Η επανεκλογή Παναγόπουλου στη θέση του πρόεδρου της ΓΣΕΕ δείχνει τον βαθμό άλωσης της ανώτερης συνδικαλιστικής οργάνωσης από τους φιλοκυβερνητικούς και φιλεργοδοτικούς μηχανισμούς

 

Στις 19 Απριλίου 2026 ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες του 39ου Τακτικού Συνεδρίου της ΓΣΕΕ με την εκλογή οργάνων διοίκησης. Πρώτη σε ψήφους (42,89%) η Δημοκρατική Συνδικαλιστική Συνεργασία (ΠΑΣΚΕ) και ανάμεσα στους ψηφισθέντες ο απερχόμενος πρόεδρος Γιάννης Παναγόπουλος. Στις 5 Μαΐου συγκροτήθηκε σε σώμα η νέα διοίκηση της ΓΣΕΕ, και, ω του θαύματος, επανεξελέγη πρόεδρος ο Γιάννης Παναγόπουλος, έχοντας τη στήριξη μελών της διοίκησης της ΓΣΕΕ που ανήκουν στην ΠΑΣΚΕ και στη ΔΑΚΕ αλλά και μέλους της ΕΑΚ, παράταξης που προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ .

Τι συμβαίνει, λοιπόν, εδώ; Μια σκανδαλώδης ανάδειξη ξανά στην κορυφαία θέση της διοίκησης της ΓΣΕΕ ενός ανθρώπου που εκτός πολλών άλλων ελέγχεται και για κατηγορία που του έχει απευθύνει η Αρχή για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος…

Ο 72χρονος Γιάννης Παναγόπουλος, διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, που θα έπρεπε να έχει πάρει σύνταξη προ πολλού, βρίσκεται 20 χρόνια στο τιμόνι της ΓΣΕΕ ως ο μακροβιότερος πρόεδρός της, και έχει να επιδείξει πλούσιο βιογραφικό σε βάρος των εργαζομένων: ανοχή και συναίνεση στην απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και στο πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, αδράνεια σε μεγάλα γεγονότα που συντάραξαν τη χώρα (πχ Τέμπη), αγαστή συνεργασία και «διάλογο» με τις αστικές κυβερνήσεις, όταν περνάνε οι αντεργατικοί νόμοι (13ωρα, ελαστικοποίηση κτλ.) με αποκορύφωμα την Κοινωνική Συμφωνία με την Κεραμέως και τους εργοδότες, πριν λίγους μήνες. Λίγο μετά, κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 2,1 εκατ. ευρώ μέσω των προγραμμάτων επιμόρφωσης για τα οποία χρηματοδοτείται η ΓΣΕΕ από κοινοτικά κονδύλια – η υπόθεση μπήκε αρχικά στο αρχείο, αλλά άνοιξε εκ νέου με παρέμβαση του αρμόδιου εισαγγελέα Εφετών. Και τώρα επανεκλέχθηκε πρόεδρος με τη βοήθεια των πολιτικών του συνοδοιπόρων όχι μόνο απο το ΠΑΣΟΚ αλλά και από τη ΝΔ. Τι σχέση μπορεί να έχουν όλα τα παραπάνω με τους εργαζόμενους και το εργατικό κίνημα;

Πέρα από το προκλητικό να προωθείται, όχι μόνο για εκλογή στη διοίκηση αλλά και για τη θέση του προέδρου του ανώτερου συνδικαλιστικού οργάνου των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα, ένα πρόσωπο που ελέγχεται για οικονομική εγκληματική δραστηριότητα, πέρα από την έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής ευθιξίας από πλευράς ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΚΕ, που ενώ αρχικά πήρε μια μικρή απόσταση από τον ελεγχόμενο πρόεδρο, στη συνέχεια στήριξε την υποψηφιότητά του, το γεγονός της επανεκλογής του επιβεβαιώνει τον εφιάλτη που έχει το συνδικαλιστικό κίνημα στους κόλπους του: την ύπαρξη μηχανισμών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα που στηρίζουν και επιβάλλουν για «ισόβιο» πρόεδρο έναν πιστό συνεργάτη του κεφαλαίου, έναν αυθεντικό εκπρόσωπο του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Ο Παναγόπουλος έχει εδραιώσει τη συνδικαλιστική εξουσία του, χάρη σ’ αυτούς ακριβώς τους μηχανισμούς, έχοντας δουλέψει και για τη δημιουργία τους.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιπαλέψουν και να εξαλείψουν αυτό το σάπιο συνδικαλιστικό κομμάτι που έχει καταλάβει την διοίκηση της ΓΣΕΕ. Αυτό το κομμάτι είναι μια εργατική αριστοκρατία που έχει προνόμια ή και πλουτίζει, που διατηρεί τα ηγετικά πόστα της με βολέματα «ημετέρων», «εξυπηρετήσεις» και συνδιαλλαγές, που έχει μεταφέρει τον αστικό κομματαρχισμό μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και είναι φορέας διαφθοράς και διαπλοκής – σε πλήρη αντιστοιχία με την κατάσταση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Είναι σαφές ότι αυτή η διοίκηση δεν εκπροσωπεί και δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης αλλά αντίθετα, εκπροσωπεί μέσα στο εργατικό κίνημα την πολιτική των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας φορώντας τη μάσκα του εργατικού συνδικαλισμού.

Ο κόσμος της εργατιάς συνειδητοποιώντας τον βαθμό εκφυλισμού της ηγεσίας της ΓΣΕΕ οφείλει να παλέψει για την αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις που απαρτίζουν τη ΓΣΕΕ, για να πετύχουν μια ριζική αλλαγή στη σύνθεση της εκπροσώπησης των συνδικάτων στη ΓΣΕΕ, για να ενισχύσουν σε αυτήν την εκπροσώπηση τις πραγματικά ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις έτσι ώστε αυτή να επιτρέψει τη σύνδεση, επιτέλους, του ανώτατου συνδικαλιστικού οργάνου με τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και να μπορέσει να προωθήσει τις διεκδικήσεις τους.

Γιατί η σημερινή ηγεσία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας δεν έχει καμία σχέση με τους εργάτες της Ελλάδας.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος