Για την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά

 

Στο προηγούμενο φύλλο του Λαϊκού Δρόμου σημειώναμε πως: «Το Ιράν, υπερασπιζόμενο την εδαφική κυριαρχία και ανεξαρτησία του από την αχαλίνωτη επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, απάντησε, όπως είχε από πριν ξεκαθαρίσει…». Ενώ ταυτόχρονα επισημαίναμε σχετικά με το χαρακτήρα του πολέμου ότι: «Το ζήτημα για τον ιρανικό λαό και τους κομμουνιστές δεν είναι τώρα το καθεστώς του Ιράν, που είναι βεβαίως θεοκρατικό και καταπιεστικό. […] Για το σκοπό αυτό εξάλλου δουλεύουν άλλοι. Δουλεύει λυσσασμένα ο αμερικάνικος και σιωνιστικός στρατός, η CIA και η Μοσάντ. […] Την ώρα που η κυβέρνηση του Ιράν έχει γίνει ο πρώτος στόχος των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της ΕΕ και κινείται ενάντιά της ολόκληρη η πολεμική μηχανή τους και η θέση της εξακολουθεί να είναι θέση αντίστασης και όχι συνθηκολόγησης, οποιοδήποτε σύνθημα “ίσων αποστάσεων”, πολύ περισσότερο ανατροπής της “από τα αριστερά”, ισοδυναμεί με απροσχημάτιστη υποστήριξη των επιθετικών σχεδίων των ιμπεριαλιστών».

Απέναντι στη θέση αυτή, μια σειρά δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά αδυνατούν μέχρι και σήμερα να κρατήσουν μια καθαρή πολιτική στάση και, πίσω από γενικές διακηρύξεις καταδίκης του «ιμπεριαλιστικού πολέμου» ή «αλληλεγγύης στον ιρανικό λαό», αρνούνται να πάρουν θέση απέναντι στη συγκεκριμένη ιμπεριαλιστική και σιωνιστική σφαγή. Με αυτό τον τρόπο, διατηρούν «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα, ανάμεσα στην αμερικανική και ισραηλινή επέμβαση και τον αγώνα του ιρανικού λαού και της ηγεσίας του για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας τους. Η στάση τους αυτή αποτελεί συνέχεια της στήριξής τους στις «λαϊκές κινητοποιήσεις» που προηγήθηκαν της επέμβασης των ΗΠΑ-Ισραήλ πριν τρείς μήνες.

Οι «κινητοποιήσεις» αυτές θυμίζουμε πως όχι μόνο έλαβαν την πλήρη στήριξη του Τραμπ και του Νετανιάχου, σε πολλές περιπτώσεις οργανώθηκαν και σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ η παρουσία πρακτόρων της Μοσάντ σε αυτές, σε συνδυασμό με τα πορτρέτα του γιου του έκπτωτου Σάχη Ρεζά Παχλαβί, αλλά και τις ισραηλινές και αμερικάνικες σημαίες που δέσποζαν, αποδεικνύουν τον πραγματικό χαρακτήρα τους ως μια εκδοχή «πολύχρωμης επανάστασης». Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσσεντ είχε αποκαλύψει προηγούμενα πως «[…] αυτό που κάναμε ήταν να δημιουργήσουμε έλλειψη δολαρίων στο Ιράν. […] Οδήγησε σε μια γρήγορη, και θα έλεγα, δραματική, λύση το Δεκέμβριο, όταν μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες του Ιράν χρεοκόπησε. […] Η κεντρική τράπεζα έπρεπε να τυπώσει χρήματα. Το ιρανικό νόμισμα κατέρρευσε, ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε στα ύψη και γι’ αυτό είδαμε τον ιρανικό λαό στους δρόμους».

Χαρακτηριστική είναι η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ στην οποία εξέφρασε την «αλληλεγγύη» του «στους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες που συνεχίζουν ηρωικά τον αγώνα τους για δικαιώματα και ελευθερίες», ενώ στο ίδιο μήκος κύματος η Νέα Αριστερά καλούσε «να μη μετατραπεί η αιματηρή καταστολή στο εσωτερικό της χώρας σε πρόσχημα για έναν νέο, ευρύτερο και καταστροφικό πόλεμο στην περιοχή», συγκαλύπτοντας το γεγονός πως η επέμβαση που ακολούθησε αποτέλεσε λογική συνέχεια των «αντικαθεστωτικών κινητοποιήσεων».

Αντίστοιχα, η Κομμουνιστική Απελευθέρωση (πρώην ΝΑΡ), σημείωνε στις 14/1 πως «[…] οι εργατικοί αγώνες και απεργίες που εξέφρασαν την οργή των φτωχότερων στρωμάτων και η μεγάλη κινητοποίηση του Ιρανικού λαού, παρά τη δολοφονική κρατική καταστολή, έχουν ελπιδοφόρα στοιχεία και φέρνουν στο προσκήνιο την δυνατότητα ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών προς όφελος της εργατικής τάξης, των γυναικών και της νέας γενιάς…».

Αντίστοιχη στάση κράτησαν και μια σειρά δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ιδιαίτερα εκείνες του «αντικαπιταλιστικού» χώρου και του ποικιλώνυμου τροτσκισμού, οι οποίες ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχουν διατυπώσει καθαρά τη θέση τους για το δικαίωμα ή όχι του Ιράν να απαντήσει στις ιμπεριαλιστικές και σιωνιστικές επιθέσεις καταπάτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της εδαφικής του κυριαρχίας, για το χαρακτήρα του πολέμου ή πολύ περισσότερο των «κινητοποιήσεων» που προηγήθηκαν. Γι’ αυτό, μάλιστα, οι δυνάμεις αυτές αρνούνται πεισματικά να διατυπώσουν το αίτημα «Κάτω τα χέρια από το Ιράν» και μένουν σε γενικές διακηρύξεις αλληλεγγύης στον ιρανικό λαό. Προφανώς αλληλεγγύης όχι στον αγώνα του ενάντια στον αμερικανο-σιωνιστικό πόλεμο, γιατί τότε θα ήταν δίκαιος από την πλευρά του, αλλά στον «αγώνα» του για την ανατροπή του καθεστώτος, όπως καθημερινά τον προστάζουν οι σφαγείς Τραμπ-Νετανιάχου.

Όταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο ισραηλινός φασισμός απειλούν να βομβαρδίσουν μία ανεξάρτητη χώρα, υπερασπιζόμενοι τις κινητοποιήσεις που γίνονται σ’ αυτή, τότε κάθε δύναμη με αναφορά στην Αριστερά οφείλει να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο χαρακτήρας των κινητοποιήσεων αυτών. Όταν ύστερα από την εκδήλωση της επίθεσης οι σφαγείς των λαών Τραμπ-Νετανιάχου καλούν τον ιρανικό λαό «να τελειώσει τη δουλειά», η ανακύκλωση της συζήτησης για το χαρακτήρα του ιρανικού καθεστώτος ισοδυναμεί με την ανοχή στη σφαγή του ιρανικού λαού. Όταν κάνουν το γύρο του διαδικτύου οι εικόνες των σκοταδιστικών θρησκευτικών τελετών στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η καταδίκη των «μουλάδων» αποτελεί ανοχή στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επιθετικότητα.

Όταν γίνεται λόγος από την κυρίαρχη προπαγάνδα για την «καταπίεση» στο Ιράν (το οποίο αποτελεί το μοναδικό πλέον δημοκρατικό καθεστώς που πραγματοποιεί εκλογές στη Μέση Ανατολή), αλλά όχι για τα θεοκρατικά μεσαιωνικά καθεστώτα των πετρελαιομοναρχιών του Κόλπου και δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά την υιοθετούν αμάσητη, τότε συμβάλλουν στην υπονόμευση του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος. Όταν τα αστικά μέσα δεν προβάλλουν μισό πλάνο από τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο στο δίκαιο αγώνα του ιρανικού λαού και της ιρανικής ηγεσίας ενάντια στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επέμβαση, αλλά αφιερώνουν τον υπερπολλαπλάσιο χρόνο για την προβολή κινητοποιήσεων» μερικών δεκάδων Ιρανών και των αντιδραστικών συμμάχων τους με δεσπόζουσες τις σημαίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αλλά και τα πορτρέτα του Παχλαβί, τότε κάθε θέση «ίσων αποστάσεων» ισοδυναμεί με τη στήριξη στην ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επέμβαση.

Παραθέτουμε, τέλος, τα λόγια του Ι.Β. Στά­λιν για τη στάση των κομμουνιστών απέ­ναντι στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα των λαών, τα οποία θεωρούμε πως είναι πιο επίκαιρα από ποτέ: «Ο επαναστατικός χαρακτήρας ενός εθνικού κινήματος υπό τις συν­θήκες της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης δεν προ­ϋποθέτει απαραίτητα την ύπαρξη προ­λε­ταριακών στοιχείων στο κίνημα, την ύπαρξη ενός επαναστατικού ή δημοκρατικού προγράμματος του κινήματος, την ύπαρξη μιας δημοκρατικής βάσης του κινήματος. Ο αγώνας που διεξάγει ο Εμίρης του Αφγανιστάν για την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν είναι αντικειμενικά ένας επαναστατικός αγώνας, παρά τις μοναρχικές απόψεις του Εμίρη και των συνεργατών του, γιατί αποδυναμώνει, διασπά και υπονομεύει τον ιμπεριαλισμό. […] Για τους ίδιους λόγους, ο αγώνας που διεξάγουν οι Αιγύπτιοι έμποροι και οι αστοί διανοούμενοι για την ανεξαρτησία της Αιγύπτου είναι αντικειμενικά ένας επαναστατικός αγώνας, παρά την αστική προέλευση και τον αστικό τίτλο των ηγετών του αιγυπτιακού εθνικού κινήματος, παρά το γεγονός ότι αντιτίθενται στο σοσιαλισμό».

πηγή: Λαϊκός Δρόμος