Στην 6η πανελλαδική της συνδιάσκεψη προχωρά στις 4 και 5 Απρίλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βυθισμένη σε μία βαθιά κρίση και πολιτικά αδιέξοδα, που διαπιστώνονται όχι μόνο στις θέσεις του ΠΣΟ (Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου), αλλά και στις ξεχωριστές εισηγήσεις σε αυτήν. Έτσι, το άλλοτε «ενιαίο» μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς προχωρά σε μία συνδιάσκεψη στην οποία αποδεικνύεται για πολλοστή φορά αυτό που έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Λαϊκού Δρόμου, πως δηλαδή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και παραμένει κατά βάση μία ευκαιριακή και εκλογική συγκόλληση δυνάμεων με στόχο την εκλογική καταγραφή και το πέρασμα του «3%». Άλλωστε, τη διαπίστωση αυτή την έχουν ουκ ολίγες φορές τονίσει στελέχη τόσο της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης (πρώην ΝΑΡ), όσο και του ΣΕΚ, ότι δηλαδή αποτελεί στόχο της πολιτικής τους συνεργασίας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μέτωπο μόνο στα χαρτιά, καθώς είναι χαρακτηριστικό πως οι δυνάμεις που την συναποτελούν όχι μόνο δεν κατεβαίνουν ενιαία στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά πολλές φορές κιόλας συγκροτούν μεταξύ τους διαφορετικές και αντιπαραθετικές πρωτοβουλίες, όπως συνέβη αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση, τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί κανείς να τα συναντήσει στις συγκεντρώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των Εργατικών Κέντρων (ΣΕΚ), αλλά και στις «ανεξάρτητες ταξικές συγκεντρώσεις» της ΚΑ (Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης). Ενδεικτικά είναι όσα αναφέρει η «Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική» στην τροπολογία της πάνω στις θέσεις του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 6η συνδιάσκεψή της: «H 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε χειρότερη οργανωτική κατάσταση, όχι τόσο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της, όσο τη διαίρεσή της στη δράση. Οι παρεμβάσεις της χαρακτηρίζονται από έλλειψη στοιχειώδους ενότητας, η οποία συχνά πλέον δεν επιδιώκεται, ούτε συζητείται καν. Η κανονικότητα των χωριστών πανό, συγκεντρώσεων, πρωτοβουλιών (απεργίες, αντιρατσιστικό/μεταναστευτικό) έχει παγιωθεί σε τέτοιο βαθμό, που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι περισσότερες φορές εμφανιζόμαστε χώρια παρά ενωμένοι».
Ταυτόχρονα, στην ίδια τροπολογία τονίζεται πως «η εσωτερική λειτουργία και ζωή του μετώπου έχει παραλύσει. Οι τοπικές και κλαδικές δεν συνεδριάζουν παρά μόνο ενόψει των εκλογών και της συνδιάσκεψης […]. Το ΠΣΟ έχει συνεδριάσει μόλις τρεις φορές από την προηγούμενη συνδιάσκεψη […]. Αλλά και η ΚΣΕ, που τα προηγούμενα χρόνια λειτουργούσε τακτικά με ζωντανή και σημαντική ζύμωση και αντιπαράθεση, έχει σε μεγάλο βαθμό ατονήσει και λειτουργεί διεκπεραιωτικά». Αλλά και στο ίδιο το κείμενο της πλειοψηφίας του ΠΣΟ διαπιστώνεται πως «[…] τα τελευταία χρόνια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συνολικά το κοινωνικό και πολιτικό αντικαπιταλιστικό ρεύμα, βρίσκονται σε κρίση και υποχώρηση. Η αδυναμία πειστικών απαντήσεων και οι διαφορετικές προσεγγίσεις σε στρατηγικά ερωτήματα που τέθηκαν την περίοδο 2010-2015, καθόρισαν τα όρια και την ανεπάρκεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα ζητήματα του επαναστατικού δρόμου». […]Το προηγούμενο διάστημα αναδείχθηκαν σοβαρές πολιτικές και φυσιογνωμικές διαφορές μεταξύ οργανώσεων (…)».
Ας μας συγχωρέσουν οι αναγνώστες για τα εκτεταμένα αποσπάσματα, θεωρούμε όμως πως αποτελούν δηλωτικά της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα προστίθεται τώρα η στάση απέναντι στην ΑΡΑΣ, μετά τα τελευταία εκφυλιστικά περιστατικά ξυλοδαρμών, με την οποία το ΣΕΚ συνεργάζεται στο πλαίσιο των ΕΑΑΚ, ενώ η νΚΑ έχει συγκροτήσει την Attack στα ΑΕΙ. Συνολικά, η στάση απέναντι στη ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης ανάμεσα στις οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στη στάση απέναντι στην ΑΡΑΣ, αλλά σε πολλαπλά επίπεδα, από τη στήριξη του Δούκα και άλλων «αντιδεξιών» υποψηφίων τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών από το ΣΕΚ μέχρι τα ξεχωριστά κατεβάσματα στο ΕΚΑ και πλήθος σωματείων, τα οποία επιβεβαιώνουν το μέγεθος του ρήγματος που υπάρχει.
Τέλος, το άλλοτε συνεκτικό στοιχείο και συγκολλητική ουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το λεγόμενο «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης» φαίνεται καθαρά από τις προτεινόμενες θέσεις πως δεν έχει πια τη δεσπόζουσα θέση που είχε, ακριβώς στη βάση των πολιτικών αδιεξόδων στα οποία οδήγησε και των ρεφορμιστικών αυταπατών που καλλιέργησε. Έτσι, τώρα οι θέσεις για την 6η συνδιάσκεψη αναφέρουν χαρακτηριστικά πως το εν λόγω πρόγραμμα «μπορεί να υλοποιηθεί […] από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της». Αυτό σημαίνει πως άμεσα αιτήματα για την ανακούφιση του λαού από την ακρίβεια και τα μέτρα πυροπροστασίας, όπως αναφέρονται στις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορούν να υλοποιηθούν μόνο στον σοσιαλισμό(!) όπως διατείνεται το ΚΚΕ που παραπέμπει τη λύση όλων των λαϊκών προβλημάτων στην «εργατική-λαϊκή εξουσία».
Το πρόγραμμα αυτό αποδεικνύει τη βαθιά ηττοπαθή αντίληψη που διατρέχει (και) τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη δυνατότητα της εργατικής τάξης και του λαού να συσπειρώνονται και να κερδίζουν πάνω σε συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους πάλης, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί βαθιά ρεφορμιστικές αυταπάτες προβάλλοντας αιτήματα σοσιαλδημοκρατικής αστικής διαχείρισης, όπως είναι η διαγραφή του χρέους κ.ά. Η συνύπαρξη «μεταβατικών» αιτημάτων που αφορούν τον κοινωνικό μετασχηματισμό, μέτρων της «εργατικής εξουσίας» με άμεσα αιτήματα του εργατικού κινήματος ή πολιτικούς στόχους πάλης των λαϊκών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων συνθέτει το κράμα των ρεφορμιστικών θέσεων που αποτέλεσαν τη βάση πολιτικής συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 17 χρόνια μετά την ίδρυσή της, γι’ αυτή την πολιτική συγκρότηση από την ίδια τη ζωή και την εξέλιξη της ταξικής πάλης, αυτό που απέμενε είναι η εκλογική συγκόλληση· το μόνο στοιχείο που κρατάει «ζωντανό» το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου