Για τον προσανατολισμό των κομμουνιστών στο σημερινό πόλεμο

«Το ζήτημα τώρα για τους κομμουνιστές μπροστά στον πόλεμο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που καταστρέφει, ισοπεδώνει και απειλεί με υποδούλωση το Ιράν, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και κατάκτησης. Μόνο μια τέτοια γραμμή μπορεί, μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης, να αναδείξει στην πρωτοπορία του αγώνα τις λαϊκές, πατριωτικές, επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αγώνα θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές κατευθύνσεις, κόντρα σε θεοκρατικά δόγματα, σε επαναστατικό αγώνα αντίστασης και ανατροπής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά συνέπεια, αν θα πετύχουν τους κατακτητικούς σκοπούς τους οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωνιστές ή αν θα ανατραπούν και θα ματαιωθούν τα πολεμικά τους σχέδια, αυτό θα εξαρτηθεί από την αντίσταση των λαών, από τις δυνάμεις που θα ηγηθούν, την προοπτική και τους ευρύτερους στόχους του αγώνα που θα χαράξουν».

Από την Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για τον πόλεμο στο Ιράν, Μάρτης 2026

Αυτός ο προσανατολισμός θεωρεί το Μ-Λ ΚΚΕ ότι ανταποκρίνεται στα θεμελιώδη συμφέροντα ενός λαού που είναι θύμα της επέμβασης και του πολέμου. Και αυτός ο προσανατολισμός πηγάζει από το χαρακτήρα αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Από το γεγονός δηλαδή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν άδικο κατακτητικό πόλεμο από την πλευρά των αμερικανοσιωνιστών που σκοπό έχουν να κατακτήσουν και να διαμελίσουν το Ιράν, ενώ από την πλευρά του Ιράν και του λαού του, που υφίστανται τη δολοφονική επίθεση, είναι ένας δίκαιος πατριωτικός πόλεμος αντίστασης στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας τους. Το ζήτημα για τους κομμουνιστές, τώρα που βρίσκονται αντιμέτωποι με την ισοπέδωση,την ερήμωση, με τις απειλές για καταστροφή των ενεργειακών εργοστασίων του Ιράν, με το ναυτικό αποκλεισμό, ακόμη και την πυρηνική καταστροφή, είναι να καλέσουν το λαό σε πανεθνική αντίσταση, να εμπνεύσουν, να εμψυχώσουν και να κινητοποιήσουν ό,τι δυνάμεις υπάρχουν για την οργάνωση της άμυνας και την απόκρουση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης και υποταγής.

Κι αν οι Ιρανοί κομμουνιστές είναι κυνηγημένοι και καταπιεσμένοι, δεσμώτες στις φυλακές του καθεστώτος, υπάρχουν για τους κομμουνιστές, ιδιαίτερα της Ελλάδας, πολύτιμα ιστορικά προηγούμενα. Μέσα από τα μπουντρούμια της φασιστικής Μεταξικής δικτατορίας, σε αυτά που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου Έλληνες κομμουνιστές, ο ηγέτης του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, έστειλε το ιστορικό γράμμα, που αποτέλεσε τίτλο τιμής για το κομμουνιστικό κίνημα και χάραξε τη γενική γραμμή αντίστασης στους φασίστες εισβολείς τον Οκτώβρη του 1940, βάζοντας τα θεμέλια για τη θυελλώδη ανάπτυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1940-44, αποδεικνύοντας στην πράξη ποιοι αγωνίζονται πραγματικά για τα εθνικά και κοινωνικά συμφέροντα του λαού και του τόπου και ποιοι λιποτακτούν, συνθηκολογούν ή μετατρέπονται με τα ψευτοεπαναστατικά, ανιστόρητα συνθήματά τους σε συνεργούς των επιθετιστών.

Αν τώρα στο όνομα της πάλης ενάντια στο εσωτερικό αντιλαϊκό καθεστώς, ή ακόμα χειρότερα στο όνομα της πάλης γενικά ενάντια στον «βρόμικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο», ρεβιζιονιστές ή τροτσκιστές θέλουν να κινηθούν σε άλλη κατεύθυνση, κόντρα στη γραμμή του πανεθνικού ξεσηκωμού ενάντια στους επίδοξους εισβολείς κατακτητές, τότε στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγηθούν σε ολοκληρωτικό αδιέξοδο και στη χρεοκοπία και στη χειρότερη, όπως έδειξε η παλιότερη και πρόσφατη ιστορία, σε λακέδες των κατακτητών. Αυτό συνέβη στη χώρα μας την περίοδο της εθνικής αντίστασης, αυτό συνέβη και στο Ιράκ, τον Αύγουστο 2003, όταν το ΚΚ Ιράκ μπήκε στην κατοχική κυβέρνηση υπό τις εντολές του Αμερικανού στρατηγού κατακτητή, Μπρέμερ.

Όσοι στις σημερινές συνθήκες κάνουν λόγο για βρόμικο, ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα σε ιμπεριαλιστές και κεφαλαιοκράτες, όπως το ΚΚΕ και μια σειρά οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όλοι αυτοί προφανώς θεωρούν πως το σύνθημα για την «υπεράσπιση της πατρίδας» είναι αντιδραστικό και σοσιαλσοβινιστικό, πρέπει να αποκηρυχθεί, προς μεγάλη ικανοποίηση των αμερικανοσιωνιστών. Και ακόμα χειρότερα, όσοι καλούσαν και καλούν σε «λαϊκή εξέγερση» στο Ιράν, σε μετατροπή δηλαδή του «ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο», αυτοί μετατρέπονται σε λακέδες των ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών που λυσσασμένα καλούσαν και καλούν τον ιρανικό λαό -ταυτόχρονα με τις βόμβες που έριχναν- να «ξεσηκωθεί και να ανατρέψει το καθεστώς των μουλάδων». Στην πραγματικότητα στις σημερινές συνθήκες, η γραμμή της «πάλης» για την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν αντικειμενικά ταυτίζεται και συμπλέει με το βασικό στόχο των αμερικανοσιωνιστών στον πόλεμο. Και ανεξάρτητα αν το κατανοούν ή όχι, όσοι προπαγανδίζουν μια τέτοια γραμμή, αυτό το στόχο υπηρετεί η «πάλη» τους.

Το ζήτημα για τον ιρανικό λαό και τους κομμουνιστές δεν είναι τώρα το καθεστώς του Ιράν, που είναι και παραείναι θεοκρατικό και καταπιεστικό. Πολύ περισσότερο στόχος τους δεν είναι τώρα να ανατρέψουν το καθεστώς -αν μπορούσαν θα το είχαν κάνει-, για το σκοπό αυτό εξάλλου δουλεύουν άλλοι.

Δουλεύουν λυσσασμένα οι στρατοί των αμερικανοσιωνιστών, η CIA και η Μοσάντ που αποκεφάλισαν τη μισή ιρανική ηγεσία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να οργανώσουν πραξικόπημα, στρατολογώντας τα πιο λακέδικα και προδοτικά στοιχεία, τύπου Παχλεβί.

Εμείς πιστεύουμε ότι πρωταρχική προϋπόθεση για να συνδεθούν οι επαναστάτες με το λαό, για να τον συσπειρώσουν και να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη του είναι να βρεθούν στην πρωτοπορία του αγώνα αντίστασης ενάντια στους ξένους επιθετιστές, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή στις αλυσίδες υπεράσπισης των γεφυρών και των εργοστασίων ενέργειας που απειλούσαν και απειλούν να βομβαρδίσουν οι βάρβαροι επιδρομείς, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων την ώρα που οι επίδοξοι κατακτητές με τους βομβαρδισμούς τους ισοπέδωναν τις πόλεις του Ιράν και δολοφονούσαν τον ιρανικό λαό, να βρεθούν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της πατρίδας με όλους όσοι αντιστέκονται, για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας της χώρας.

Το κριτήριο τώρα για τους κομμουνιστές, που καθορίζει τη στάση τους απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του Ιράν, είναι ποιες από αυτές αντιστέκονται με τον ένα ή άλλο τρόπο στους επιδρομείς και ποιες συμβιβάζονται, συνθηκολογούν ή γίνονται πέμπτη φάλαγγα του εχθρού. Μόνο μια τέτοια γραμμή, ιστορικά επιβεβαιωμένη, πολιτικά επίκαιρη και σωστή, μπορεί μέσα στην πορεία του αγώνα αντίστασης ενάντια στην ιμπεριαλιστική επίθεση να αναδείξει επικεφαλής γνήσιες λαϊκές, πατριωτικές και επαναστατικές δυνάμεις, που προσδιορίζοντας παραπέρα το πραγματικό περιεχόμενο και τους σκοπούς του αντιιμπεριαλιστικού αγώ­να, θα τον μετασχηματίζουν σε προοδευτικές και επαναστατικές κατευθύνσεις, σε αγώνα των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων ενάντια στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές με επιστέγασμα την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση.

 πηγή: Λαϊκός Δρόμος