Απόφαση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για την εσωτερική πολιτική κατάσταση

 

Η μεγάλη κυβερνητική φθορά κλυδωνίζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Αναζητούν εναλλακτικές «λύσεις» για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή οργή

Πραγματοποιήθηκε μέσα στον Ιούνη διευρυμένη συνεδρίαση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ, του ΚΣ της Νεολαίας Πορεία και των μελών των κομματικών Γραφείων. Στη συνεδρίαση συζητήθηκε η εσωτερική πολιτική κατάσταση, η δημιουργία νέων κομμάτων, η επιχείρηση ανασύνθεσης του αστικού πολιτικού σκηνικού και τα κάλπικα διλήμματα που προβάλλουν με ένταση τα αστικά κόμματα για να εγκλωβίσουν το λαό. Η συνεδρίαση συζήτησε επίσης για τα άμεσα πολιτικά, οργανωτικά και οικονομικά καθήκοντα του κόμματος μπροστά στη διαφαινόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες και την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας όλων των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων. Ύστερα από μια εξαιρετικά πλούσια και διεξοδική συζήτηση με βάση το σχέδιο Απόφασης της ΚΕ, το σώμα με ομόφωνο τρόπο ενέκρινε και δίνει στη δημοσιότητα την Απόφαση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ που αναφέρεται στην εσωτερική πολιτική κατάσταση και τα πολιτικά μας καθήκοντα.

1. Ανεξάρτητα από τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για την εξάντληση της τετραετίας, στην πραγματικότητα το πολιτικό σύστημα κινείται πλέον σε μια προεκλογική περίοδο που την άτυπη έναρξή της, ουσιαστικά, εγκαινίασε ο ίδιος ο Μητσοτάκης με την ομιλία του στο πρόσφατο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Όλα τα ενδεχόμενα πλέον είναι ανοιχτά και ανά πάσα στιγμή μετά το καλοκαίρι μπορεί να προκηρυχθούν εκλογές.

Νέα κόμματα φτιάχνονται, άλλα κυοφορούνται, και όλες οι πολιτικές δυνάμεις παίρνουν θέση μπροστά στην πολιτική και εκλογική μάχη σε ένα κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, του πιο σταθερού πυλώνα της ολιγαρχίας, μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, κάτω από το βάρος της αντιλαϊκής της πολιτικής, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη πολιτική φθορά, που κάνει το 41% των προ­ηγούμενων εκλογών να μοιάζει με μακρινό άπιαστο όνειρο και το στόχο της αυτοδυναμίας της δυσεπίλυτο πρόβλημα, προοιωνίζοντας μια νέα φάση πολιτικής κρίσης του ντόπιου αστικού πολιτικού συστήματος.

2. Μετά την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η κυβέρνηση, με τη δήλωση Μητσοτάκη ότι δεν είναι τώρα η ώρα να εξετάσουμε τη νομιμότητά της, κλιμάκωσε τη στάση του λακεδισμού και της υποτέλειας, παρέχοντας την πιο απροκάλυπτη στήριξη στην πολιτική Τραμπ, που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές εποχές της κυριαρχίας του νόμου του ισχυρού και στους νόμους της ζούγκλας, σε βάρος των κυριαρχικών συμφερόντων κάθε μικρότερης χώρας και σε βάρος των συμφερόντων της χώρας μας. Την ίδια στιγμή στάθηκε απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία (που επικαλείται ανάλογα «εθνικά συμφέροντα» με τον Τραμπ) ακολουθώντας μια καιροσκοπική πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Η Ελλάδα του Μητσοτάκη αποτέλεσε τη χώρα της Ευρώπης που παρείχε την πιο θερμή πολιτική αλλά και έμπρακτη στήριξη στον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας, του Ιράν, σε βάρος κάθε έννομης τάξης και του διεθνούς δικαίου. Αποτελεί τον καλύτερο φίλο και συμπαραστάτη των ιμπεριαλιστικών και φασιστικών δυνάμεων που διαπράττουν τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης και τερατώδη εγκλήματα εναντίον του λαού του Λιβάνου. Συνεχίζει, μετά το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, την επικίνδυνη πολιτική της αμερικανοκίνητης στρατηγικής συνεργασίας με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, πηγή πολέμου και επικίνδυνων εξελίξεων.

Σε ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό περιβάλλον που ξεκινά από τη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, περνά στα Βαλκάνια και φτάνει στην Ουκρανία, το οποίο χαρακτηρίζεται από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Ρωσία και την ΕΕ, η ασφυκτική πρόσδεση στις ΗΠΑ και ο ρόλος του πλασιέ των αμερικανικών συμφερόντων μόνο επικίνδυνες εξελίξεις μπορούν να σημαίνουν για το λαό μας.

Μπροστά σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, πολεμικών εξελίξεων και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, η κυβερνητική τακτική των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο αποτελεί μορφή της πολιτικής κατευνασμού και υποχωρητικότητας απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις, ανοίγοντας την όρεξη και τροφοδοτώντας τη συστηματική και μεθοδευμένη στρατηγική της τουρκικής επιθετικότητας. Αντί για «ήρεμα νερά», μια νέα τουρκική πρόκληση προετοιμάζεται με τη μετατροπή σε νόμο του κράτους της «Γαλάζιας Πατρίδας», δηλαδή όλων των τουρκικών διεκδικήσεων για το μοίρασμα του Αιγαίου. Ένα νέο γεγονός που σκοπό έχει να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα και να θέσει ευθέως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Παράλληλα, η χώρα και τα σύνορά της αποτελούν ξέφραγο αμπέλι. Η επικράτειά της έχει μετατραπεί σε απέραντη αμερικανονατοϊκή βάση, στις θάλασσές της περνοδιαβαίνουν αμερικανικοί και νατοϊκοί στόλοι, ισραηλινά πλοία που προβαίνουν σε πειρατικές συλλήψεις και κακοποιήσεις πολιτών που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και ουκρανικά drones γεμάτα εκρηκτικά, ενώ από την άλλη οχυρώνεται ως σιδερόφρακτο φρούριο απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τα θύματα των κατακτητικών πολέμων που και η χώρα μας στηρίζει και στους οποίους συμμετέχει.

3. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στο Ιράν, ένα νέο κύμα ακρίβειας τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά και κατατρώει τα πενιχρά εισοδήματα. Ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με την πολιτική της αισχροκέρδειας των μεγάλων μονοπωλίων, των τραπεζών και των funds που λυμαίνονται τη στέγη, τα καύσιμα, το ρεύμα, τα τρόφιμα και όλα τα βασικά προϊόντα, διασφαλίζοντας υπερκέρδη με την προκλητική κυβερνητική στήριξη. Την ίδια στιγμή υφίσταται τη βαριά φορολογία της κυβέρνησης, προκειμένου να εξασφαλίζονται για τους ξένους δανειστές τα πλεονάσματα, οι μνημονιακές ρήτρες και οι δεσμεύσεις.

Οι αυξήσεις και οι παροχές της κυβέρνησης αποτελούν κατάφωρη κοροϊδία για το λαό, που δεινοπαθεί με μισθούς χαμηλότερους από εκείνους του 2009 και βρίσκεται σε μια από τις χειρότερες θέσεις της Ευρώπης ως προς το βιοτικό επίπεδο, την ώρα που στο τραπέζι μιας μικρής ολιγαρχίας εξασφαλίζεται μεγάλο φαγοπότι.

Αυτή η λεηλασία σε όφελος του κεφαλαίου, αξιοποιώντας την υποχώρηση του κινήματος, ενισχύθηκε απότομα στα χρόνια των μνημονίων, με το εκτεταμένο χτύπημα των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων από τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ. Σε αυτό συνέβαλε το σύνολο των μνημονιακών κομμάτων και κυβερνήσεων που σήμερα εμφανίζονται ξανά ως σωτήρες. Η πορεία αυτή κορυφώθηκε μέσα στην επταετία της Νέας Δημοκρατίας.

Η πολιτική αυτή υλοποιείται με την υπονόμευση και το χτύπημα κάθε δημόσιας παροχής και κρατικής αρωγής, καθώς και μέσα από ένα σαρωτικό κύμα ιδιωτικοποιήσεων στη δημόσια υγεία και παιδεία, στα τρένα, τις μεταφορές, την ενέργεια, το νερό, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια. Μέσα από το ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου και των υποδομών.

Ορθώνοντας παράλληλα ένα κράτος πιο αυταρχικό και αντιδημοκρατικό, ενισχύοντας την αστυνομοκρατία, τις απαγορεύσεις και την καταστολή, καθώς και τα μέτρα περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Τέτοια στοιχεία δημοσιονομικής λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και αυταρχισμού βρίσκονται στον πυρήνα της συνταγματικής αναθεώρησης που επιδιώκουν η Νέα Δημοκρατία, τα βασικά κόμματα του κοινοβουλίου και συνολικά το αστικό πολιτικό σύστημα.

4. Η κυβέρνηση, κάτω από το βάρος μιας σκληρής ταξικής πολιτικής και της φτωχοποίησης της κοινωνίας, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη λαϊκή οργή. Ταυτόχρονα, έρχεται αντιμέτωπη με τη γενικευμένη κατακραυγή που προκαλεί η δυσωδία των σκανδάλων, εκδηλώσεις της σήψης και της παρακμής του αστικού πολιτικού συστήματος.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου επιχειρείται η συγκάλυψη των πελώριων πολιτικών ευθυνών κορυφαίων υπουργών μέσα στο δίχτυ της ρεμούλας που στήθηκε σε βάρος του αγροτικού πληθυσμού και συνολικά της κοινωνίας.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών και η συγκάλυψή του, που ανέδειξαν τη καταβαράθρωση του λεγόμενου «κράτους δικαίου» και τη λειτουργία ενός παρακρατικού μηχανισμού, υπό την καθοδήγηση του Μεγάρου Μαξίμου, που παρακολουθεί τους πάντες, ενώ ταυτόχρονα ανέδειξαν ζητήματα κατασκοπείας και ανάμειξης ξένων παραγόντων.

Το μεγάλο σκάνδαλο της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, που ανέδειξε σε όλο του το μεγαλείο την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, βασική κατεύθυνση της κυβέρνησης, της ΕΕ και όλων των αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν προηγουμένως. Του προκλητικού εμπαιγμού των συγγενών των θυμάτων, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.

Το πολύνεκρο έγκλημα στη Βιολάντα και η γενικότερη έξαρση των εργατικών ατυχημάτων. Επιχειρήσεις που λαμβάνουν παχυλές κρατικές επιχορηγήσεις δρουν ανεξέλεγκτα και ασύδοτα, χωρίς επαρκή μέτρα ασφαλείας, αυξάνοντας καθημερινά το θλιβερό αριθμό των νεκρών και τραυματιών εργατών.

Το σκάνδαλο Λαζαρίδη, υφυπουργού της κυβέρνησης, ο οποίος, ως κοινός απατεωνίσκος και πλαστογράφος, αναρριχήθηκε στα επιτελεία της «αριστείας».

Οι ρωγμές στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι περισσότερες από ποτέ, με το Σαμαρά να ετοιμάζει νέο κόμμα, τον Καραμανλή να «πυροβολεί» το Μητσοτάκη όλο πιο συχνά και έντονα με μια διευρυμένη πολιτική ατζέντα, τους εσωκομματικούς δελφίνους να προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα, τις παραιτήσεις και διαφοροποιήσεις στελεχών να πληθαίνουν και την εσωκομματική γκρίνια να οξύνεται, καθώς το καράβι του Μητσοτάκη κλυδωνίζεται.

Αν το κύριο στοιχείο της πολιτικής κατάστασης είναι η μεγάλη φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, το άλλο είναι η αναξιοπιστία του συνόλου της αντιπολίτευσης. Μια νέα κρίση πολιτικής εκπροσώπησης επανέρχεται στο προσκήνιο, επιταχύνοντας τις εξελίξεις για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού και την αναζήτηση από την ολιγαρχία λύσεων για την επόμενη μέρα, με στόχο τη διασφάλιση των συμφερόντων της. Νέα κόμματα επιστρατεύονται πλάι στα παλιά για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να την οδηγήσουν σε ανώδυνα για τα αστικό σύστημα μονοπάτια.

Δεξιότερα της κυβέρνησης βρίσκονται τα κόμματα του Βελόπουλου, της Νίκης, της Λατινοπούλου και των υπολειμμάτων των Σπαρτιατών και ενδεχομένως το νέο κόμμα του Κασιδιάρη που θα αποτελεί συνέχεια της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για θιασώτες μιας συντηρητικής, ακροδεξιάς έως και φασιστικής πολιτικής, του μισαλλόδοξου εθνικισμού, ενός ακόμη πιο αντιδημοκρατικού και αυταρχικού κράτους, του αντικομμουνισμού και των αντιμεταναστευτικών πογκρόμ. Αποτελούν στηρίγματα και δεκανίκια της πολιτικής του αστικού συστήματος και της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς πολλοί από αυτούς έχουν στηρίξει κρίσιμα κυβερνητικά νομοσχέδια στη Βουλή.

5. Στην ανακοίνωση και ίδρυση κόμματος προχώρησε και η Μαρία Καρυστιανού, προσφέροντας αρνητικές υπηρεσίες καταρχήν στην ίδια την υπόθεση των Τεμπών (αποχώρηση από το Σύλλογο, έντονη κριτική άλλων συγγενών για τη στάση της, εκτροπή της υπόθεσης από το δρόμο του μαζικού αγώνα στον εκλογικό κοινοβουλευτικό δρόμο). Αρνητικές υπηρεσίες και όσον αφορά τις πολιτικές απόψεις που προβάλλει σε μια σειρά ζητήματα. Οι θέσεις του κόμματός της και οι δημόσιες πολιτικές τοποθετήσεις της κινούνται σε μια κατεύθυνση που αποτελεί κράμα δεξιών και ακροδεξιών απόψεων και διάφορων ανώδυνων και αφομοιώσιμων από το αστικό σύστημα γενικόλογων διακηρύξεων περί διαφάνειας και δικαιοσύνης.

Το διακηρυκτικό της σύνθημα ότι το κόμμα δήθεν κινείται «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» στην πράξη ανατρέπεται, καθώς το νέο φορέα τον πλαισιώνουν καραμπινάτοι ακροδεξιοί, πρώην μέλη της «Νίκης» και άλλοι του ακροδεξιού συρφετού.

Αυτό δείχνουν και οι συντηρητικές και ακροδεξιές της θέσεις για μια σειρά ζητήματα, όπως να τεθεί σε «διαβούλευση» το δικαίωμα στην άμβλωση και η ρητορική της για το μεταναστευτικό.

Αναμόρφωση της κεντροαριστεράς για να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα, να κατευναστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια

6. Οι εξελίξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας επιταχύνονται. Σε αυτές τις συνθήκες, ο Τσίπρας επανέρχεται στο προσκήνιο ως επίδοξος «μεσσίας» έχοντας την προκλητική πριμοδότηση κυρίαρχων κέντρων τόσο της ντόπιας πλουτοκρατίας όσο και των αμερικανοευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Έχοντας αποτύχει να μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ σε ένα καθαρόαιμο αρχηγικό κόμμα, όπως επιδίωξε, δημιουργεί τώρα το δικό του πολιτικό φορέα, το κόμμα ΕΛ.Α.Σ. Την ίδια ώρα, οι παλιοί του «σύντροφοι» εκλιπαρούν να ενταχθούν στις τάξεις του κατά μόνας, με εξευτελιστικούς όρους πλήρους υποταγής, ώστε ο ίδιος να διασφαλίσει πως δεν θα υπάρξει καμία εσωκομματική «παραφωνία».

Στο φόντο της γενικευμένης φθοράς της κυβέρνησης της ΝΔ, ως συνέπεια της ακραίας αντιλαϊκής πολιτικής που έχει εφαρμόσει επί επτά χρόνια, τα επιτελεία της αστικής τάξης επιχειρούν να αναμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό. Αναζητούν εναγωνίως αντίπαλο απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για να στήσουν ξανά ένα κάλπικο δίπολο εγκλωβισμού του λαού.

Βλέποντας πως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται καθηλωμένο και ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη Νέα Αριστερά φυλλορροούν και είναι αμφίβολο αν θα κατορθώσουν να φτάσουν ως τις επερχόμενες κάλπες, ο Τσίπρας, με το νέο του κόμμα, αναγορεύεται στον παράγοντα εκείνο που μπορεί να συνενώσει όλα τα κομμάτια της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας με ηγεμονικούς όρους. Δίνει όρκους πίστης στην ντόπια μεγαλοαστική τάξη και στα ξένα αφεντικά του σε ΗΠΑ και ΕΕ πως μπορεί να αποτελέσει την «εναλλακτική» επιλογή απέναντι στη ΝΔ. Αυτή είναι η προδιαγεγραμμένη κατάληξη ενός καιροσκόπου που υπηρέτησε πιστά το αστικό σύστημα, το ξελάσπωσε στις κρίσιμες συνθήκες του 2015 και ετοιμάζεται, εκ νέου, να αναλάβει τον ίδιο βρόμικο ρόλο.

7. Ο Τσίπρας εμφανίζεται σήμερα «ανανεωμένος» έχοντας ανακαλύψει πως: «Το ιστορικό δίλημμα “μεταρρύθμιση ή επανάσταση”, που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις». Μόνο που τίποτα το καινούργιο δεν έρχεται να προσθέσει με αυτές τις «επινοήσεις» του. Τα ίδια ακριβώς έλεγε το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού και της λεγόμενης «ανανεωτικής Αριστεράς», η ιδεολογική μήτρα δηλαδή από την οποία προήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ και από την οποία αναδείχθηκε και ο ίδιος. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, αυτό που επιβεβαιώνεται με πάταγο είναι η πλήρης ιδεολογική και πολιτική χρεοκοπία αυτού του ρεύματος που κάθε τόσο, για να δικαιολογήσει τα ιδεολογικά και πολιτικά του αδιέξοδα, αναθεωρούσε τις επαναστατικές θέσεις του κομμουνιστικού κινήματος σε ολοένα και πιο δεξιά κατεύθυνση.

Απαλλαγμένος από τα ψευτοαριστερά βαρίδια του παρελθόντος στήνει τα δίχτυα μιας νέας λαϊκής εξαπάτησης, ξεπλένει και εξωραΐζει προκλητικά το σάπιο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Υπόσχεται στο λαό πως μπορεί ο καπιταλισμός να έχει «δημοκρατικό» πρόσωπο. Έχοντας καταθέσει τα διαπιστευτήριά του σε ΗΠΑ και ΕΕ, δεσμεύεται πως θα υπηρετήσει απαρέγκλιτα την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

8. Τόσο το μανιφέστο που δημοσίευσε πρόσφατα όσο και η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ. επιβεβαιώνουν το δεξιό περιεχόμενο της πολιτικής του. Της πολιτικής εκείνης που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτή της ΝΔ. Πίσω από το λεγόμενο «νέο πατριωτισμό», που αναδεικνύεται σε κεντρικό ιδεολογικό άξονα, κρύβεται η πολιτική της υποταγής των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, του κόσμου της δουλειάς και της πάλης, στα συμφέροντα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης στο όνομα της «δημοκρατικής» και «ισχυρής» Ελλάδας, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει η διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ. Με άλλα λόγια ο «πατριωτισμός» που επικαλείται ο Τσίπρας είναι συνώνυμο των «επενδύσεων» για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, άγρια καταλήστευση και καταπίεση των εργαζόμενων στο όνομα της «δίκαιης ανάπτυξης», στρατιωτικές συνεργασίες και συμφωνίες με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο αμερικανονατοϊκό ορμητήριο.

Εκμεταλλευόμενος το καθεστώς της σήψης, της διαπλοκής και της διαφθοράς που συνοδεύει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο Τσίπρας δημαγωγεί ασύστολα κάνοντας λόγο για «εντιμότητα». Μιλάει με θράσος για εντιμότητα ο πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ που άλλα υποσχόταν και άλλα έπραξε το 2015 – 2019. Υποσχόταν πως θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» και τελικά η κυβέρνησή του κατέληξε να υπηρετεί ακέραια τα μνημόνια των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Κατέληξε να επιβάλει ένα ακόμα τρίτο μνημόνιο με δεκάδες αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους, που εκποίησαν τη δημόσια περιουσία για έναν αιώνα και βάθυνε ακόμα περισσότερο το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Η επιλογή του ονόματος ΕΛ.Α.Σ., οι αναφορές στο ΕΑΜ, την Εθνική Αντίσταση και την ΕΔΑ αλλά και η επαναφορά της «κυβερνώσας Αριστεράς» στη φρασεολογία εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Ο Τσίπρας επιδίδεται σε μια νέα καπηλεία των αγώνων και των θυσιών της Αριστεράς για να εντείνει τα εκβιαστικά διλήμματα απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, απευθυνόμενος στον πλατύ δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο, για να υφαρπάξει την εκλογική και πολιτική του στήριξη. Μόνο που η πραγματική Αριστερά δεν ψηφίζει ούτε εφαρμόζει μνημόνια. Η πραγματική Αριστερά δεν υποκλίνεται στους ιμπεριαλιστές δυνάστες. Δεν αναγορεύει σε στρατηγικούς συμμάχους τους πολεμοκάπηλους αμερικανοσιωνιστές. Δεν υποτάσσεται στα αδηφάγα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Πίσω από την επιχείρηση ολικής επαναφοράς του Τσίπρα βρίσκεται η προσπάθεια εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας. Ο Τσίπρας επανέρχεται όχι για να διασώσει το λαό, αλλά για να υπηρετήσει τα συμφέροντα και την κυρίαρχη πολιτική της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης. Όπως και το 2015 έτσι και τώρα επανέρχεται για να βγάλει το αστικό πολιτικό σύστημα από ένα διαφαινόμενο αδιέξοδο και μια βαθιά κρίση.

9. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας έρθει πρόσφατα αντιμέτωπος με άλλες δύο διασπάσεις (Κασσελάκης, Νέα Αριστερά) και τη μαζική αποχώρηση μελών και στελεχών, αφού είδε τον αρχηγό του, τον Τσίπρα, να τον εγκαταλείπει εν μέσω βαθιάς κρίσης, βρίσκεται τώρα μπροστά στην οριστική διάλυσή του. Το κόμμα, που ήρθε με σημαία το κάλπικο σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά», πλήρωσε και συνεχίζει να πληρώνει το τίμημα της πολιτικής που εφάρμοσε ως κυβέρνηση. Της πολιτικής που σημαδεύτηκε από τη λαϊκή εξαπάτηση και την επιβολή του τρίτου μνημονίου. Της πολιτικής εκείνης που τελικά αναστήλωσε τη ΝΔ και την έφερε ξανά στην κυβέρνηση, δικαιωμένη για τα μνημόνια υποδούλωσης που επέβαλε στο λαό και τον τόπο.

Το ίδιο ακριβώς τίμημα πληρώνει και η Νέα Αριστερά η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της διάλυσής της, αφού τα μισά και πλέον στελέχη της εκλιπαρούν για μια θέση στο νέο κόμμα του Τσίπρα. Οι αξιοθρήνητοι βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς -ασπόνδυλοι και θλιβεροί- προετοιμάζουν την ταπεινωτική, κατά μόνας, προσχώρησή τους στο νέο κόμμα του Τσίπρα. Προσκυνούν τον κατεδαφιστή των κομμάτων τους, περιμένοντας το νεύμα του, με μοναδικό έπαθλο του αυτοεξευτελισμού τους την εξασφάλιση μιας θέσης στο νέο θίασο. Είναι η τελική φάση εκφυλισμού, η αυλαία του περιβόητου εγχειρήματος της «Ανανεωτικής Αριστεράς», ενός ιδεολογικού χώρου που ταυτίστηκε με τις πιο νοσηρές καταστάσεις.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν και παραμένει ο πρόθυμος εταίρος για τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής

10. Βασικό χαρτί στην επιχείρηση ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού αποτέλεσε το προηγούμενο διάστημα το ΠΑΣΟΚ. Ύστερα από απανωτές εσωκομματικές διαδικασίες που χαρακτηρίστηκαν από μεγάλες αντιπαραθέσεις, το κόμμα αυτό επιχειρεί να εμφανιστεί στο λαό αναβαπτισμένο και ως η μόνη εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ωστόσο το βαρύ αντιλαϊκό του φορτίο και το μνημονιακό του παρελθόν κρατούν «κολλημένη» τη δημοσκοπική βελόνα, η οποία μάλιστα κινδυνεύει να ολισθήσει προς τα πίσω, ιδιαίτερα τώρα που ανακοινώθηκε το νέο κόμμα ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν πληρώνει μόνο τα επίχειρα της πολιτικής που εφάρμοσε ως κυβέρνηση τα μνημονιακά χρόνια. Πληρώνει ταυτόχρονα και την πολιτική που ακολούθησε ως αντιπολίτευση τα τελευταία χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η κατ’ όνομα αντιπολίτευσή του στήριξε την πλειονότητα των κυβερνητικών νομοσχεδίων. Συνολικά στήριξε και στηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ, όσο και αν ο Ανδρουλάκης και τα στελέχη του υψώνουν δήθεν υψηλούς τόνους απέναντί της. Οι διαφορές του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ είναι δευτερεύουσες. Το κύριο είναι η συμφωνία τους.

Παρά την παρατεταμένη κρίση που πέρασε, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί σημαντικά οργανωτικά ερείσματα στο συνδικαλιστικό κίνημα του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, σε συλλόγους και επιμελητήρια, στη νεολαία. Οι συνδικαλιστικές του δυνάμεις, ιδιαίτερα στη ΓΣΕΕ, λειτουργούν συστηματικά ως κυματοθραύστης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ενώ η δράση συνδικαλιστικών του στελεχών, όπως επιβεβαιώνει και το πρόσφατο σκάνδαλο Παναγόπουλου, συκοφαντεί το συνδικαλιστικό κίνημα και δημιουργεί αποστροφή στους εργαζόμενους απέναντι σε αυτό και τις συλλογικές του διαδικασίες.

Οι σχεδιασμοί του ΠΑΣΟΚ καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα και ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από μια πολιτική που φτωχοποίησε βίαια και έριξε απότομα το βιοτικό του επίπεδο, τσακίζοντας δικαιώματα δεκαετιών και σφίγγοντας ταυτόχρονα ακόμα περισσότερο τη θηλιά της εξάρτησης της χώρας από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το κόμμα αυτό είναι και παραμένει υπηρέτης της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.

ΚΚΕ : Πίσω από τα βροντερά ψευτοεπαναστατικά λόγια κρύβεται η γραμμή της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, κρύβεται η προσαρμογή στα αστικά πλαίσια

11. Η γενική γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από τη γενική προσαρμογή της στα πλαίσια που καθορίζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις του αστικού συστήματος και σε κάθε κρίσιμη συγκυρία πιστοποιεί τη διάσταση των λόγων από τα έργα της. Το πραγματικό περιεχόμενο των θέσεών της αποτυπώνεται όχι μόνο με τα όσα -κατά κανόνα πομπώδη- διαλαλεί, αλλά και με τα όσα διαστρεβλώνει ή αποσιωπά, όχι από τις διακηρύξεις της αλλά, σε κάθε περίπτωση και πριν απ’ όλα, από το τι εφαρμόζει στην πράξη. Είναι χαρακτηριστική το τελευταίο διάστημα η στάση του ΚΚΕ στις κινητοποιήσεις απέναντι στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, η δράση του στα εργατικά σωματεία, στο φοιτητικό και το αγροτικό κίνημα, αλλά και η στάση του απέναντι στη σωρεία κυβερνητικών σκανδάλων. Ακόμα περισσότερο, επιζήμιες για το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα είναι οι θέσεις του απέναντι στον πόλεμο στο Ιράν.

Η ηγεσία του ΚΚΕ στενεύει το περιεχόμενο της λαϊκής πάλης με μια πολιτική που υποβαθμίζει και απαξιώνει τον αγώνα για τις άμεσες οικονομικές και πολιτικές διεκδικήσεις, προτάσσοντας στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της «ανατροπής του αστικού συστήματος και την πάλη για το σοσιαλισμό». Πίσω από αυτές τις κούφιες, ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις και τη διασπαστική πρακτική κρύβεται η υπονόμευση των αγώνων που δεν ελέγχει, η άρνηση του ενιαίου λαϊκού αγώνα, η ηττοπαθής στάση και η υποχώρηση μπροστά στην κυβερνητική επίθεση και τελικά η προσαρμογή στην υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Αυτή η λογική του ΚΚΕ αποτυπώθηκε περίτρανα σε όλες τις κινητοποιήσεις που εκδηλώθηκαν το τελευταίο διάστημα.

Από τις κινητοποιήσεις των Τεμπών ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος μέχρι αυτές των αγροτών ενάντια στις αντιαγροτικές πολιτικές και από τις μάχες των εκπαιδευτικών για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου μέχρι αυτές των φοιτητών ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις διαγραφές, η στάση του ΚΚΕ ήταν η υπονόμευσή τους, η μετατροπή τους σε συμβολικές παραταξιακές διαμαρτυρίες και άνευρες παρελάσεις μέχρι το «αγωνιστικό» κλείσιμό τους. Η γραμμή του αδυνατεί να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες των λαϊκών μαζών και να δώσει ώθηση στους μαζικούς αγώνες. Αντί να συγκεντρώνει, απομακρύνει λαϊκές δυνάμεις· αντί να υποβοηθά, να ενοποιεί και να ανυψώνει, κατακερματίζει τους αγώνες και ματαιώνει την προοπτική τους. Συγκαλύπτοντας με ένα κούφιο αντικαπιταλισμό τη βαθιά και ολόπλευρη εξάρτηση της Ελλάδας, εξωραΐζει στην πράξη την υπάρχουσα αντιλαϊκή εξουσία και συμβάλλει όχι στην ανατροπή αλλά στην εδραίωσή της.

Αλλά και για τα μεγάλα απανωτά σκάνδαλα ο λόγος του ΚΚΕ κατά της κυβέρνησης είναι εντελώς ασθενικός και περιορίζεται στο να επαναλαμβάνει γενικόλογα πως αυτά είναι στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Όλα τα σκάνδαλα γεννιούνται και αναπτύσσονται στο έδαφος του καπιταλισμού. Αυτό είναι γνωστό και τίποτε καινούργιο δεν κομίζει το ΚΚΕ λέγοντάς το. Όμως τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, του Λαζαρίδη, της Βιολάντα, των Τεμπών φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ. Η ρητορική του ΚΚΕ, η οποία δεν αναδείχνει το ποιος έχει την πολιτική ευθύνη και αφήνει στο απυρόβλητο την κυβέρνηση και διαχέει τις ευθύνες γενικώς και αορίστως στο καπιταλιστικό σύστημα, αποτελεί στην πραγματικότητα στήριγμα της κυβέρνησης και όχι πραγματικό αντίπαλο.

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της γραμμής του ΚΚΕ είναι η στάση του απέναντι στο σημερινό πόλεμο που εξαπέλυσαν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι Ισραηλινοί σιωνιστές απέναντι στο Ιράν. Για το ΚΚΕ, ο πόλεμος αυτός δεν είναι ένας άδικος επιθετικός πόλεμος των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα, το Ιράν, το οποίο απαντά σε αυτήν την επίθεση με ένα δίκαιο πόλεμο υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του. Είναι αντίθετα ένας άδικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος από κάθε πλευρά. Είναι ο πόλεμος μεταξύ του δυτικού άξονα, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, ενάντια στο ευρασιατικό μπλοκ Κίνας-Ρωσίας, στο οποίο εντάσσεται και το Ιράν. Έτσι, το ΚΚΕ, με μια τέτοια τοποθέτηση, εξομοιώνει το θύμα (το Ιράν και το λαό του) με το θύτη (ΗΠΑ-Ισραήλ) και καταλήγει να τηρεί στάση ίσης απόστασης μεταξύ των δυνάμεων που εξαπέλυσαν την ιμπεριαλιστική επίθεση και της χώρας που έχει δεχθεί αυτή την επίθεση και αμύνεται. Με αυτή τη γραμμή το ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει ότι οι αμερικανο-ισραηλινοί διεξάγουν μια επιχείρηση κατάκτησης του Ιράν και ότι με τα όπλα και την ισχύ τους θέλουν να το υποτάξουν, καταλύοντας την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία του.

Ο αγώνας του ιρανικού λαού είναι ένας αγώνας αντικειμενικά αντιιμπεριαλιστικός και αντισιωνιστικός, πράγμα που το ΚΚΕ ούτε καν τολμά να ψελλίσει· ένας αγώνας αντικειμενικά προοδευτικός και στο πλευρό του πρέπει να βρεθεί κάθε κομμουνιστική οργάνωση, κάθε αριστερή και προοδευτική φωνή, χωρίς την παραμικρή ταλάντευση. Αποτελεί έναν αγώνα που έχει θετική επίδραση σε κάθε λαό που παλεύει ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποταγή, από την Κούβα και τη Βενεζουέλα μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, και φυσικά πρώτα απ’ όλα στους λαούς της Μέσης Ανατολής και στον αδούλωτο Παλαιστινιακό λαό. Το να μένει κανείς άφωνος και αμέτοχος απέναντί του, όπως κάνει το ΚΚΕ, κάνοντας λόγο για «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», δεν είναι μόνο υπονόμευση αυτού του αγώνα αλλά και διευκόλυνση του στρατοπέδου των επιτιθέμενων δυνάμεων.

12. Η Πλεύση Ελευθερίας αποτελεί ένα προσωποπαγές αρχηγικό κόμμα. Η αρχηγός του, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αποτέλεσε κεντρικό στέλεχος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του, όταν και αποχώρησε ύστερα από το δημοψήφισμα του 2015. Η αποχώρησή της αυτή καθόλου δεν την αθωώνει για την πολιτική της διαδρομή κατά την οποία υπηρέτησε μια γραμμή που οδήγησε στην κατασυκοφάντηση της Αριστεράς, καλλιέργησε στο λαό αυταπάτες και τον οδήγησε στην απογοήτευση. Ωστόσο, το «αντισυστημικό προφίλ» που προσπάθησε όλο το προηγούμενο διάστημα να φιλοτεχνήσει για το κόμμα της, εκμεταλλευόμενη και την ιδιότητά της ως δικηγόρος ορισμένων συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, δεν σκοντάφτει μόνο στην πολιτική που ακολούθησε ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα περισσότερο σήμερα διαψεύδεται στις θέσεις και τη στάση που παίρνει σε μια σειρά από ζητήματα.

Η στήριξή της στα Ωνάσεια σχολεία, οι θέσεις της για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για τα οποία δηλώνει πως δεν έχει αγκυλώσεις και θεωρεί δογματικό το διαχωρισμό μεταξύ του ιδιωτικού και δημόσιου πανεπιστημίου, η δεξιά ή ακόμα και ακροδεξιά στάση βουλευτών της στο πρόσφατο παρελθόν σε ορισμένα ζητήματα είναι μόνο λίγα από τα παραδείγματα για το χαρακτήρα της Πλεύσης Ελευθερίας, για την οποία η αρχηγός της δηλώνει πως δεν είναι «ούτε αριστερά, ούτε δεξιά». Οι πολιτικές τοποθετήσεις της Πλεύσης Ελευθερίας, της αρχηγού της και των στελεχών της, δεν είναι τίποτα περισσότερο από κούφιες αοριστολογίες για πολιτική αλλαγή και γενικόλογες διακηρύξεις για τη λειτουργία των θεσμών και τη δικαιοσύνη. Άλλωστε, στην ιδρυτική διακήρυξή της δεν υπάρχει καμία αναφορά στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, καμία αναφορά στο φοιτητικό κίνημα, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτά.

ΜέΡΑ25, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ: εφήμερες εκλογοθηρικές συνεργασίες, καιροσκοπισμοί και καλλιέργεια εκλογικών αυταπατών

13. Ανεξάρτητα από διαφορές στα προγράμματα, τις πολιτικές πρακτικές και την τακτική τους, βασικός συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις παραπάνω δυνάμεις είναι οι εφήμερες εκλογικές συγκολλήσεις έξω από αρχές και πολιτικές θέσεις με ημερομηνία λήξης τις εκλογές, η καλλιέργεια επιζήμιων για το λαϊκό κίνημα εκλογικών και κοινοβουλευτικών αυταπατών, καθώς και η προβολή «μεταβατικών» προγραμμάτων με ρεφορμιστικά και αντιφατικά μεταξύ τους αιτήματα. Οι δυνάμεις αυτές, άλλωστε, έπαιξαν ένα ρόλο «αριστερού» συμπληρώματος του ΣΥΡΙΖΑ όλη την περίοδο 2010-2015, δίνοντάς του το απαραίτητο «αριστερό» άλλοθι, είτε συμμετέχοντας ενεργά σ’ αυτόν είτε συνεργαζόμενες μαζί του, αναπαράγοντας μεγάλη απογοήτευση και ηττοπάθεια σε αγωνιστές της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος. Παράλληλα, η εμφάνιση μιας σειράς δυνάμεων που αποτελούν διασπάσεις προηγούμενων διασπάσεων οργανώσεων όλου αυτού του χώρου με κοινό στοιχείο την πλήρη έλλειψη αναφοράς στο κομμουνιστικό κίνημα αποδεικνύει τη συνολική δεξιά μετατόπιση οργανώσεων που αναφέρονται (διακηρυκτικά) στην επαναστατική Αριστερά.

Το προσωποπαγές κόμμα του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, Βαρουφάκη, ψαρεύοντας στα θολά νερά της λαϊκής οργής και αφού ξεφορτώθηκε το «βαρίδι» της ΛΑΕ-ΑΡΑΣ με αφορμή την απαράδεκτη επίθεση της τελευταίας σε μέλη του αναρχικού χώρου στο τριήμερο του Πολυτεχνείου, τσαλαβουτώντας πότε δεξιά και πότε αριστερά προς άγρα ψήφων, το ΜέΡΑ25 επιχειρεί να εμφανιστεί ως ένα αριστερό «αντισυστημικό» κόμμα, προσκαλώντας εντελώς απροκάλυπτα, μάλιστα, ως «συνεργαζόμενους» στελέχη άλλων οργανώσεων να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια του κόμματός του «με ή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των οργανώσεών τους».

Μόνο που οι πολιτικές θέσεις του δε διαφέρουν πολύ από εκείνες μιας «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας που δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν από τα κόμματα της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» που αναφέρθηκαν παραπάνω. Οι «εναλλακτικές» προτάσεις του αποτελούν τα ξαναζεσταμένα ρεφορμιστικά αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει λόγο για «ρήξη», την ίδια στιγμή που όχι μόνο δεν παλεύει για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά προβάλλει την «επαναδιαπραγμάτευση» και το «διάλογο», ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως τάσσεται υπέρ της «ομοσπονδιοποίησης» της Κύπρου, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά το καθεστώς της παράνομης τουρκικής κατοχής του μισού σχεδόν νησιού. Η πρόσφατη διάσπαση της Αναμέτρησης (πρώην ΣΥΡΙΖΑ και ΝΑΡ) και η δημιουργία της πολιτικής οργάνωσης «Ανυπακοή», η οποία εντάχθηκε από την αρχή της συγκρότησής της στο μέτωπο του Βαρουφάκη, αποδεικνύει το μέγεθος των εκλογικών αυταπατών και της πλήρους έλλειψης αριστερών πολιτικών αρχών και θέσεων που διέπουν τις δυνάμεις αυτές.

Η ΛΑΕ, αφού συνυπέγραψε όλα τα παραπάνω δεξιά και ρεφορμιστικά αιτήματα που εξωραΐζουν τον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση της χώρας, αφού εκδιώχθηκε «κακήν κακώς» από τη μετωπική συνεργασία με το ΜέΡΑ25, οδηγείται τώρα σε μια προσπάθεια ανοιγμάτων, απευθυνόμενη στο ΜέΡΑ25 και τη Νέα Αριστερά, συγκαλύπτοντας τον επιζήμιο ρόλο των δυνάμεων αυτών στο κίνημα. Οι τραμπουκισμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι διαλυτικές και εκφυλιστικές οργανωτικές αντιπαραθέσεις με την αναρχία από τη βασική συνιστώσα της ΛΑΕ, την ΑΡΑΣ, αποτελεί, από κοινού με τις θολές αντιδεξιές θέσεις και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες που διαρκώς καλλιεργεί, βασικό συστατικό στοιχείο του μετώπου ανάμεσα στο Αριστερό Ρεύμα και την ΑΡΑΣ.

14. Δεκαεφτά χρόνια μετά την ίδρυσή της, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται βυθισμένη σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης και πολιτικών αδιεξόδων. Το άλλοτε «ενιαίο» μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι κατά βάση μία ευκαιριακή και εκλογική συγκόλληση δυνάμεων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μέτωπο μόνο στα χαρτιά, όπως φάνηκε και από τις διαφορές στο εσωτερικό της που αναδείχθηκαν στην πρόσφατη Συνδιάσκεψή της. Είναι χαρακτηριστικό πως οι δυνάμεις που τη συναποτελούν όχι μόνο δεν κατεβαίνουν ενιαία στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις, αλλά πολλές φορές κιόλας συγκροτούν μεταξύ τους διαφορετικές και αντιπαραθετικές πρωτοβουλίες. Ταυτόχρονα, είναι χαρακτηριστική η διάσταση απόψεων σχετικά με μετωπικά σχήματα και εκλογικές στάσεις, όπως πχ η συνύπαρξη ΣΕΚ-ΑΡΑΣ στο πλαίσιο των ΕΑΑΚ και η αποχώρηση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης (πρώην ΝΑΡ) από το μέτωπο ή η στήριξη υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ από το ΣΕΚ τη δεύτερη Κυριακή των δημοτικών εκλογών.

Η άλλοτε συγκολλητική ουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης», φαίνεται καθαρά πως δεν έχει πια τη δεσπόζουσα θέση που είχε, ακριβώς στη βάση των πολιτικών αδιεξόδων στα οποία οδήγησε και των ρεφορμιστικών αυταπατών που καλλιέργησε. Η συνύπαρξη «μεταβατικών» αιτημάτων που αφορούν τον κοινωνικό μετασχηματισμό, μέτρων της «εργατικής εξουσίας» με άμεσα αιτήματα του εργατικού κινήματος ή πολιτικούς στόχους πάλης των λαϊκών αντιιμπεριαλιστικών αγώνων συνθέτει το κράμα των ρεφορμιστικών θέσεων που αποτελούν τη βάση πολιτικής συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην προμετωπίδα της πολιτικής της πάλης της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει φέρει ξανά το αίτημα «κάτω η κυβέρνηση». Το σύνθημα αυτό περιορίζει τη λαϊκή πάλη, καθώς στρέφει τη λαϊκή οργή ενάντια στο σημερινό διαχειριστή της αντιλαϊκής πολιτικής του αστικού συστήματος, την κυβέρνηση της ΝΔ, και όχι ενάντια σε όλα τα αστικά κομμάτια που τη στηρίζουν και την προωθούν.

Εκτονώνει τη λαϊκή πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, γιατί σπέρνει την αυταπάτη πως η απομάκρυνση της ΝΔ από την κυβέρνηση, μια εκλογική αλλαγή κυβέρνησης, μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Όσοι υποστηρίζουν αυτό το σύνθημα σπρώχνουν -αντικειμενικά- το λαό και πάλι στη σοσιαλδημοκρατία και στον Τσίπρα, στις πολιτικές δυνάμεις που σήμερα στα μάτια του κόσμου φαίνονται ότι μπορούν να υλοποιήσουν ένα τέτοιο σύνθημα.

Θετικά ανταποκρίθηκε το Μ-Λ ΚΚΕ στα μέτωπα της λαϊκής πάλης
Για τα πολιτικά μας καθήκοντα μπροστά στις νέες συνθήκες

15. Το Μ-Λ ΚΚΕ, μπροστά στις συνθήκες της πολιτικής κρίσης, ανταποκρίθηκε μαχητικά και αγωνιστικά στα μέτωπα της ταξικής πάλης. Σε κάθε μικρή και μεγάλη εργατική-λαϊκή κινητοποίηση, οι δυνάμεις του Μ-Λ ΚΚΕ πήραν μέρος, καταγγέλλοντας την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική της ακρίβειας, της φτώχειας, της ανεργίας, της καταστολής και του αυταρχισμού.

Οι δυνάμεις του Μ-Λ ΚΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα πάλεψαν για την ενωτική και ενιαία έκφραση των διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος. Καταδίκασαν τη στάση συμβιβασμού και υποταγής των ηγεσιών των ανώτερων οργάνων του συνδικαλιστικού κινήματος, τη διαλυτική σιωπή και αδράνεια που έχουν επιβάλει στα σωματεία, καθώς και τη σύμπλευσή τους με την αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, κατήγγειλαν το κλείσιμο μεγάλων και σημαντικών αγώνων από την ηγεσία του ΚΚΕ (όπως τον αγώνα για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη), αλλά και τη διασπαστική-διαιρετική πολιτική των δυνάμεων του ΠΑΜΕ και άλλων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αντιτάχτηκαν στην παραλυσία που επέβαλαν στο φοιτητικό κίνημα οι δυνάμεις της ΠΚΣ-ΚΝΕ (μαζί με τα ΕΑΑΚ, ιδιαίτερα στο ζήτημα των διαγραφών φοιτητών) που θριαμβολογούν από τη μια για τις εκλογικές πρωτιές, οδηγώντας από την άλλη το φοιτητικό συνδικαλισμό στην αδράνεια και το μαρασμό. Προβάλλοντας τη γραμμή του ανυποχώρητου εξωκοινοβουλευτικού αγώνα ως τη μόνη διέξοδο για το λαό και τους εργαζόμενους, το Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε και δίνει τη δική του συμβολή στην προσπάθεια για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

Ταυτόχρονα, σημαντική ήταν η δουλειά που ανέπτυξαν τα μέλη και στελέχη του Μ-Λ ΚΚΕ στους συνδικαλιστικούς χώρους που παρεμβαίνουν. Μέσα από τα συνδικαλιστικά σχήματα της ΕΡΓΑΣ, του Εκπαιδευτικού Ομίλου και της Φοιτητικής Πορείας, τα μέλη του κόμματος βρέθηκαν σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα στους χώρους δουλειάς και σπουδών τους. Επίσης έχει ιδιαίτερη σημασία η συμμετοχή των πολιτικοσυνδικαλιστικών αυτών σχημάτων στις αρχαιρεσίες σωματείων και φοιτητικών συλλόγων, η πλατιά και ενιαιομετωπική δουλειά που αναπτύσσουν, η οποία -ιδιαίτερα όπου γίνεται συστηματικά και μεθοδικά- έχει απτά και συγκεκριμένα οργανωτικά αποτελέσματα. Σε αυτή την κατεύθυνση, η ΚΕ καλεί όλα τα μέλη και στελέχη του κόμματος να επιμείνουν το επόμενο διάστημα, καθώς η σύνδεση με τους εργαζόμενους και τη νεολαία, με τους χώρους δουλειάς, τα σωματεία και τους συλλόγους αποτελεί πραγματικό «οξυγόνο» για την οργάνωση.

Παράλληλα, το Μ-Λ ΚΚΕ πήρε μέρος σε κάθε μικρή και μεγάλη αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση, στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν και του Λιβάνου. Καταδίκασε τις αμερικάνικες επεμβάσεις στη Βενεζουέλα και τις ιμπεριαλιστικές απειλές και τελεσίγραφα προς την Κούβα. Κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή την πολιτική της εμπλοκής της Ελλάδας στους πολέμους των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή, στη στήριξη του γενοκτονικού πολέμου του ισραηλινού φασισμού στην Παλαιστίνη και το Λίβανο. Απέναντι στις νεόκοπες θεωρίες τροτσκιστικής έμπνευσης για τις «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και τις χώρες που δέχτηκαν και δέχονται την ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επιθετικότητα, το Μ-Λ ΚΚΕ κράτησε και κρατά αταλάντευτα θέση υπεράσπισης των αγωνιζόμενων λαών και των ηγεσιών τους. Απέναντι στην επιχείρηση εξωραϊσμού του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της Κίνας και της Ρωσίας, το Μ-Λ ΚΚΕ εξαρχής αντιπαρατέθηκε σε απόψεις και θέσεις που όχι μόνο δε διακρίνουν, αλλά σκόπιμα συγχέουν την προσπάθεια ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την παγκόσμια ηγεμονία με τους αγώνες των λαών ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και υποδούλωση.

Από την πρώτη στιγμή της επέμβασης των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, το Μ-Λ ΚΚΕ πραγματοποίησε πλατιά πανελλαδική αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική εξόρμηση. Με αφίσα, προκήρυξη, παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς και εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα, κατήγγειλε τον άδικο πόλεμο που εξαπέλυσαν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο ισραηλινός φασισμός απέναντι στο Ιράν και τάχτηκε στο πλευρό του δίκαιου αγώνα του ιρανικού λαού και του Ιράν για την υπεράσπιση της εδαφικής του ακεραιότητας και της εθνικής του ανεξαρτησίας. Επίσης, από τις αρχές Μάη το κόμμα ξεκίνησε δίμηνη πανελλαδική οικονομική εξόρμηση, καταγγέλλοντας την πολιτική της κρατικής χρηματοδότησης και διακηρύσσοντας την αντίθεσή του σε κάθε κρατική επιχορήγηση, επιλέγοντας από θέση αρχής να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, στις οικονομικές συνδρομές και ενισχύσεις των μελών και των φίλων του. Ήδη οι οργανώσεις του Κόμματος και της Νεολαίας κινούνται δραστήρια με το κουπόνι στο χέρι, απευθυνόμενοι θαρρετά στο λαό και τη νεολαία για την επιτυχία της οικονομικής καμπάνιας.

16. Μπροστά στις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις, το Μ-Λ ΚΚΕ δηλώνει «παρών», έτοιμο να ανταποκριθεί στις πολιτικές μάχες της επόμενης περιόδου. Βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο ανεξάρτητα αν θα γίνουν οι εκλογές σε τέσσερις ή οκτώ μήνες. Βλέπουμε να κυριαρχούν τα κίβδηλα εκβιαστικά διλήμματα, η οξύτατη πολιτική πόλωση και οι εκλογικές αυταπάτες. Μέσα στην τρέχουσα περίοδο αναδεικνύονται μια πλειάδα ζητημάτων, τόσο για τα άμεσα και καυτά λαϊκά προβλήματα, όσο και για τα γενικότερα αιτήματα του λαού μας. Το Μ-Λ ΚΚΕ καλείται να διαδώσει τις θέσεις του, το αγωνιστικό του μήνυμα, τις επαναστατικές αρχές του. Να επαναλάβει τη σκληρά δοκιμασμένη αλήθεια ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να βελτιώσουν τη θέση των λαϊκών στρωμάτων και ότι μόνο ο ενιαίος μαζικός εξωκοινοβουλευτικός αγώνας μπορεί να ανοίξει ένα άλλο ελπιδοφόρο δρόμο σε μια άλλη προοπτική.

Το πραγματικό ζητούμενο, συνεπώς, είναι αν θα χτιστεί ένα ισχυρό λαϊκό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει αποτελεσματικά τα άμεσα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα του εργαζόμενου λαού και να τον ενώσει πάνω στα γενικά και πανεθνικά αιτήματα.

Η ΚΕ απευθύνει κάλεσμα αγώνα και μαχητικής συσπείρωσης σε όλες τις οργανώσεις του Κόμματος και της Νεολαίας, σε κάθε μέλος του Μ-Λ ΚΚΕ, σε κάθε συναγωνιστή και φίλο για να ανταποκριθούμε με τον καλύτερο τρόπο στις νέες πολιτικές αναμετρήσεις, απευθυνόμενοι με το πιο πλατύ πνεύμα και μεταφέροντας όσο πιο μακριά γίνεται το αγωνιστικό μήνυμα του Μ-Λ ΚΚΕ.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος