Για τα λαϊκά ξεσπάσματα στις αραβικές χώρες

Ένα σημαντικό γεγονός που επηρέασε σοβαρά τις εξελίξεις τον τελευταίο ενάμιση χρόνο είναι τα μεγάλα λαϊκά ξεσπάσματα σε μια σειρά χώρες της Β. Αφρικής και της Μ. Ανατολής, ανατρέποντας κυβερνήσεις και προκαλώντας πολιτικές αλλαγές.

Oι μεγάλες αυτές κινητοποιήσεις αναπτύχθηκαν με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ξεχωριστής χώρας, είχαν όμως ένα κοινό εύφλεκτο υπόβαθρο που τις πυροδότησε.

Και αυτό ήταν η άγρια εκμετάλλευση και η εκτεταμένη φτώχεια, η εξαθλίωση και η ανεργία που εντάθηκαν με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η πολιτική καταπίεση και η έλλειψη στοιχειωδών δημοκρατικών ελευθεριών μέσα σε αντιδραστικά καθεστώτα - υποτελή στους ιμπεριαλιστές, καθώς και η μακρόχρονη αποικιοκρατική και νεοαποικιακή κυριαρχία κατακτητικών πολέμων και εθνικής ταπείνωσης των αραβικών λαών, απροκάλυπτης στήριξης του φιλοπόλεμου Ισραήλ, ξεριζώματος και γενοκτονίας του μαρτυρικού λαού της Παλαιστίνης. Oι αμερικάνοι και ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές επεμβαίνοντας άμεσα και με την πολιτική της κανονιοφόρου, επεδίωξαν να αξιοποιήσουν προς όφελός τους τις πολιτικές ανατροπές και ανακατατάξεις, να τις χειραρωγήσουν και να τις εντάξουν σε μια κατεύθυνση εξυπηρέτησης των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους. Δε δίστασαν να ξεφορτωθούν τον Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, τον Μπεν Άλι στην Τυνησία, προωθώντας εσωτερικούς πολιτικούς συμβιβασμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σταθεροποίηση των θέσεών τους και τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους στην περιοχή.

Σε όλα τα αντιδραστικά, αμερικανόδουλα καθεστώτα των χωρών της περιοχής που ξέσπασαν λαϊκές εξεγέρσεις, σε Τυνησία, Αίγυπτο, Αλγερία, Ιορδανία, Υεμένη, Μπαχρέιν, Oμάν, η στάση των ιμπεραλιστών ήταν διπλή.

Καταστολή των εξεγέρσεων και προώθηση αντιδραστικών πολιτικών συμβιβασμών ανάμεσα στις προηγούμενες κυρίαρχες δυνάμεις και στις νέες «αποδεκτές» αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, που να εξασφαλίζει τη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Ένας τέτοιος αντιδραστικός συμβιβασμός παίρνει στις μέρες μας σάρκα και οστά στην Αίγυπτο. Όπου από τη μια πλευρά έχουμε τους συνεχιστές του Μουμπάρακ, που διαθέτουν τον έλεγχο του στρατού και κρατούν στα χέρια τους τα πραγματικά νήματα εξουσίας και από την άλλη τους «αδελφούς Μουσουλμάνους», τη μόνη ημινόμιιμη αντιπολίτευση της προηγούμενης περιόδου, που τώρα εκλέχτηκε στην προεδρία και διαθέτει τον έλεγχο πλατιών λαϊκών μαζών.

Ένας συμβιβσμός παρόμοιου χαρακτήρα με αυτόν που επετεύχθη στην Τουρκία, πριν μια δεκαετία, ανάμεσα στις δυνάμεις του στρατού και τον ισλαμιστή Ερντογάν.

O αυθόρμητος χαρακτήρας της κοινωνικής έκρηξης σε όλες αυτές τις χώρες και η έλλειψη ενός «κοσμικού», λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού φορέα, ικανού να συσπειρώσει, να οργανώσει και να καθοδηγήσει τους λαϊκούς αγώνες σε μια σταθερή προοπτική αναμέτρησης με τον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του, περιόρισε την έκταση των πραγματικών αλλαγών και επέτρεψε στους ιμπεριαλιστές και στις ντόπιες αντιπολιτευόμενες αστικές δυνάμεις που εμφανίζονται να ηγούνται, να κατευθύνουν και να καθορίζουν αυτοί την πορεία των εξελίξεων, σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα και σχεδιασμούς.

Αν η λαϊκή πάλη ενάντια στα αντιδραστικά καθεστώτα αυτών των χωρών δεν αποτινάξει τη χειραγώγηση της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης και δε συνδυαστεί με τον αγώνα για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και κυριαρχίας, για την κατάκτηση της πολιτικής και εθνικής ανεξαρτησίας, οι όποιες λαϊκές κατακτήσεις θα είναι περιορισμένες και προσωρινές. Φυσικά σ’ όλες αυτές τις χώρες οι ιμπεριαλιστές δεν είχαν λόγους να προχωρήσουν σε στρατιωτική επέμβαση αφού η κυριαρχία τους δεν απειλούνταν. Αλλη προφανώς θα ήταν η «στάση» τους αν ο αγώνας των λαών μαζί με την πτώση των αμερικανόδουλων καθεστώτων απειλούσε και με αποτίναξη των ιμπεριαλιστικών δεσμών.

Όπως ακριβώς είναι άλλη η στάση των ιμπεριαλιστών απέναντι σε χώρες όπως η Λιβύη, η Συρία και το Ιράν, που τις τελευταίες τέσσερις περίπου δεκαετίες αποτίναξαν τη δυτική ιμπεριαλιστική κυριαρχία και πασχίζουν μανιασμένα τώρα να τις συντρίψουν και να τις υποδουλώσουν, ξεκινώντας ήδη από τη Λιβύη, μετατρέποντας τον αγώνα ενός κόσμου σε όχημα που αξιοποιούν οι ντόπιοι λακέδες τους και γίνεται το άλλοθι για την εξαπόλυση κατακτητικών πολέμων.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος