Απεργίες-τουφεκιές του ΠΑΜΕ για το θεαθήναι ενόψει εκλογών

 

Προεκλογικό τόνο αποφάσισε να δώσει η ηγεσία του ΚΚΕ στην απεργία ορισμένων κλάδων του ιδιωτικού τομέα στις 24 Ιούνη. Σε όλες τις συγκεντρώσεις ανά την Ελλάδα οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ έκαναν λόγο για επερχόμενες εκλογές, όπως ο Γ. Στεφανάκης, πρόεδρος του ΕΚΑ, όπου ανέφερε στην κεντρική τοποθέτηση έξω από το υπουργείο εργασίας στην Αθήνα, «…όλοι αυτοί που σήμερα ζητάνε την ψήφο μας και βγήκανε σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή για να μας κοροϊδέψουν άλλη μια φορά, πρέπει να πάνε κουβά, να τους γυρίσουμε την πλάτη…». Αντίστοιχες αναφορές έκανε και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας οικοδόμων αλλά και όλοι οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ από την Πάτρα και το Αγρίνιο ως τα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη. Καθόλου τυχαία μάλιστα στην απεργιακή συγκέντρωση της Αθήνας παραβρέθηκαν ο βουλευτής του ΚΚΕ Χρ. Κατσώτης και ο ΓΓ της ΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, που απηύθυνε χαιρετισμό στους απεργούς, μετατρέποντας τη συγκέντρωση σε κανονική προεκλογική παράτα του εγχώριου ρεβιζιονισμού. Στα ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη η απεργία αναφέρεται ως «επιτυχημένη», «απεργία-σταθμός»(!), ως και «καθολική», την ίδια στιγμή που στις διάσπαρτες συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ δεν μαζεύτηκαν πάνω από μερικές δεκάδες ως λίγες εκατοντάδες διαδηλωτές, ενώ όλοι γνωρίζουν πως την ημέρα της απεργίας στις κατασκευές για παράδειγμα, σε πολλά εργοτάξια έριχναν μέχρι και μπετά, και οι μηχανικοί εργάζονταν στα γραφεία τους κανονικά.

Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα εργαλειακά, ως συμπλήρωμα της προεκλογικής του εκστρατείας, με απεργίες-τουφεκιές στον αέρα, ουσιαστικά κινητοποίησης μόνο ενός κομματικού μηχανισμού, απεργίες που δεν προετοιμάζονται ενεργοποιώντας τις γενικές συνελεύσεις και τις δημοκρατικές διαδικασίες των συνδικάτων, ούτε συσπειρώνουν τους εργαζόμενους γύρω από καθορισμένους στόχους πάλης με ένα σχέδιο κλιμάκωσης, ούτε ενώνουν φυσικά το λαϊκό κίνημα σε μια ενιαία συγκέντρωση κάτω από τα γενικά πολιτικά αιτήματα που συγκινούν τον λαό. Είναι χαρακτηριστικό πως η «κλιμάκωση» που ευαγγελίζεται η ηγεσία του ΚΚΕ αποτελεί όπως επανέλαβαν πολλές φορές οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ, η «…παλλαϊκή – πανεργατική κινητοποίηση στη ΔΕΘ, στις 5 του Σεπτέμβρη, ώστε να ακουστεί η δική μας φωνή…». Έτσι καταλαβαίνει την κλιμάκωση η ηγεσία του ΚΚΕ, μια απεργία δύο-τριών σωματείων και ύστερα από δυόμιση μήνες η καθιερωμένη διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη, και αυτό παρουσιάζεται ως «δυναμικό και διεκδικητικό» εργατικό κίνημα. Η πραγματικότητα είναι πως η αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα, όπου σε μια σειρά από ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα το ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη, σε τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο την εικόνα του συνδικαλιστικού κινήματος, με τη γενικευμένη αποσυσπείρωση και έλλειψη εμπιστοσύνης των μαζών προς τη συλλογική οργάνωση να παραμένει ο κανόνας, παρά τις τυμπανοκρουσίες των ρεβιζιονιστών για τις εκλογικές πρωτιές.

Αφού ολοκληρώθηκαν οι εντυπωσιοθηρικές κινητοποιήσεις του ΚΚΕ στον ιδιωτικό τομέα, σειρά έχει τώρα το δημόσιο, όπου οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ προωθούν πρόταση για απεργία στις 14 Ιουλίου, με αιχμή τη συνταγματική αναθεώρηση. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως ενώ η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση και την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων έχει ανοίξει από την άνοιξη, η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να «ξεκινήσει τον αγώνα» στα μέσα καλοκαιριού, την ίδια στιγμή που ένα δυναμικό και μαζικό κομμάτι του δημοσίου, οι εκπαιδευτικοί, θα έχουν ξεκινήσει τη θερινή τους ανάπαυση, με τα σχολεία κλειστά και τους αναπληρωτές σε καθεστώς ανεργίας, συνθήκες που εξαρχής υπονομεύουν την επιτυχία μιας απεργιακής κινητοποίησης

Στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ (ΔΑΣ) έθεσαν πρόταση για 24ωρη απεργία που υπερψηφίστηκε με ανοχή μόνο από τις Παρεμβάσεις, ενώ στη συνέχεια η ΔΑΣ αναδιπλώθηκε, αποδεχόμενη την πρόταση των άλλων αστικών δυνάμεων για τρίωρη στάση εργασίας, εκτός της ΔΑΚΕ (ΝΔ) που πρότεινε τη διεξαγωγή ενός απογευματινού συλλαλητηρίου. Γίνεται εμφανές πως η διαμόρφωση προϋποθέσεων για την έναρξη ενός ενωτικού αγώνα με προοπτικές νίκης είναι μακριά από τις βλέψεις τόσο των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών όσο και της κάλπικης αντιπολίτευσης της πρώτης(!) σε ψήφους ΔΑΣ, συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ, που για ακόμη μια φορά φαίνεται πως αναζητά εκλογικά ακροατήρια σε σκόρπιες κινητοποιήσεις «για τα μάτια του κόσμου», υπονομεύοντας επί της ουσίας την ανάπτυξη του μαζικού εξωκοινοβουλευτικού αγώνα.

πηγή:  ΛαΪκός Δρόμος