίρρηση αυτή είναι αβάσιμη, γιατί στηρίζεται στην αφηρημένη “μεταφυσική” ερμηνεία της έννοιας “ενιαία θέληση”.
Μπορεί να υπάρχει ενιαία θέληση από μια άποψη και μη ενιαία από μιαν άλλη. Η έλλειψη ενότητας στα ζητήματα του σοσιαλισμού και στην πάλη για το σοσιαλισμό δεν αποκλείει την ενότητα θέλησης στα ζητήματα του δημοκρατισμού και στον αγώνα για τη δημοκρατία. Αν το ξεχνάς αυτό, είναι σαν να ξεχνάς τη λογική και ιστορική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη δημοκρατική και τη σοσιαλιστική επανάσταση. Αν το ξεχνάς αυτό, είναι σαν να ξεχνάς τον παλλαϊκό χαρακτήρα της δημοκρατικής επανάστασης: αν είναι “παλλαϊκή”, αυτό σημαίνει πως υπάρχει “ενότητα θέλησης” ακριβώς στο βαθμό που η επανάσταση αυτή εκπληρώνει παλλαϊκές ανάγκες και απαιτήσεις».
Μήπως δεν είναι φανερό ότι για τον Λένιν, σε ριζική αντίθεση με το ΚΚΕ, υπάρχει διακριτή διαφορά μεταξύ της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης; Και πως ο Λένιν καθόλου δεν θα συμφωνούσε με την απόρριψη που κάνει το ΚΚΕ προς τα κόμματα και τις αντιλήψεις που υποστηρίζουν τη λογική των σταδίων στην επαναστατική διαδικασία; Και πως για τον Λένιν, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, πράγματι μπορεί να υφίσταται «φιλολαϊκό στάδιο», ύστερα και μόνο ύστερα από τη δημοκρατική επανάσταση, πριν τον σοσιαλισμό;
Και πριν βιαστεί κανείς να απαντήσει, όπως κάνει το ΚΚΕ σε κείμενά του, ότι αυτά ο Λένιν τα έλεγε νωρίς, το 1905, πριν μιλήσει για τον ιμπεριαλισμό και πως αφορούν λίγο-πολύ μόνο τη Ρωσία, να τι γράφει ο Λένιν 16 χρόνια μετά, και μετά από την Οκτωβριανή Επανάσταση, γενικεύοντας το ζήτημα:
«Οι Κάουτσκι, Χίλφερντινγκ, Μάρτοφ, Τσερνόφ, Χίλκβιτ, Λονγκέ, Μακντόναλντ, Τουράτι και άλλοι ήρωες του “2½” μαρξισμού δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη σχέση ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και την προλεταριακή επανάσταση. Η πρώτη μετεξελίσσεται στη δεύτερη. Η δεύτερη λύνει παράλληλα και τα ζητήματα της πρώτης. Η δεύτερη σταθεροποιεί το έργο της πρώτης. Ο αγώνας και μόνο ο αγώνας αποφασίζει κατά πόσο θα κατορθώσει η δεύτερη να εξελιχθεί από την πρώτη» (Λένιν,«Η τέταρτη επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης», 1921).
Αυτά λέει ο Λένιν το 1921, κάνοντας καθαρό πως όχι μόνο αυτή η αράδα ρεφορμιστών τότε, αλλά και το ΚΚΕ σήμερα, δεν καταλαβαίνουν τη σχέση μεταξύ της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης, και πως το επαναστατικό κίνημα μπορεί να βαδίσει το δρόμο της άμεσης σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά μπορεί να βαδίσει και το δρόμο της σταδιακής επαναστατικής διαδικασίας, περνώντας μέσα από τη δημοκρατική επανάσταση.
Και πως το να αποκλείει κανείς αυτό το δρόμο δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά αναθεώρηση του μαρξισμού-λενινισμού.
Και πάλι ίσες αποστάσεις …
Συνεχίζοντας με αυτήν τη σκόπιμα πολύ μπερδεμένη θέση του ΚΚΕ, διαβάζουμε πως:.«Η διατήρηση της στρατηγικής των σταδίων οδηγεί τα κόμματα αυτά να θεωρούν λαθεμένα μια σειρά από αστικές -σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης- κυβερνήσεις ως “αντιιμπεριαλιστικές – προοδευτικές”».
Το ΚΚΕ δεν μας λέει εδώ σε ποιες αστικές κυβερνήσεις και δυνάμεις αναφέρεται και, μιλώντας γενικά, τα ρίχνει όλα στο ίδιο τσουβάλι. Και παρόλο που η διάκριση των αστικών δυνάμεων είναι ένα πολύπλευρο ζήτημα, θα σταθούμε σε μία πλευρά του ζητήματος και στη θέση που κράτησε και κρατά το ΚΚΕ.
Ποια είναι η στάση που πρέπει να έχει ένα κομμουνιστικό κόμμα και ποια είναι η στάση του ΚΚΕ, όπως απορρέει από τις θέσεις του, όταν οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού -οι ίδιες ή δια αντιπροσώπων, όπως το Ισραήλ- εφόρμησαν και εφορμούν σε μια σειρά χώρες;
Απέναντι σε μια πολιτική ιμπεριαλιστικής πίεσης, κατακτητικών πολέμων και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε χώρες με αστικά καθεστώτα -σοσιαλδημοκρατικά ή μη, δεν έχει σημασία- το κομμουνιστικό κίνημα όφειλε, και το Μ-Λ ΚΚΕ αυτό έκανε, να καταγγείλει τον επιθετικό πόλεμο, την επέμβαση και την κατάκτηση και να υπερασπιστεί τις χώρες που αμύνθηκαν και τις ηγεσίες τους, αναγνωρίζοντας έναν δίκαιο πόλεμο από τη μεριά τους για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας τους, έναν πόλεμο αντικειμενικά αντιιμπεριαλιστικό και προοδευτικό.
Αυτό το χαρακτήρα είχαν οι πόλεμοι στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στο Ιράν, στην Υεμένη, στο Λίβανο ή σήμερα στη Βενεζουέλα.
Με βάση τη θέση που το ΚΚΕ εδώ εκφράζει πολύ γενικά, καταλήγει πως αποτελεί λάθος να στηρίζονται αστικές κυβερνήσεις χωρών που υπερασπίζονται την κυριαρχία τους. Πως ο αγώνας που διεξάγεται από τους λαούς και τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός και προοδευτικός.
Και με βάση μια τέτοια θέση, σε όλους αυτούς τους πολέμους, το ΚΚΕ οδηγείται και πάλι στη θέση των ίσων αποστάσεων απέναντι στις αστικές ηγεσίες και τις χώρες τους που αμύνονται, από τη μια, και στους ιμπεριαλιστές επιδρομείς, από την άλλη, –με εξαίρεση τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όπου τότε το ΚΚΕ είχε άλλες θέσεις, σαν αυτές που σήμερα αποδοκιμάζει.
Η πολιτική των ίσων αποστάσεων μπροστά στους κατακτητικούς πολέμους και τις επεμβάσεις που εξαπέλυσε και εξαπολύει ο ιμπεριαλισμός, στο όνομα της μη στήριξης αστικών καθεστώτων, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά διευκόλυνση του ιμπεριαλισμού.
Και δεν έχει καμία σημασία αν γίνεται κάτω από τόνους αντικαπιταλιστικής σκόνης.
Ή,
για την ακρίβεια, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν η διευκόλυνση του
ιμπεριαλισμού γίνεται με ψευτοαριστερά και ψευτοκομμουνιστικά
επιχειρήματα.
Για τον αντιφασισμό και την πάλη για τις δημοκρατικές ελευθερίες
Το ΚΚΕ δηλώνει ότι δεν θέλει να έχει σχέση με κόμματα που: «… αντιμετωπίζουν τον φασισμό ως κάποια “εκτροπή από την αστική δημοκρατία” και όχι ως γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού, είναι επιρρεπή σε μια “αντιφασιστική” ρητορική, που μεταφράζεται σε αντιλήψεις περί “αντιφασιστικών μετώπων”, “αντιφασιστικού πολέμου”, τις οποίες αξιοποιούν αστικές δυνάμεις και κυβερνήσεις, για να προωθήσουν τους αντιλαϊκούς στόχους τους, πολιτικές συμμαχίες, ακόμη και πολεμικές επιχειρήσεις».
Συνεχίζοντας πάνω σε αυτή τη μπερδεμένη παράγραφο, όπου -κατά την προσφιλή τακτική του ΚΚΕ- ανακατεύονται και πάλι διάφορα πολύ σοβαρά ζητήματα, ας δούμε το εξής:
Η βασική δύναμη στην παρούσα φάση που αξιοποιεί τον «αντιφασισμό» για να διεξάγει «πολεμικές επιχειρήσεις» είναι η Ρωσία του Πούτιν, που εισέβαλε για τους δικούς της ιμπεριαλιστικούς σκοπούς στην Ουκρανία, αξιοποιώντας προσχηματικά έναν κάλπικο και ψεύτικο αντιφασισμό. Από εκεί και πέρα όμως, το να συγχέει το ΚΚΕ τον αντιφασισμό γενικά ή τα αντιφασιστικά μέτωπα ή τον αντιφασιστικό πόλεμο με τον κάλπικο «αντιφασισμό» του Πούτιν ή οποιωνδήποτε άλλων αστικών δυνάμεων αποτελεί λαθροχειρία και συσκότιση του προβλήματος.
Το ΚΚΕ λέει και επαναλαμβάνει συχνά πως ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού. Υιοθετεί τη θέση της Κομμουνιστικής Διεθνούς της δεκαετίας του ’20, όταν ο φασισμός ως χωριστό πολιτικό κίνημα βρισκόταν στα πρώτα του βήματα. Αυτή όμως η αρχική τοποθέτηση του κινήματος τότε, λίγα χρόνια μετά -όταν το φασιστικό ρεύμα αναπτύχθηκε και κατέλαβε την εξουσία σε μια σειρά χώρες και πρωτίστως στη Γερμανία- δεν αρκούσε ούτε για τον προσδιορισμό ούτε για την αντιμετώπισή του.
Το ΚΚΕ επιστρέφει προς τα πίσω, με μια διατύπωση αυτονόητη στις μέρες μας, μετά από όσα μεσολάβησαν στον 20ό αιώνα. Προφανώς ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού, όπως και η αστική δημοκρατία· όπως, αν θέλουμε να μιλήσουμε χαριτολογώντας, γέννημα του καπιταλισμού είναι ακόμη και οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού.
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν είναι γέννημα, αλλά τι γέννημα είναι. Και η απάντηση δόθηκε από τους Στάλιν και Δημητρόφ, όπως διατυπώθηκε στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1934: «… ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».
Οι ομόφωνες αποφάσεις της Γ΄ Διεθνούς, που θέλει να σβήσει το ΚΚΕ, αποτέλεσαν την αφετηρία για τη λαμπρότερη σελίδα που έγραψε το κομμουνιστικό κίνημα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Χάρη στην ανάλυση για το χαρακτήρα του φασισμού και χάρη στη γραμμή των λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων, το κομμουνιστικό κίνημα, μέσα από ανείπωτες θυσίες, βρέθηκε στην πρωτοπορία του αντιφασιστικού αγώνα.
Καρπός αυτής της πάλης στη μεταπολεμική περίοδο ήταν η νίκη της Κινέζικης Επανάστασης, οι νέες λαϊκές δημοκρατίες της Ευρώπης, το φούντωμα των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιαποικιακών κινημάτων σε όλο τον κόσμο, η μεγαλύτερη μαζικοποίηση του κομμουνιστικού κινήματος και η εκτίναξη του κύρους του παντού.
Αυτή την πρωτοφανή ιστορική ανάπτυξη που γνώρισε το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα την οφείλει στα αντιφασιστικά μέτωπα, που με πυρήνα τους κομμουνιστές αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά του αντιφασιστικού πολέμου –τον οποίο το ΚΚΕ σήμερα απορρίπτει.
Το ΚΚΕ, με βάση τις νέες «αντικαπιταλιστικές» του θέσεις, λέει πως ο φασισμός «δεν είναι εκτροπή από την αστική δημοκρατία».Και σε μια σειρά τοποθετήσεών του στο «Ριζοσπάστη» για το φασισμό, κλείνει την ψαλίδα ισοπεδώνοντας τις διαφορές μεταξύ της φασιστικής διακυβέρνησης και της αστικής δημοκρατίας, για να καταλήξει σε μια πρωτοφανή και ολέθρια θέση:
«Κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο της φασιστικής μορφής της καπιταλιστικής εξουσίας είναι η ενεργητική και μαζική στράτευση λαϊκών δυνάμεων πίσω από τα αντιδραστικά σχέδια της καπιταλιστικής εξουσίας» (Ριζοσπάστης 11-12/5/24).
Αυτό είναι για το ΚΚΕ, όλο κι όλο, το κύριο διαφοροποιητικό στοιχείο φασιστικής και αστικής διακυβέρνησης, η ενεργοποίηση λαϊκών δυνάμεων.
Για το ΚΚΕ, η στρατηγική της Γ΄ Διεθνούς ήταν: «Η προβληματική στρατηγική: “Οι εργατικές μάζες διαλέγουν ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και στον φασισμό”» (Ριζοσπάστης 26-27/4/25).
Άρα, για το ΚΚΕ, οι εργατικές μάζες δεν διαλέγουν ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και το φασισμό.
Το ΚΚΕ θέλει να ανατρέψει αυτό που είναι προφανές και αυτονόητο για το κομμουνιστικό κίνημα: ότι όταν οι εργατικές μάζες δεν έχουν διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να περάσουν επαναστατικά στο σοσιαλισμό, προφανώς και επιλέγουν μεταξύ φασισμού και αστικής δημοκρατίας.
Προφανώς οι εργατικές μάζες οφείλουν να υπερασπιστούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις, την ύπαρξη και λειτουργία των πολιτικών κομμάτων και των συνδικάτων, το δικαίωμα της συγκέντρωσης, της διαδήλωσης και της απεργίας που εμπεριέχονται στην αστική δημοκρατία και τις οποίες θέλει να καταργήσει ο φασισμός.
Αλλά απέναντι σε αυτό το προφανές, το ΚΚΕ κραυγάζει:
Όχι! Ή σοσιαλιστική επανάσταση ή τίποτε!
Για να καταλήξει λέγοντας :
«Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι γνήσιος αντιφασισμός είναι ο αντικαπιταλισμός, η πάλη για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό» (Ριζοσπάστης 30-31/10/21).
Ο Δημητρόφ στη μνημειώδη ομιλία του στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς αναφέρει:
«Ο ερχομός του φασισμού στην εξουσία δεν είναι μια απλή αντικατάσταση μιας αστικής κυβέρνησης από μια άλλη. Είναι η αλλαγή της μορφής διακυβέρνησης της ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης -της αστικής δημοκρατίας- με μια άλλη μορφή: την ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία. Το να παραβλέπουμε αυτή τη διαφορά είναι σοβαρό λάθος. Θα εμπόδιζε το επαναστατικό προλεταριάτο να κινητοποιήσει τα πλατιά στρώματα των εργαζομένων στην πόλη και στην ύπαιθρο, στον αγώνα ενάντια στην απειλή της αρπαγής της εξουσίας από τους φασίστες, καθώς και να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις που υπάρχουν μέσα στο στρατόπεδο της ίδιας της αστικής τάξης».
Αυτό ακριβώς το σοβαρό λάθος που στη δεκαετία του ’30 επισήμανε ο Δημητρόφ -και στο οποίο δεν υπέπεσε το κομμουνιστικό κίνημα, ανοίγοντας νέους πρωτοφανείς ορίζοντες στη δράση του- αυτό το λάθος μετατρέπει σήμερα το ΚΚΕ σε σημαία του.
Οι θέσεις της Γ΄ Διεθνούς της δεκαετίας του ’30 απέναντι στο φασισμό, δεν αποτέλεσαν παρά συνέχεια και μετεξέλιξη των θέσεων του Λένιν, όταν έλεγε πως:
«Ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός δεν είναι δυνατό να ανατραπούν με κανενός είδους δημοκρατικούς μετασχηματισμούς, ακόμη και με τους πιο «ιδανικούς», αλλά μόνο με μια οικονομική ανατροπή, το προλεταριάτο όμως, που δεν διαπαιδαγωγείται στην πάλη για τη δημοκρατία, δεν είναι ικανό να πραγματοποιήσει την οικονομική ανατροπή» (Απάντηση στον Π. Κίεβσκι, 1916).
Για τον αντικαπιταλισμό
Η έννοια του αντικαπιταλισμού, από μόνη της και αφηρημένα, είναι αναμφίβολα μια θετική έννοια. Σε καμία όμως περίπτωση δεν αρκεί για να περιγράψει το περιεχόμενο της σύνθετης πάλης του κομμουνιστικού κινήματος.
Το κομμουνιστικό κίνημα είναι αντικαπιταλιστικό, με την έννοια ότι οι αγώνες του ξεδιπλώνονται στο έδαφος του καπιταλισμού και στρέφονται προς την ανατροπή του. Ταυτόχρονα όμως είναι και αντιιμπεριαλιστικό και δημοκρατικό και αντιφασιστικό και αντιπολεμικό και επαναστατικό και ανθρωπιστικό και πατριωτικό και διεθνιστικό και άλλα ακόμη που τίποτε από αυτά δεν μπορεί να αναιρεθεί ή να αφαιρεθεί. Και τίποτε από αυτά, μόνο του, δεν αρκεί για να περιγράψει το εύρος της πάλης που το κομμουνιστικό κίνημα ανέπτυξε στο παρελθόν και το εύρος της πάλης που έχει να αναπτύξει μπροστά του στον αγώνα για τη συντριβή του καπιταλιστικού συστήματος.
Το ΚΚΕ -αλλά και μια σειρά άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς- κάτω από τη μεγάλη υποχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος, προβάλλουν τον «αντικαπιταλισμό» σαν απάντηση, προσδίδοντάς του ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το περιεχόμενο αυτό αποτελεί ένα κράμα ρεφορμιστικών, τροτσκιστικών, αριστερίστικων και δογματικών απόψεων και κούφιων επαναστατικών διακηρύξεων.
Δεν είναι τίποτε άλλο παρά αναίρεση και αναθεώρηση του λενινισμού -και, τελικά, του ίδιου του μαρξισμού.
«Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης» (Στάλιν, Οι βάσεις του Λενινισμού).
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ και του αντικαπιταλιστικού ρεύματος προβάλλουν ότι ο οποιοσδήποτε αγώνας, αν δεν είναι αγώνας για την άμεση ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, είναι ξένος προς το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη· είναι αγώνας νοθευμένος και όχι «καθαρός».
Στο όνομα αυτού του αντικαπιταλισμού, το ΚΚΕ απορρίπτει τα επαναστατικά στάδια, τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία, τον αγώνα για τις δημοκρατικές ελευθερίες και την αντιφασιστική πάλη.
Απορρίπτει τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία, καθώς απορρίπτει ότι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και η δημοκρατική πάλη αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα της γενικότερης ταξικής πάλης. Απορρίπτει και τη θετική εμπειρία του κινήματος, που αξιοποίησε αυτούς τους αγώνες για την ανάπτυξή του και για την ανατροπή του αστικού συστήματος.
Στενεύοντας τόσο το περιεχόμενο του αγώνα όσο και τις δυνάμεις που μπορούν να συσπειρωθούν προοπτικά σε μια πορεία προς τον ευρύτερο αγώνα για το σοσιαλισμό, αφοπλίζει το κομμουνιστικό κίνημα από όπλα καθοριστικής σημασίας και παραλύει τη δυνατότητά του να εκφράσει, να ενεργοποιήσει και να ηγεμονεύσει σε πλατύτερα λαϊκά στρώματα και κινήματα.
Προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως οι αντιιμπεριαλιστικοί, λαϊκοδημοκρατικοί και αντιφασιστικοί αγώνες βρίσκονται «κάτω από την αστική σημαία», στην πραγματικότητα, μέσα από την άρνησή τους, στρώνει σιωπηλά το έδαφος σε κάθε λογής αστικές δυνάμεις -δεξιές και «σοσιαλιστικές»- να δημαγωγούν με κάλπικα πατριωτικά και δημοκρατικά συνθήματα και διακηρύξεις, εγκλωβίζοντας λαϊκές δυνάμεις και διαιωνίζοντας τελικά το καθεστώς της αστικής κυριαρχίας.
Το «αντίδωρο» που προσφέρει το ΚΚΕ μέσα από τις «αντικαπιταλιστικές» του θέσεις είναι οι συνεχείς αναφορές στο σοσιαλισμό, οι λεπτομερείς περιγραφές ενός ρόδινου σοσιαλισμού -και όχι απλώς σοσιαλισμού, αλλά σοσιαλισμού–κομμουνισμού- φέρνοντας με κάλπικες διακηρύξεις το στρατηγικό στόχο δήθεν ακόμη πιο κοντά.
Όσο ο κομμουνισμός απομακρύνθηκε ιστορικά μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση στις σοσιαλιστικές χώρες -μια αντεπαναστατική ανατροπή που για δεκαετίες το ΚΚΕ χειροκροτούσε- τόσο σήμερα η ηγεσία του επικαλείται τον κομμουνισμό, αποκοιμίζοντας το κοινό της με γλυκά νανουρίσματα, ευχολόγια και υποσχέσεις εύκολων και γρήγορων απαντήσεων.
Η σημερινή γραμμή του ΚΚΕ είναι το τίμημα όλης της ρεβιζιονιστικής γραμμής που κυριάρχησε ύστερα από το αντεπαναστατικό 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και την περιβόητη 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ, το1956, που σημάδεψε την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος μέχρι και σήμερα.
Απορρίπτοντας, τότε, από τα δεξιά η ηγεσία του KKE την επαναστατική γραμμή του διεθνούς και του δικού μας κομμουνιστικού κινήματος, απαρνήθηκε τη λενινιστική θεωρία για το κράτος και την προλεταριακή επανάσταση, αντικαθιστώντας τον επαναστατικό δρόμο με τη γραμμή του κοινοβουλευτικού ειρηνικού περάσματος, και έγινε απροκάλυπτος κήρυκας του ρεφορμισμού για βαθμιαία μετεξέλιξη της εξουσίας των μονοπωλίων σε «λαϊκή εξουσία» και, συνακόλουθα, του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό. Προσαρμόστηκε και υποτάχτηκε στην πολιτική των ντόπιων αστικών κομμάτων παραδίνοντας σε αυτά την ηγεμονία των λαϊκών μαζών, φτάνοντας ακόμα στο σημείο να συνεργαστεί ανοιχτά και να συγκυβερνήσει μαζί τους. Υπερασπίστηκε, ως το τέλος, τα ρεβιζιονιστικά καθεστώτα, όταν ήδη όλες οι ρεβιζιονιστικές θεωρίες είχαν χρεοκοπήσει και καταπλακωθεί κάτω από τα ερείπια των χωρών του παλινορθωμένου καπιταλισμού στη Σ. Ένωση και τις άλλες χώρες της Aνατολικής Eυρώπης, το 1989-91.
Απορρίπτοντας, τώρα, από τα «αριστερά» την επαναστατική γραμμή του διεθνούς και του δικού μας κομμουνιστικού κινήματος, απαρνιέται τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό και την προλεταριακή επανάσταση και, στη θέση μιας ελάχιστης ομάδας ιμπεριαλιστικών κρατών που εκμεταλλεύονται, καταπιέζουν και υποδουλώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία των εθνών και των λαών, και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την παγκόσμια ηγεμονία, στήνει μια συμπαγή «ιμπεριαλιστική πυραμίδα» από εκατοντάδες «αλληλοεξαρτώμενα» ιμπεριαλιστικά κράτη που συνεργάζονται, λίγο-πολύ, «ισότιμα» μεταξύ τους, συγκαλύπτοντας το ρόλο των πραγματικών ιμπεριαλιστικών κρατών που ασκούν παγκόσμια πολιτική και εξουσία και αμβλύνοντας την πάλη των λαών ενάντια στους μεγαλύτερους εχθρούς της ανθρωπότητας.
Απορρίπτουν τη γενική γραμμή της Γ΄ Διεθνούς, την πολιτική των αντιφασιστικών μετώπων, τη γραμμή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και των πραγματικών επαναστατικών σταδίων και από απολογητές των αναρίθμητων ρεβιζιονιστικών ψευτοσταδίων που, ειρηνικά, βαθμιαία και εξελικτικά, θα μετασχημάτιζαν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό, τώρα, γίνονται φανατικοί οπαδοί των τροτσκιστικών θεωριών, υποστηρίζοντας πως, παντού και πάντα, σε κάθε χώρα, η επανάσταση θα είναι μία και μοναδική, σοσιαλιστική.
(συνεχίζεται)
πηγή: e-prologos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου