Η Κούβα αντιμέτωπη με πρωτοφανή κρίση. Υπαίτιος ο επιθετικός παροξυσμός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Στις 29 Ιανουαρίου ο Πρόεδρος Τραμπ με νέο εκτελεστικό διάταγμα κήρυξε «κατάσταση εθνικής έκτακτης ανάγκης» λόγω της «ασυνήθιστης και εξαιρετικής απειλής» που αποτελεί υποτίθεται η Κούβα για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Με το νέο διάταγμα ανακοινώθηκε η επιβολή δασμών σε οποιοδήποτε κράτος προμηθεύει την Κούβα με πετρέλαιο, ενώ απειλές για αντίποινα εξαγγέλθηκαν απέναντι σε όσους αντιστρατεύονται τις πολιτικές των ΗΠΑ στην Καραϊβική.

Ο πραγματικός στόχος της νέας κλιμάκωσης της επιθετικής πολιτικής της αμερικανικής κυβέρνησης δεν είναι  φυσικά η «ασφάλεια» των ΗΠΑ, αλλά αυτό που ομολόγησε κυνικά ο Ντόναλντ Τραμπ, όταν δήλωσε πως η Κούβα θα έχει «αλλαγή καθεστώτος» ως το τέλος του 2026. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, σε δηλώσεις αναφέρθηκε σε πολιτική «μέγιστης πίεσης» με στόχο την «πολιτική και οικονομική απελευθέρωση» της Κούβας, δηλαδή την ευθυγράμμισή της με τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με τον Τραμπ η Κούβα αποτελεί ένα «έθνος σε παρακμή» που «δεν διαθέτει πλέον τη στήριξη της Βενεζουέλας». Πράγματι η γκανγκστερική απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, επέδρασε άμεσα στις οικονομικές σχέσεις Κούβας-Βενεζουέλας, ενισχύοντας τον εμπορικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ στο νησί της επανάστασης εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες.

Ο κλιμακούμενος ενεργειακός αποκλεισμός της Κούβας οδηγεί τον κουβανικό λαό  στην πιο σκληρή κρίση και δοκιμασία της σύγχρονης ιστορίας του. Τον Ιανουάριο του 2026 η Κούβα αντιμετώπισε μηδενικές εισαγωγές πετρελαίου για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία. Το εμπάργκο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έχει αποκλείσει κάθε τροφοδοσία από τη Βενεζουέλα, που αντιπροσώπευε το 34% της συνολικής ζήτησης πετρελαίου της Κούβας, ενώ οι εισαγωγές έχουν διακοπεί και από το Μεξικό, που προμήθευε το 44% του αργού πετρελαίου της Κούβας.

Στο όνομα της «ασφάλειας» και της «ελευθερίας» η αμερικανική κυβέρνηση στερεί από τον κουβανικό λαό στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, υποβάλλοντάς τον σε μια ιδιότυπη κατάσταση πολιορκίας, κλιμακώνοντας τις κυρώσεις που αντιμετωπίζει η Κούβα από το 1962. Εξαιτίας των ελλείψεων σε καύσιμα η εκπαίδευση και η εργασία έχουν μετατραπεί μερικώς σε εξ αποστάσεως για τη διατήρηση των ενεργειακών αποθεμάτων. Ταυτόχρονα το σύστημα υγείας αντιμετωπίζει τρομαχτικές πιέσεις, στερούμενο αναντικατάστατου τεχνολογικού εξοπλισμού, ενώ κανονικότητα έχουν γίνει οι σχεδόν πανεθνικές διακοπές ρεύματος. Παρά τις δύσκολες συνθήκες και την τρομοκρατία το φρόνημα των Κουβανών παραμένει αγωνιστικό, με τον λαό να στέκεται ενωμένος στη νέα αντιπαράθεση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Οι κουβανικές ένοπλες δυνάμεις αναχαίτισαν βορειοαμερικάνικο ταχύπλοο που επιχείρησε να ελλιμενιστεί στις κουβανικές ακτές μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και εξοπλισμό για σαμποτάζ. Στη μάχη που ξέσπασε σκοτώθηκαν τέσσερις πράκτορες των ΗΠΑ κουβανικής καταγωγής και αιχμαλωτίστηκαν άλλοι έξι τραυματίες, ενώ οι ομολογίες τους οδήγησαν στη σύλληψη συνδέσμου που βρισκόταν ήδη στο νησί οργανώνοντας προβοκατόρικες ενέργειες. Τέτοια είναι η «δημοκρατία» των ΗΠΑ, στερεωμένη σε βομβαρδισμούς, απαγωγές και εισβολές.
Οι νέες ιμπεριαλιστικές εκστρατείες της Αμερικής αποσκοπούν στην ανατροπή κάθε κυβέρνησης που διατηρεί φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με τους βασικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, κύρια τον ρωσικό και κινέζικο ιμπεριαλισμό, όπως δείχνουν και οι πρόσφατες επεμβάσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε Συρία, Βενεζουέλα και Ιράν. Με την όξυνση της επιθετικής πολιτικής τους οι ΗΠΑ επιχειρούν να αποκαταστήσουν την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία τους στον πλανήτη, επιβάλλοντας με τη βία τα συμφέροντα της βορειοαμερικανικής ολιγαρχίας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε περιοχές που διαχρονικά απομυζούσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, όπως είναι η Λατινική Αμερική που για δεκαετίες θεωρούνταν η «πίσω αυλή» των ΗΠΑ. Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές των τελευταίων ετών με τη σταθεροποίηση της Ρωσίας, τη ραγδαία άνοδο της Κίνας και την οικονομικοστρατιωτική αιμορραγία των ΗΠΑ στις ατέρμονες εκστρατείες στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με τους αντιαμερικανικούς αγώνες των λαών της Κούβας, της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, της Χιλής, της Βραζιλίας και όλων των λατινοαμερικάνικων χωρών, διαμόρφωσαν έναν νέο συσχετισμό δύναμης, η διατήρηση του οποίου δεν μπορεί παρά να οδηγήσει μακροπρόθεσμα στον περαιτέρω εξοστρακισμό της αμερικανικής επιρροής από την περιοχή, κάτι που οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να επιτρέψουν και γι’ αυτό επιστρατεύουν τα πιο βάρβαρα μέσα εκβιασμού και αποσταθεροποίησης.

Ανεξάρτητα από την κριτική που πρέπει να ασκηθεί για τις πολύ λαθεμένες επιλογές της κουβανικής ηγεσίας, ιδιαίτερα τις δεκαετίες 1960-1990, όταν προσδέθηκε στη ρεβιζιονιστική Σοβιετική Ένωση του Χρουτσιόφ και τον σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό του Μπρέζνιεφ, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η Κούβα διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πάλη όλων των λαών της Νότιας Αμερικής για ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία, για την αποτίναξη των ιμπεριαλιστικών δεσμών που αιώνες βαραίνουν αυτή τη γωνιά της γης. Και σε αυτή την αντιπαράθεση με τους γιάνκηδες επιδρομείς κάθε δημοκράτης και προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να στέκεται στο πλευρό της Κούβας χωρίς αναστολές και αστερίσκους.

πηγή:  Λαϊκός Δρόμος