Τιμώντας τις ιστορίες και την έμπνευση της Γάζας μια συνέντευξη με τη Σούζαν Αμπουλχάβα του ΑΝΤΑΜ ΧΟΡΟΒΙΤΖ, 29 ΜΑΪΟΥ 2026

 

«Είναι από τα πράγματα για τα οποία νιώθω πιο περήφανη». Το Mondoweiss συνομιλεί με τη συγγραφέα Σούζαν Αμπουλχάβα για το «Κάθε Στιγμή Είναι Μια Ζωή», μια δυνατή νέα ανθολογία που περιλαμβάνει έργα 18 Παλαιστινίων συγγραφέων με τους οποίους συνεργάστηκε η Αμπουλχάβα κατά τη διάρκεια πολλών ταξιδιών στη Γάζα, εν μέσω γενοκτονίας.

ΜΕΡΟΣ Α’
Μεταξύ των πιο ισχυρών μέσων που παρεμβλήθηκαν ώστε να μάθουν οι άνθρωποι για τη γενοκτονία στη Γάζα τα τελευταία δυόμισι χρόνια, είναι οι ηρωικές προσπάθειες των Παλαιστινίων στη Γάζα ν’ αφηγηθούν τις ιστορίες τους. Ένα νέο βιβλίο μοιράζεται μερικές από τις πιο δυνατές μαρτυρίες που έχουν συλλεχθεί μέχρι σήμερα• είναι βέβαιο ότι θ’ αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις γενιές που θα ’ρθουν. 
Το «Κάθε Στιγμή Είναι Μια Ζωή» μοιράζεται τις ιστορίες 18 Παλαιστινίων συγγραφέων, και υπήρξε προϊόν εργαστηρίων που έστησε η συγγραφέας Σούζαν Αμπουλχάβα μέσω μιας κοινοτικής οργάνωσης κατά τη διάρκεια πολλών ταξιδιών που πραγματοποίησε στη Γάζα στη διάρκεια της γενοκτονίας.

Μ’ ενθουσίασε η ευκαιρία να πάρω συνέντευξη από την Αμπουλχάβα γι’ αυτό το απίστευτα δυνατό βιβλίο. Η Αμπουλχάβα είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη μυθιστοριογράφος, ποιήτρια και ακτιβίστρια, της οποίας το βιβλίο, ενδεικτικά, «Πρωινά στη Τζενίν» έχει μεταφραστεί σε τριάντα γλώσ­σες. Μιλήσαμε μέσω Zoom για να συζητήσουμε τη διαδικασία που οδήγησε στο βιβλίο, τις εμπειρίες της με τους συγγραφείς, καθώς και για το τι αποκόμισε απ’ τον χρόνο της στη Γάζα.
Mondoweiss: Σας ευχαριστώ πολύ που βρήκατε χρόνο να μιλήσουμε. Το βιβλίο είναι ένα πραγματικό επίτευγμα, και ξέρω ότι υπάρχει μια καταπληκτική ιστορία από πίσω, ξεκινώντας με το ταξίδι σας στη Γάζα κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας. Πώς προέκυψε λοιπόν αυτό το βιβλίο;

Σούζαν Αμπουλχάβα: Όταν πήγα για πρώτη φορά στη Γάζα, νιώθαμε όλοι μπερδεμένοι και αβέβαιοι για το τι να κάνουμε, πώς να βοηθήσουμε, πώς να προσφέρουμε κάτι, πώς να το σταματήσουμε αυτό. Και ήμασταν όλοι απλά συγκλονισμένοι. Ακόμα είμαστε. Αλλά εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα, εντάξει, θα βρω τρόπο να φτάσω εκεί. Η πρώτη μου προσπάθεια με οδήγησε στη φυλακή, στην Αίγυπτο. Στη δεύτερη προσπάθεια, ακολούθησα μια διαφορετική διαδρομή, χρησιμοποίησα τα ιατρικά μου διαπιστευτήρια που είχα από παλιά. Πήγα με μια αντιπροσωπεία και κουβάλησα μαζί έναν τόνο βοήθειας, που ήταν στην πραγματικότητα μια σταγόνα στον ωκεανό, σε σχέση μ’ αυτό που στ’ αλήθεια χρειάζονταν οι άνθρωποι. Κι άκουσα τους ανθρώπους, συνέλεξα ιστορίες, έβαλα στο χαρτί μαρτυρίες, βοήθησα όπου μπορούσα και πήγα φάρμακα όπου κατάφερα να φτάσω. Απλά δεν ήταν αρκετό.

Προς το τέλος του ταξιδιού μου, ένας από τους φίλους μου – ο οποίος διευθύνει έναν οργανισμό που ονομάζεται Σύνδεσμος Πολιτισμού κι Ελεύθερης Σκέψης, τον οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα αν κάποιος ενδιαφέρεται να προσφέρει στη Γάζα – με ρώτησε αν θα έστηνα ένα εργαστήρι γραφής για νέους.
Όταν έφτασα, εντυπωσιάστηκα πραγματικά απ’ αυτούς τους νέους ανθρώπους που εμφανίστηκαν – κι ακόμα περισσότερο όταν συνειδητοποίησα τι χρειάστηκε ν’ αντιμετωπίσουν για να φτάσουν εκεί. Αυτή η πρώτη συνεδρία ήταν στην πραγματικότητα απλώς συστάσεις μεταξύ μας, κάναμε και μερικές ασκήσεις γραφής, και συνειδητοποίησα ότι αυτά τα νέα παιδιά ρίσκαραν πολλά για να φτάσουν εκεί. Για μερικούς απ’ αυτούς, ήταν ένα θανάσιμο ρίσκο, και ξόδεψαν χρήματα που δεν είχαν. 
Ο καλλιτεχνικός οργανισμός τους αποζημίωσε φυσικά, δεν το γνώριζαν όμως τότε. Σε μια περίπτωση, τους πήρε δύο ώρες για να φτά­σουν εκεί. 

Το να φτάσεις οπουδήποτε στη Γάζα χρειάζεται πολύ χρόνο, ακόμα κι αν είναι μικρή η απόσταση, απλά και μόνο επειδή είναι όλοι αφάνταστα στριμωγμένοι. Και ακόμα κι αν έχεις αυτοκίνητο, δεν μπορείς να πας με πάνω από πέντε ή 10 μίλια την ώρα επειδή δεν υπάρχουν ανοιχτοί δρόμοι.
Και το έκαναν επειδή πραγματικά δεν υπάρχουν διέξοδοι για πνευματικά καταφύγια. Δεν υπάρχουν διέξοδοι για δημιουργική έκφραση. Αυτά είναι όλα νέα παιδιά που ζούσαν σταθερές μεσοαστικές ζωές. Είχαν όνειρα. Πήγαν στο πανεπιστήμιο. Σπούδαζαν ιατρική. Έστησαν επιχειρήσεις. Παντρεύτηκαν. Απέκτησαν παιδιά. 

Και ξαφνικά, όχι μόνο τα σπίτια τους και όλα όσα είχαν στην κατοχή τους καταστράφηκαν εντελώς, όχι μόνο σκοτώθηκαν οι συγγενείς τους, δολοφονήθηκαν άνθρωποι που αγαπούσαν, όχι μόνο ζούσαν μ’ αυτό το τρομαχτικό τραύμα, αλλά βρέθηκαν άξαφνα σε μια κατάσταση όπου έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουν αυτό που είναι η ζωή σε σκηνές και το να μοιράζεσαι την τουαλέτα μ’ εκατοντάδες ανθρώπους – κι επιπλέον τα όνειρά τους συντρίφτηκαν, το μέλλον τους διαγράφηκε, όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα στη ζωή διαλύθηκαν. 

Και κρατιόντουσαν από άχυρα για να νιώσουν ότι είχαν φωνή, ότι είχαν ακόμα κάτι να προσφέρουν στον κόσμο, ότι ήταν ακόμα μέρος του κόσμου, ότι εξακολουθούσαν να έχουν σημασία. Και το αναγνώρισα αυτό. Ήταν μια πραγματική επιφοίτηση για μένα επειδή προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορούσα να κάνω. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό ότι, εντάξει, μπορώ να το κάνω αυτό. Βρίσκομαι στη μοναδική θέση να μπορώ να μεταδώσω όποιες συγγραφικές δεξιότητες έχω σε ανθρώπους που έχουν ζήσει αυτό το τρομαχτικό ιστορικό ταξίδι βαρβαρότητας, ώστε να μπορέσουν ν’ αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες. Και αυτό κάναμε.

Συνέχεια στο επόμενο

πηγή:  Λαϊκός Δρόμος