ΑΡΑΣ-Αναρχία: Συνεχίζονται οι εκφυλιστικές αντιπαραθέσεις

 

Μετά την ιδιαίτερα βίαιη επίθεση των δυνάμεων των ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ σε δυνάμεις του αναρχικού χώρου στο φετινό Πολυτεχνείο, άνοιξε ένας νέος κύκλος άγονων και εκφυλιστικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις. Ξύλα, καδρόνια, κράνη, οργανωμένες δυνάμεις κρούσης που επιτίθενται η μία στην άλλη, αυτή είναι η αντιπαράθεση αυτών των δυνάμεων και μάλιστα μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων. Και όχι μόνο, αφού βγαίνουν εκατέρωθεν καταγγελίες για επιθέσεις ομάδων ακόμα και σε μεμονωμένα πρόσωπα εκτός πανεπιστημιακών χώρων. Σε σχολές της Αθήνας, στη Θεσσαλονίκη (μέσα κι έξω από το ΑΠΘ), στον Βόλο, στην Πάτρα, διάφορες σχολές και πόλεις έχουν γίνει θέατρο αυτής της ιστορίας. Προφανώς όλα αυτά συνδέονται στη συνέχεια με καταγγελίες και κείμενα για «οργανωμένα σχέδια», «παρακράτος» και άλλα ηχηρά παρόμοια που λέει ο ένας απέναντι στον άλλον.

Αυτές οι αντιπαραθέσεις, όχι μόνο δεν έχουν κανένα επίδικο, αλλά λαμβάνουν χώρα τη στιγμή που κυριολεκτικά…ο κόσμος καίγεται. Η επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού στο Ιράν έβαλε φωτιά στη Μέση Ανατολή, η χώρα μας και η Κύπρος εμπλέκονται άμεσα. Η βάρβαρη πολιτική της ακρίβειας τσακίζει κόκαλα. Στα πανεπιστήμια η κατάσταση είναι ζοφερή, καθώς εφαρμόζεται το σκληρό ταξικό μέτρο των διαγραφών και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν ξεκινήσει τη λειτουργία τους. Ωστόσο αυτές οι δυνάμεις αναλώνονται στις εκφυλιστικές μάχες μεταξύ τους.

Δεν είναι μόνο ότι λειτουργούν αποπροσανατολιστικά. Βάζουν άμεσα πλάτες στην κυβέρνηση και τα σχέδιά της. Όταν τα παραπάνω συμβαίνουν ακόμα και σε Γενικές Συνελεύσεις, οι οποίες έτσι διαλύονται, ο πλατύς κόσμος που κάνει κάποια πρώτα βήματα απογοητεύεται. Άλλωστε, έτσι δίνουν δικαιολογία και στην κυβέρνηση, για να παρουσιάζει το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, τους αγώνες, τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος σαν…εγκληματικές πράξεις. Για να μπορεί η κυβέρνηση, προβάλλοντας αυτά, να συκοφαντεί τον φοιτητικό συνδικαλισμό και να περνάει την πολιτική της. Για να περνάει τη λογική της «αναγκαίας» αστυνομοκρατίας στα πανεπιστήμια, τα οποία είναι «χώροι ανομίας». Ιδιαίτερα η πλευρά της συκοφάντησης του πανεπιστημιακού ασύλου από αυτές τις συγκρούσεις είναι σημαντική.
Είναι έκφραση της ηττοπαθούς πολιτικής τους. Οι δυνάμεις της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ, πέρα από τα μεγάλα λόγια, στις κρίσιμες στιγμές συντάχθηκαν με την ΚΝΕ στο κλείσιμο των αγώνων. Οι δυνάμεις της αναρχίας, πάντα απέναντι στο οργανωμένο κίνημα, έτσι κι αλλιώς βρίσκονται απέναντι στις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος. Όποτε συμμετέχουν σε αυτό, το κάνουν συρόμενες από την έλευση του κόσμου.

Αυτές οι συγκρούσεις δεν έχουν σχέση με το οργανωμένο κίνημα, την κουλτούρα της πολιτικής αντιπαράθεσης, πολύ περισσότερο με την Αριστερά. Είναι οι λογικές των μπράβων της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πρέπει να δώσουμε μάχη ώστε να απομονωθούν αυτά τα φαινόμενα και αυτές οι λογικές. Πρέπει να δώσουμε την πραγματική μάχη να ξαναμπεί ο κόσμος στις Γενικές Συνελεύσεις για τα πραγματικά προβλήματα: ενάντια στις διαγραφές φοιτητών, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος