Αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Ο πλανήτης μετατρέπεται σε απέραντο θέατρο αδυσώπητων
ανταγωνισμών, συγκρούσεων, πολέμων, καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Η μόνη ελπίδα για τους λαούς η ανειρήνευτη πάλη
ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο και το φασισμό

Μόλις έκλεισε ένας χρόνος από την ορκωμοσία του Τραμπ, για δεύτερη φορά, ως πρόεδρου των ΗΠΑ. Μια περιπετειώδης πανηγυρική επιστροφή που έχει, ήδη, επιδράσει με καταλυτικό τρόπο στη διεθνή σκηνή, κλιμακώνοντας τις γεωπολιτικές αβεβαιότητες και κινδύνους. Στο διάστημα αυτό ο κόσμος έγινε πιο σκοτεινός, πιο άγριος, πιο απρόβλεπτος. Η μοναδική πλέον σταθερά είναι η αστάθεια και η μοναδική βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα. Η παγκόσμια πραγματικότητα ορίζεται από την ωμή ισχύ και την ξέφρενη επιθετικότητα μιας υπερδύναμης που, στην εξελισσόμενη παρακμή και κρίση ηγεμονίας της, αντιδρά με ακραία τυχοδιωκτικό τρόπο.

Οι εξελίξεις στο χρόνο αυτό υπήρξαν καταιγιστικές και, στις πρώτες κιόλας ημέρες του 2026, σφραγίστηκαν από μια πρωτοφανή συμπύκνωση και δραματική κλιμάκωση κρίσιμων γεγονότων. Η εκκίνηση έγινε με την γκανγκστερική αμερικανική στρατιωτική επιδρομή-αστραπή στη Βενεζουέλα και τη βίαιη σύλληψη, απαγωγή και παραπομπή του πρόεδρου της χώρας Μαδούρο στα αμερικανικά δικαστήρια! Μια επιχείρηση πρώτης εφαρμογής των όσων επιτάσσει η νέα «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» των ΗΠΑ σχετικά με το Δυτικό Ημισφαίριο.

Το κρεσέντο επιθετικότητας συμπληρώθηκε με εκβιασμούς εναντίον της Κολομβίας, της Κούβας, του Μεξικού, του Καναδά και με απειλές για νέο στρατιωτικό χτύπημα κατά του Ιράν. Ωστόσο, η αμετάκλητη στοχοποίηση της Γροιλανδίας από το «νέο σερίφη» αποτελεί ένα κρίσιμο σημείο καμπής, σηματοδοτώντας και πυροδοτώντας τη σοβαρότερη μεταπολεμική ρήξη στις ευρωατλαντικές σχέσεις.

Αμέσως μετά, νέα, άκρως επικίνδυνη, κλιμάκωση αποτελεί η επιχείρηση συγκρότησης του περιβόητου «Συμβούλιου Ειρήνης», ως παγκόσμιου Διευθυντηρίου, και η προώθηση της σχετικής «Χάρτας». Πρόκειται για ένα μηχανισμό που μέλλει να συγκροτηθεί υπό την απόλυτη εποπτεία του μεγαλομανούς Τραμπ, όπου τα πάντα θα καθορίζονται μονομερώς από τον αυτοχρισμένο ως ισόβιο πρόεδρο, με απόλυτο δικαίωμα βέτο, υπό το προπέτασμα της «αποκατάστασης της διεθνούς τάξης»…! Ένας μηχανισμός που επιδιώκει να κωδικοποιήσει την επιβολή της ωμής και απροσχημάτιστης ισχύος σε παγκόσμιο δόγμα, επιχειρώντας -με το θάψιμο της παραπαίουσας παλιάς παγκόσμιας τάξης και του ΟΗΕ- να εγκαινιάσει μια εποχή όπου οι επιδιώξεις για την ηγεμονική επιβίωση των ΗΠΑ «νομιμοποιούνται» μην έχοντας κανένα φραγμό. Το μοναδικό «όριο» είναι η «ηθική»… του ελέω Θεού προέδρου του «Συμβούλιου Ειρήνης» Τραμπ!
Ο νόμος του ισχυρού έρχεται να θεσμοθετηθεί κατά τα τραμπικά πρότυπα, να αποκτήσει καταστατική μορφή και να τροφοδοτήσει, με έναν ιδιότυπο και αχαλίνωτο τρόπο, τις νέες συνθήκες των μεγάλων γεωπολιτικών ανατροπών και ανακατατάξεων. Οι αναλύσεις και τα ερωτηματικά κατακλύζουν την ανθρωπότητα σε ένα κλίμα γενικευμένης αναστάτωσης και ανησυχίας για τα επερχόμενα. Ένα πιο άγριο, πιο ανταγωνιστικό και συγκρουσιακό τοπίο διαμορφώνεται στον πλανήτη.

Ένα αμείλικτο ερώτημα

Η Γροιλανδία μετατρέπεται πλέον σε κεντρική γεωπολιτική αρένα, καθώς η στοχοποίησή της από την κυβέρνηση Τραμπ πυροδοτεί μια πρωτοφανή διεθνή κρίση. Συνολικά η Αρκτική -ένας χώρος όπου η στρατιωτική επιτήρηση, κρίσιμοι ενεργειακοί πόροι και πρώτες ύλες και μελλοντικοί θαλάσσιοι διάδρομοι συνυπάρχουν- αναδεικνύεται σε ένα πεδίο στρατηγικού ανταγωνισμού, όπου η αναμέτρηση μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας αναμένεται να προσλάβει οξύτατο χαρακτήρα.

Αλλά, οι εξελίξεις γύρω από τη Γροιλανδία -ένα ευρωπαϊκό έδαφος που ο Τραμπ απειλεί να προσαρτήσει είτε μέσω εξαγοράς είτε μέσω στρατιωτικής κατάκτησης ή άλλων μορφών βίας-, με τις γνωστές πλέον παλινωδίες του, θέτουν πλέον την Ευρώπη μπροστά σε κρίσιμα και υπαρξιακά διλήμματα.
Διαχρονικά εγκλωβισμένη σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας και σχέσης σύμπλευσης και εξάρτησης -και όχι ισότιμης συμμαχίας- με τις ΗΠΑ, το τελευταίο ιδιαίτερα διάστημα λειτουργεί σαν ένα θλιβερό παρακολούθημά τους. Με την προεδρία Τραμπ να οξύνει την κρίση και τα ρήγματα στο εσωτερικό της, να δημιουργεί μεγάλη αναταραχή και να ενισχύει τις φυγόκεντρες δυνάμεις, να επιτείνει τα υφιστάμενα αδιέξοδα και να προοιωνίζεται ένα μέλλον πιο αβέβαιο από ποτέ, καθιστώντας την αυγή του 2026 την πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η 61η Διάσκεψη του Μονάχου, πέρυσι, με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Βανς, να διατυπώνει μηνύματα τραμπικής ισχύος και ωμής παρέμβασης στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ο συστηματικός δημόσιος εξευτελισμός ευρωπαίων ηγετών και ο απαξιωτικός εκτοπισμός τους από τις διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό, η ταπεινωτική εμπορική συμφωνία της ΕΕ με τον Τραμπ -που τώρα αναστέλλεται η υπογραφή της κάτω από το βάρος των νέων αμερικανικών εκβιασμών- αποτέλεσαν την εισαγωγή στα όσα διαδραματίζονται αυτό το διάστημα. Πλέον το ερώτημα ορθώνεται αμείλικτο. Θα καταφέρει η Ευρώπη να χειραφετηθεί από την κηδεμονία των ΗΠΑ διεκδικώντας έναν αυτόνομο ρόλο ή θα παραμείνει μια ιμπεριαλιστική δύναμη ανίσχυρη, ταπεινωμένη και παραδομένη στις αυθαιρεσίες και τη βία του «νέου σερίφη»;

Αυτή τη στιγμή δεν μπορούν να υπάρχουν ασφαλείς απαντήσεις, εκτιμήσεις και προβλέψεις. Το βέβαιο είναι πως συντελούνται έντονες διεργασίες και υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Κάποιες διαφοροποιήσεις από την αντιρωσική υστερία (δηλώσεις Μακρόν, Μελόνι και Μερτς), κάποιες αντιδράσεις σχετικά με τη Γροιλανδία και το «Συμβούλιο Ειρήνης» στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, η συζήτηση για ενεργοποίηση του Μηχανισμού κατά του Εξαναγκασμού -του περίφημου εμπορικού «μπαζούκας» της ΕΕ- απέναντι στις ΗΠΑ είναι κάποιες αδύναμες ενδείξεις στην κατεύθυνση της αναζήτησης νέων ισορροπιών. Με την πολιτική των υποχωρήσεων και του κατευνασμού να εξακολουθεί να κυριαρχεί. Σε ένα περιβάλλον ωμών εκβιασμών και παρεμβάσεων, η χειραφέτηση και η υπεράσπιση ζωτικών συμφερόντων αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης, ακόμη και για χώρες και ενώσεις με ιστορία αυτοκτονικής πολιτικής.
Την υπαρξιακή αυτή ανάγκη ανέδειξε εμφατικά στο Νταβός ο Καναδός πρωθυπουργός Κάρνεϊ, του οποίου η χώρα απειλείται επίσης με προσάρτηση, ως η 51η Πολιτεία των ΗΠΑ! Καταχειροκροτούμενος, φωτογραφίζοντας τις ΗΠΑ και περιγράφοντας τη σημερινή συγκυρία ως μια εποχή «ρήξης, όχι μετάβασης», κάλεσε τις «μεσαίες δυνάμεις» να δράσουν μαζί, να αντισταθούν στις πιέσεις των μεγάλων δυνάμεων, συνοψίζοντας με την ωμή προειδοποίηση πως «αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού».

Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος απλώνονται

Η κλιμακούμενη αμερικανική επιθετικότητα τροφοδοτεί αμφισβητήσεις, δημιουργεί αντιδράσεις και διαφοροποιήσεις, ενισχύει αντίρροπες τάσεις, επιταχύνει τις μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές. Μικρότερες ιμπεριαλιστικές χώρες, κρίσιμες περιφερειακές δυνάμεις αναζητούν ή τροποποιούν τη θέση τους στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Ενώ μικρές εξαρτημένες χώρες συνθλίβονται κάτω από το βάρος των ανησυχητικών αυτών εξελίξεων.

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο πλανήτης μετατρέπεται σε απέραντο θέατρο αδυσώπητων ανταγωνισμών, συγκρούσεων, πολέμων, καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος απλώνονται σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Τα μεταναστευτικά ρεύματα γιγαντώνονται. Παράλληλα τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών πληθαίνουν και όλο και πιο ψηλά τείχη ορθώνονται απέναντί τους στους «παραδείσους»… της Δύσης. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση εντείνεται και η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του παγκόσμιου πληθυσμού βαθαίνει και διευρύνεται, με τους λαούς των φτωχών χωρών της Αφρικής και της Ασίας να αντιμετωπίζουν συνθήκες λιμού. Ο αυταρχισμός, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, ο ασφυκτικός έλεγχος των κοινωνιών, τα στρατοκρατικά καθεστώτα «έκτακτης ανάγκης» εξαπλώνονται.

Οι λαοί, σε όλο τον κόσμο, που βλέπουν τα σύννεφα του πολέμου, της απειλής πολέμου, των συγκρούσεων και κάθε είδους κρίσης και αναταραχής να απλώνονται, διαπιστώνουν ξανά πως το μόνο όπλο που διαθέτουν και μπορεί να ανακόψει τις ζοφερές εξελίξεις είναι η σθεναρή τους αντίσταση σε αυτές.

πηγή:  Λαϊκός Δρόμος