Προκαλεί και εξοργίζει η κυβερνητική προπαγάνδα για το τρίτο αντεργατικό νομοσχέδιο με το 13ωρο δουλειάς

 

8 ώρες δουλειάς, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες προσωπικός χρόνος.

Αυτό αποτέλεσε διεκδίκηση του εργατικού κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα και κατοχυρώθηκε με πιο καθολικό τρόπο στη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Σήμερα φαντάζει πολυτέλεια όχι απλώς επειδή παραβιάζεται από τους εργοδότες, όπως πριν από κάποια χρόνια, αλλά γιατί πλέον καθιερώνονται οι 10 και οι 13 ώρες δουλειάς με νόμο!

Ο προσωπικός χρόνος δεν αποτελεί αδιαπραγμάτευτη ανάγκη πλέον, αλλά πολυτέλεια. Το ίδιο ισχύει και για το χρόνο ξεκούρασης. Το 5ήμερο οκτάωρο είναι μία συνθήκη η οποία επισημαίνεται ως κάτι θετικό, ακριβώς επειδή δεν είναι πλέον δεδομένο.

Η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η επέκταση της ενοικιαζόμενης εργασίας και το χτύπημα του εργατικού κινήματος ιδιαίτερα από τη περίοδο των μνημονίων και μετά δημιούργησαν έναν τεράστιο ωκεανό συμβάσεων, διαφορετικών ταχυτήτων, κάτι που αποδυνάμωσε ακόμα περισσότερο τις συλλογικές διεκδικήσεις. Οι ατομικές διαπραγματεύσεις αποτελούν πλέον την πλειοψηφία των συμβάσεων ιδιωτικού τομέα.

Σε αυτό ακριβώς το έδαφος η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει νομοθετήσει μέχρι στιγμής δύο αντεργατικούς νόμους που χτυπούν το δικαίωμα στο συνδικαλισμό και το ωράριο, ενώ τώρα έρχεται τρίτο εργασιακό νομοσχέδιο που στόχο μεταξύ άλλων έχει να εγκαινιάσει το 13ωρο δουλειάς στον ίδιο εργοδότη.

Και αν το νομοσχέδιο από μόνο του προκαλεί οργή σε όλους όσοι βγάζουν το ψωμί τους δουλεύοντας, η ρητορική και η επιχειρηματολογία με την οποία βγαίνουν στα πάνελ οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι και η υπουργός Εργασίας προκαλεί και εξοργίζει ακόμα περισσότερο.

Οι 13 ώρες δουλειάς είχαν ήδη νομοθετηθεί από τον Άδωνι Γεωργιάδη, αλλά με την προϋπόθεση ότι ο εργοδότης θα είναι διαφορετικός. Τα επιχειρήματα του Άδωνι ήταν επίσης προκλητικά, αφού λίγο πολύ έλεγε ότι οι εργαζόμενοι θέλουν να δουλέψουν παραπάνω και ο νόμος δεν τους το επέτρεπε. Καθιέρωσε λοιπόν τις 13 ώρες δουλειάς την ημέρα σε δύο εργοδότες, προκειμένου ο εργαζόμενος να μπορεί να επιβιώνει, αφού ο ένας μισθός δεν φτάνει.

Στο ίδιο μήκος κύματος η Κεραμέως επιχειρηματολογεί, λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι θέλουν να δουλεύουν 13 ώρες δουλειάς στον ίδιο εργοδότη, προκειμένου να μην χάνουν την προσαύξηση της υπερωρίας. Το παρουσιάζει μάλιστα ως αίτημα των εργαζομένων και των εργοδοτών. Από τα γνωστά κοινά αιτήματα που έχουν εργοδότες και εργαζόμενοι…

Μάλιστα σε μία προσπάθεια να παρουσιάσει το ξήλωμα του ωραρίου και τον περαιτέρω κατακερματισμό των συμβάσεων ως κάτι θετικό, το υπουργείο απαντάει σε ένα ερωτηματολόγιο που έχει φτιάξει το ίδιο. Δηλαδή απαντάει σε ερωτήσεις που κάνει η υπουργός στον εαυτό της.

Σε μία αντίστοιχη ερώτηση για το αν ο εργαζόμενος θα υποχρεώνεται να δουλεύει 13 ώρες, το υπουργείο απαντά ξεκάθαρα πως αυτό αποτελεί επιλογή των εργαζομένων. Είναι σαν τις γνωστές επιλογές των εργαζομένων να δουλεύουν αδήλωτες και άρα απλήρωτες υπερωρίες, όχι στο ψιλικατζίδικο του κυρ Κώστα αλλά σε ομίλους και επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα οι τράπεζες. Ή σαν τις άλλες γνωστές «επιλογές» των εργαζομένων να εργάζονται σε δύο δουλειές.

Αντίστοιχα σε αυτό το ερωτηματολόγιο το οποίο στη πραγματικότητα δεν απευθύνεται πουθενά, παρουσιάζεται ως επιλογή η 4ήμερη 10ωρη εργασία ώστε την 5η μέρα να υπάρχει χρόνος πχ για την οικογένεια.

Ενώ ως επιλογή του εργαζόμενου παρουσιάζεται ο επιμερισμός της άδειας και η κατάργηση της υποχρέωσης του εργοδότη να δώσει δέκα εργάσιμες μέρες σερί.

Είναι φανερό ότι αυτοί που σύνταξαν το νομοσχέδιο και κατ’ επέκταση το ερωτηματολόγιο έχουν μηδαμινή σχέση με εργασιακούς χώρους και δυσκολεύονται προφανώς να αντιληφθούν τι σημαίνει τετραήμερο δεκάωρο, για το μυαλό και το σώμα ενός ανθρώπου, και πως η συσσωρευμένη αυτή κούραση δεν αναπληρώνεται με μία εξτρά μέρα ρεπό. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δεκαήμερη άδεια που την παρουσιάζουν ως επιλογή, ενώ όλοι όσοι έχουν δουλέψει στη ζωή τους έστω και έναν χρόνο, γνωρίζουν ότι οι άδειες κάτω των δύο εβδομάδων δεν μπορούν να προσφέρουν πραγματική ξεκούραση.

Σε άλλο σημείο το ερωτηματολόγιο αναφέρει ότι «Με τη νέα ρύθμιση οι εκ περιτροπής απασχολούμενοι θα έχουν δικαίωμα»… (ως τέτοιο αναφέρεται) …«να εργαστούν επιπλέον του οκταώρου τους, λαμβάνοντας την αντίστοιχη προσαύξηση 40% για κάθε ώρα υπερωριακής απασχόλησης, εφόσον το επιθυμούν».

Επιπλέον, οι εκ περιτροπής εργαζόμενοι που μέχρι τώρα δεν επιτρεπόταν να δουλεύουν με αυτούς τους όρους (4ήμερο 10ωρο) πάνω από έξι μήνες, πλέον μπορούν (δηλαδή οι εργοδότες έχουν δικαίωμα να το εφαρμόσουν) να δουλεύουν με αυτή τη συνθήκη για όλο το έτος. Μάλιστα η ερώτηση για αυτό το ζήτημα στο περίφημο ερωτηματολόγιο του υπουργείου διατυπώνεται ως εξής: «Τους υπόλοιπους έξι μήνες, ο εργαζόμενος τι θα κάνει; Πώς θα καλύψει την ανάγκη που τον οδήγησε σε αυτή την επιλογή;». Αντίστοιχα ερωτήματα βεβαίως μπορούν να υπάρξουν και για τριήμερα εργασίας 13 και κάτι ωρών ή ακόμα και για διήμερα.

Βεβαίως κανείς δεν αναρωτιέται από πού προέκυψαν αυτές οι «ανάγκες»… και το υπουργείο Εργασίας καμία διάθεση δεν έχει να απαντήσει για ποιον λόγο άραγε ένας εργαζόμενος να μην μπορεί να επιβιώνει με άνεση έχοντας μόνο μία δουλειά. Για ποιο λόγο να μην μπορεί ο συνταξιούχος να επιβιώνει από τη σύνταξή του; Για ποιο λόγο να μην δικαιούται ο εργαζόμενος της Ελλάδας παραπάνω μέρες πληρωμένης άδειας; Για ποιο λόγο το υπουργείο που τόσο πολύ νοιάζεται για τους εργαζόμενους δεν επαναφέρει την αμοιβή υπερωρίας από της 9η ώρα και μετά; Για ποιο λόγο δεν προχωράει στην αύξηση του κατώτατου μισθού και την επαναφορά της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας;

Αυτοί που επέβαλαν την υπερεργασία στη θέση της υπερωρίας με μειωμένη προσαύξηση, αυτοί που μείωσαν την προσαύξηση της υπερωρίας από 60% σε 40%, αυτοί που κατάργησαν τον 13ο και 14ο μισθό στο δημόσιο, αυτοί που έχουν δημιουργήσει συνθήκες φτωχοποίησης τέτοιες που πλέον ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα μισά του μήνα, δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε για τις ανάγκες των εργαζομένων.

Ας μιλήσουν για τις ανάγκες των εργοδοτών, αυτούς άλλωστε υπηρετούν σε αυτούς δίνουν επιλογές και δικαιώματα να μεταχειρίζονται του εργαζόμενους με όποιον τρόπο αυτοί θέλουν, όποτε και όσο θέλουν, άλλοτε 13 ώρες ημερησίως και άλλοτε με ολιγοήμερες συμβάσεις.

Αυτοί είναι που νομιμοποίησαν την κατάργηση του ωραρίου και ταυτόχρονα χτύπησαν θεμελιώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα όπως αυτό της απεργίας, ώστε να δημιουργήσουν ένα ευάλωτο, ευέλικτο και φτηνό εργατικό δυναμικό στα χέρια της εργοδοσίας.

Όλα όσα παρουσιάζουν ως επιλογή του εργαζόμενου είναι η θέληση του εργοδότη και τίποτε άλλο.

Αυτό το νομοσχέδιο δεν πρέπει να εφαρμοστεί.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος