Ο Μητσοτάκης, με νέες αντιδραστικές τομές στο Σύνταγμα, θέλει να θωρακίσει
το αστικό πολιτικό σύστημα, που βρίσκεται σε κρίση και σε επιχείρηση ανασύνθεσης
«Αλλαγή ατζέντας», επιχειρεί να κάνει ο Μητσοτάκης, με την πρόταση για Συνταγματική Αναθεώρηση, την ώρα που στα Τρίκαλα οι λαϊκές οικογένειες, μαζί με τη μεγάλη οικογένεια της εργατικής τάξης, κλαίνε ακόμη τις δολοφονημένες από το κράτος και το κεφάλαιο πέντε εργάτριες της εταιρείας «Βιολάντα». Λύσσαξαν οι κυβερνητικοί, επιχειρώντας να βγάλουν λάδι την ιδιοκτησία της «Βιολάντα», με «πρωτοπόρο» τον Άδωνι Γεωργιάδη να λέει «εγώ πάντως μια χαρά το θυμάμαι το εργοστάσιο επί ημερών μου, γίνανε όλοι οι έλεγχοι»(!). Ο Π. Μαρινάκης χαρακτήρισε «κίνημα τυμβωρύχων»(!) όσους καταγγέλλουν τις ευθύνες εργοδοσίας και κυβέρνησης. Ενώ η -εξαφανισμένη στην αρχή- υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, συνέχισε το ξέπλυμα, δηλώνοντας πως «στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», η Ανεξάρτητη Αρχή το 2025 έκανε τέσσερις ελέγχους». Ακόμη και το διαδίκτυο πλημμύρισε με εθνικιστικά και ακροδεξιά «τρολ», που έκαναν επίθεση σε όποιον έλεγε κάτι επικριτικό για την «πρωτοποριακή» «Βιολάντα», που κατά τα άλλα απαιτούσε σε ιδιωτικά συμφωνητικά υπογραφές από τις εργάτριες ότι «δεν θα συνδικαλιστούν ποτέ». Από κοντά και τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση ΜΜΕ, που ρίχνουν σε δεύτερο πλάνο την πληροφόρηση γι’ αυτή τη μεγάλη εργατική τραγωδία και επιδιώκουν να την περιορίσουν για να συγκρατήσουν την κοινωνική κατακραυγή.
Τα στοιχεία όμως που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, με αιχμή το πόρισμα της Πυροσβεστικής, καταρρίπτουν με πάταγο το κυβερνητικό ψευδολόγημα για ένα «σύγχρονο» εργοστάσιο, που τάχα «πληρούσε τις προδιαγραφές ασφαλείας», για μια μονάδα που διαφημιζόταν ως υπερσύγχρονη, με εκατοντάδες εργαζόμενους και «δυναμική ανάπτυξη». Οι αποκαλύψεις για την πολύμηνη διαρροή προπανίου, για τις παράνομες και αδήλωτες εγκαταστάσεις του εργοστασίου, η απουσία μηχανισμών ασφαλείας, η έλλειψη ελέγχων από τις αρμόδιες αρχές, αλλά και οι καταγγελίες των εργαζομένων, οι οποίοι εδώ και καιρό διαμαρτύρονταν για την έντονη δυσοσμία, συνθέτουν το μακάβριο σκηνικό ενός ακόμα προδιαγεγραμμένου εγκλήματος.
Οι πραγματικοί ένοχοι, λοιπόν, δεν είναι άλλοι από την ίδια την κυβέρνηση της ΝΔ από κοινού με την εργοδοσία. Έχουν ακέραια την ευθύνη για την πλήρη ανυπαρξία μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, αφήνοντας έκθετους τους εργαζόμενους με τραγικές συνέπειες. Οι μόλις 4 επιθεωρητές στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας αποτελούν την πιο κραυγαλέα επιβεβαίωση της πολιτικής της υποστελέχωσης και της απαξίωσης των ελεγκτικών μηχανισμών. Πραγματοποιούν 600 ελέγχους τον χρόνο, όταν στις περιοχές αυτές υπάρχουν πάνω από 12.000 επιχειρήσεις, πέρα από τα οικοδομικά και τεχνικά έργα. «Χρειάζονται δεκαετίες για να ελεγχθούν οι επιχειρήσεις έστω και μία φορά», λέει ο Σύλλογος εργαζομένων στην Επιθεώρηση Εργασίας.
Άλλωστε ο τρόπος αδειοδότησης των επιχειρήσεων, με νομοθετικές ρυθμίσεις αυτής και των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι ευνοϊκά σκανδαλώδης για το κεφάλαιο, για να μην υπάρξουν καθυστερήσεις -δήθεν- στην «ανάπτυξη», με μόνη υποχρέωση της εργοδοσίας να γνωστοποιεί απλά τα δικαιολογητικά και να ξεκινά τη λειτουργία, χωρίς εκ των προτέρων κρατικό έλεγχο. Εάν γίνουν τέτοιοι από τις αποδεκατισμένες υπηρεσίες μετά, είναι δειγματοληπτικοί ή μετά από καταγγελίες.
Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στο αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει προσφέρει απλόχερα η κυβέρνηση στους εργοδότες τα τελευταία χρόνια. Το 13ωρο, οι εξαντλητικές συνθήκες εργασίας, οι πενιχροί μισθοί, η καθημερινή εργοδοτική τρομοκρατία, συνθέτουν το σκηνικό της ολοένα και πιο άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Ανοίγουν δρόμους για την εκτίναξη των εργατικών ατυχημάτων, για να θρηνεί η εργατική τάξη τη θυσία των δικών της παιδιών στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.
Είναι η ίδια πολιτική που οδήγησε στο θάνατο 201 εργάτες την περασμένη χρονιά καθώς και ανυπολόγιστο αριθμό από τραυματίες, αφού η εργοδοσία με τις πλάτες της κυβέρνησης (ΕΛΣΤΑΤ, Επιθεώρηση Εργασίας) τα συγκαλύπτει, ώστε να μην τσαλακωθεί το περίφημο δήθεν «success story» της. Είναι η ίδια πολιτική που οδήγησε στα εγκλήματα στα Τέμπη και στην Πύλο.
Και ο Μητσοτάκης, παίζοντας «εν ου παικτοίς», με μια ανύπαρκτη, ψοφοδεή, στρατηγικά συμπλέουσα, πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση και με μια λοβοτομημένη, συμβιβασμένη και κομματικοκεντρική συνδικαλιστική ηγεσία, παρά την πολιτική του φθορά, «αυτοθυσιαζόμενος» για την τάξη του, προχωράει ακάθεκτος στις δρομολογημένες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις – μνημονιακά «υπόλοιπα». Πέρα από την υποβάθμιση των κανόνων ασφαλείας, που θεωρούνται πολυτέλεια και κόστος για το κεφάλαιο, θέλει να θωρακίσει το αστικό σύστημα με ένα σιδηρούν συνταγματικό πλαίσιο, να εμπεδώσει μια ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στηριγμένη στην πιο άγρια απόσπαση άμεσης αλλά και έμμεσης υπεραξίας, με την πλήρη διάλυση του δημόσιου τομέα και την ιδιωτικοποίηση των πάντων, με το λαό και την εργατική τάξη να δίνει τα πάντα (εργασία, περιβάλλον, φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις κλπ) στο «μοχλό της ανάπτυξης», που είναι το κεφάλαιο και οι «επενδυτές» και όχι οι δυνάμεις της εργασίας.
Με το βαρύγδουπο διάγγελμά για συνταγματική αναθεώρηση, ο Μητσοτάκης προσπαθεί ταυτόχρονα να «φέρει το παιγνίδι στην έδρα του», αναζητεί συναινέσεις, πιέζει μέχρι διάσπασης τα άλλα αστικά κόμματα και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ. Η τελική εισήγηση της κυβέρνησης για τα άρθρα που θα τεθούν προς αναθεώρηση αναμένεται εντός Μαρτίου, αφού μετρηθούν οι αντιδράσεις και οι αντιστάσεις.
Με την προσχηματική επίκληση της τεχνητής νοημοσύνης και της κλιματικής κρίσης, χρησιμοποιεί σαν δολώματα:
-Την
τροποποίηση με μεσοβέζικα μοντέλα του άρθρου 86 «περί ευθύνης υπουργών»
-απαίτηση του κινήματος των Τεμπών και του υπό ίδρυση κόμματος
Καρυστιανού- έτσι ώστε η παραπομπή ενός υπουργού να αποφασίζεται από ένα
όργανο όπου θα μετέχουν δικαστές και κοινοβουλευτικοί και
-Περιορισμένες
αλλαγές στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, με τις
οποίες πετάει ένα «κόκαλο» στη δικαστική εξουσία, ενισχύοντας το ρόλο
της, χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι γίνεται ανεξάρτητη.
Θέλει «να ρίξει στάχτη στα μάτια» του κόσμου, για να περάσει τις
άλλες «μεγάλες τομές», την «συνταγματοποίηση» της δημοσιονομικής
λιτότητας, με «δικλείδες οι οποίες θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία», να βάλει στο στόχαστρο συνδικαλιστικές ελευθερίες και δημοκρατικές κατακτήσεις.
Το
«ψητό» αφορά την κατάργηση του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια
που έχει ήδη περάσει «από την πίσω πόρτα», την άρση της μονιμότητας στο
Δημόσιο, με δημοσίους υπάλληλους, που με τον πέλεκυ της διαρκούς,
κακόφημης «αξιολόγησης» και της απόλυσης, θα εφαρμόζουν απαρέγκλιτα την
αντιλαϊκή πολιτική των ματωμένων δημοσιονομικών πλεονασμάτων και της
πολεμικής οικονομίας. Χαρακτηριστικό για το ποιον έρχεται να υπηρετήσει η
συνταγματική Αναθεώρηση είναι το γεγονός ότι ο κατά τα άλλα λαλίστατος
κυβερνητικός εκπρόσωπος «εποίησε την νήσσαν», όταν ρωτήθηκε για την
κατάργηση του άρθρου 107 του Συντάγματος, που διατηρεί ευνοϊκές
χουντικές ρυθμίσεις για το εφοπλιστικό κεφάλαιο.
Απώτερος στόχος του όλου εγχειρήματος η «εθνική ενότητα» και «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς», προκειμένου το σύστημα να μην κινδυνεύει από κρίσεις και από την λαϊκή πάλη.
Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε οργασμός διεργασιών παρατηρείται στο αστικό πολιτικό σύστημα για την αναμόρφωση – ανασύνθεση του πολιτικού προσωπικού, με στόχο τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας και τη διαμόρφωση κυβερνητικής εναλλακτικής με κάποια προοπτική. Στο επίκεντρο των διεργασιών βρίσκεται η σοσιαλδημοκρατία και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, όπου η όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του Ν. Ανδρουλάκη και των συν αυτώ στελεχών του ΠΑΣΟΚ από τη μία και των Χ. Δούκα, Π. Γερουλάνου από την άλλη, αλλά και της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης Α. Διαμαντοπούλου, το έχουν μετατρέψει σε «εμπόλεμη ζώνη».
«Νερό στο μύλο» των διεργασιών έριξε και η νέα κοινή εμφάνιση Καραμανλή-Σαμαρά, Παυλόπουλου και άλλων στελεχών της ΝΔ στην Καλαμάτα. Η ενοχλητική για το Μέγαρο Μαξίμου, σταθερή το τελευταίο διάστημα, συμμαχία των δυο πρώην πρωθυπουργών μένει να πάει στις Σέρρες, προκειμένου να γίνει και ο Σαμαράς επίτιμος δημότης της πόλης. Αιχμηρές για τον Μητσοτάκη ήταν οι αναφορές Καραμανλή «να ακούμε τους έμπειρους αντί να τους διαγράφουμε» και ο ύμνος προς το Σαμαρά («γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό», με τον οποίον τους «συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες»). Χαρακτηριστικές ήταν και οι αποστάσεις από την προσέγγιση της κυβέρνησης στα Ελληνοτουρκικά, ενόσω το παζάρι έχει ανοίξει και επίκειται συνάντηση στην Άγκυρα Μητσοτάκη – Ερντογάν, «να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας και να μη στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα».
Στην ίδια κατεύθυνση αναζήτησης εφεδρειών του συστήματος, με εθνικιστικά-ακροδεξιά μηνύματα, φαίνεται να κινείται το κόμμα Καρυστιανού, που υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ, ενώ ο Τσίπρας που «ταξιδεύει» προς την «Ιθάκη» του, σε διάφορες πόλεις της χώρας, όχι με τόσο ούριο άνεμο, ενισχύει το χαρακτήρα του Ινστιτούτου του ως κομματικού φορέα, προκαλώντας νέες διασπάσεις στα κόμματα που προέκυψαν από διασπάσεις του κόμματος, που εκείνος ίδρυσε και εγκατέλειψε.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου