Μ-Λ ΚΚΕ: Η επίδειξη «ενότητας» δεν μπορεί να κρύψει τις αντιθέσεις που αναδείχθηκαν και σε αυτή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ

 

Η επίδειξη «ενότητας» δεν μπορεί να κρύψει τις αντιθέσεις που αναδείχθηκαν και σε αυτή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Μπορεί αυτή να ολοκληρώθηκε χωρίς ανοιχτή κρίση, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν προσωρινό συμβιβασμό και μια προσπάθεια διαχείρισης των αντιθέσεων. Αυτές παραμένουν μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (κατανομή βαρών, Ιράν, Ουκρανία, εμπορικοί ανταγωνισμοί, Γροιλανδία, δασμοί κ.ά.). Η κοινή απειλή που συνιστούν για τη δυτική ηγεμονία οι στρατηγικοί ανταγωνιστές της, Κίνα και Ρωσία, επιβάλλει, προς το παρόν, τη διατήρηση αυτής της συνοχής.

Οι δυτικοί σύμμαχοι του Τραμπ, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ο Καναδάς, επιχείρησαν να κατευνάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος εμφανίστηκε στη Σύνοδο ενοχλημένος από τη μη στήριξή τους στον πόλεμο κατά του Ιράν, ενώ επανέφερε και το ζήτημα της Γροιλανδίας. Το κλειδί για να τον «ηρεμήσουν» δεν ήταν κάποια πολιτικά επιχειρήματα, αλλά η αποδοχή μεγαλύτερων στρατιωτικών δαπανών και νέων αγορών αμερικανικών οπλικών συστημάτων. Έβαλαν, δηλαδή, βαθιά το χέρι στην τσέπη για να διατηρήσουν την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα. Πίσω από τη ρητορική περί «διατλαντικής ενότητας» κρύβεται μια τεράστια αναδιανομή πόρων προς τις πολεμικές βιομηχανίες, σε βάρος των κοινωνικών δαπανών.

Παρά τις εσωτερικές της αντιθέσεις, η αιματοβαμμένη δυτική λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές της. Η Ουκρανία παραμένει το βασικό μέτωπο, με τους Ευρωπαίους και τον Καναδά να καλούνται να σηκώσουν ακόμη μεγαλύτερο βάρος, καθώς οι ΗΠΑ μετατοπίζουν σταδιακά το στρατηγικό τους ενδιαφέρον προς τον Ινδο-Ειρηνικό και την αντιπαράθεση με την Κίνα. Την ίδια στιγμή, η Μέση Ανατολή και η διαρκής απειλή νέας ανάφλεξης με το Ιράν συμπληρώνουν το πλέγμα των μετώπων στα οποία προετοιμάζεται να δράσει η Συμμαχία.

Στο πλαίσιο αυτό, το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα φάση γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας. Η ανάπτυξη νέων πυραυλικών δυνατοτήτων, η ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας, η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης, των κυβερνοδυνατοτήτων και των διαστημικών μέσων, η συγκρότηση αποθεμάτων κρίσιμων υλικών και η στενότερη διασύνδεση των πολεμικών βιομηχανιών των κρατών-μελών δείχνουν ότι η λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη περίοδο οξυμένων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

Κόντρα στο κλίμα που καλλιεργούν τα ελληνικά συστημικά μέσα ενημέρωσης περί «κόκκινων γραμμών» της ελληνικής διπλωματίας, εμφανής ήταν η περαιτέρω αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας. Ο Ερντογάν αξιοποίησε τη συγκυρία για να προβάλει τη στρατηγική σημασία της χώρας του στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή, διεκδικώντας παράλληλα νέα ανταλλάγματα σε εξοπλισμούς και αμυντική συνεργασία. Χαρακτηριστικοί ήταν οι δημόσιοι έπαινοι του Τραμπ προς τον Τούρκο πρόεδρο, οι συζητήσεις για την επανεκκίνηση της συνεργασίας στο πρόγραμμα των F-35 και η αποφυγή κάθε αναφοράς στις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις από την ηγεσία του ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή του «δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου», επενδύοντας στην αυταπάτη ότι η ολοένα βαθύτερη πρόσδεση στους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς μπορεί να κατοχυρώσει τα συμφέροντα της ελληνικής ολιγαρχίας. Η ίδια όμως η Σύνοδος απέδειξε, για ακόμη μία φορά, ότι στο ΝΑΤΟ τον καθοριστικό λόγο έχουν οι ΗΠΑ και οι ισχυρές δυτικοευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Οι αντιθέσεις και οι διεκδικήσεις των κρατών της περιφέρειας της Συμμαχίας υποτάσσονται στις συνολικές στρατηγικές επιδιώξεις τους ή αξιοποιούνται κατά το δοκούν, ανάλογα με τις ανάγκες των ευρύτερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Οι αντιθέσεις μέσα στο δυτικό στρατόπεδο δεν αναιρούν τον κοινό αντιδραστικό χαρακτήρα του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις συμφερόντων, οι ιμπεριαλιστές παραμένουν ενωμένοι απέναντι στους ανταγωνιστές τους και, κυρίως, απέναντι στους λαούς που καλούνται να πληρώσουν το κόστος της πολεμικής τους προετοιμασίας.

Η επίδειξη «ενότητας» δεν μπορεί να κρύψει τις αντιθέσεις που αναδείχθηκαν και σε αυτή τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Μπορεί αυτή να ολοκληρώθηκε χωρίς ανοιχτή κρίση, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν προσωρινό συμβιβασμό και μια προσπάθεια διαχείρισης των αντιθέσεων. Αυτές παραμένουν μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (κατανομή βαρών, Ιράν, Ουκρανία, εμπορικοί ανταγωνισμοί, Γροιλανδία, δασμοί κ.ά.). Η κοινή απειλή που συνιστούν για τη δυτική ηγεμονία οι στρατηγικοί ανταγωνιστές της, Κίνα και Ρωσία, επιβάλλει, προς το παρόν, τη διατήρηση αυτής της συνοχής.

Οι δυτικοί σύμμαχοι του Τραμπ, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ο Καναδάς, επιχείρησαν να κατευνάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος εμφανίστηκε στη Σύνοδο ενοχλημένος από τη μη στήριξή τους στον πόλεμο κατά του Ιράν, ενώ επανέφερε και το ζήτημα της Γροιλανδίας. Το κλειδί για να τον «ηρεμήσουν» δεν ήταν κάποια πολιτικά επιχειρήματα, αλλά η αποδοχή μεγαλύτερων στρατιωτικών δαπανών και νέων αγορών αμερικανικών οπλικών συστημάτων. Έβαλαν, δηλαδή, βαθιά το χέρι στην τσέπη για να διατηρήσουν την αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα. Πίσω από τη ρητορική περί «διατλαντικής ενότητας» κρύβεται μια τεράστια αναδιανομή πόρων προς τις πολεμικές βιομηχανίες, σε βάρος των κοινωνικών δαπανών.

Παρά τις εσωτερικές της αντιθέσεις, η αιματοβαμμένη δυτική λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για τη στρατιωτική αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές της. Η Ουκρανία παραμένει το βασικό μέτωπο, με τους Ευρωπαίους και τον Καναδά να καλούνται να σηκώσουν ακόμη μεγαλύτερο βάρος, καθώς οι ΗΠΑ μετατοπίζουν σταδιακά το στρατηγικό τους ενδιαφέρον προς τον Ινδο-Ειρηνικό και την αντιπαράθεση με την Κίνα. Την ίδια στιγμή, η Μέση Ανατολή και η διαρκής απειλή νέας ανάφλεξης με το Ιράν συμπληρώνουν το πλέγμα των μετώπων στα οποία προετοιμάζεται να δράσει η Συμμαχία.

Στο πλαίσιο αυτό, το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα φάση γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας. Η ανάπτυξη νέων πυραυλικών δυνατοτήτων, η ενίσχυση της πολεμικής βιομηχανίας, η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης, των κυβερνοδυνατοτήτων και των διαστημικών μέσων, η συγκρότηση αποθεμάτων κρίσιμων υλικών και η στενότερη διασύνδεση των πολεμικών βιομηχανιών των κρατών-μελών δείχνουν ότι η λυκοσυμμαχία προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη περίοδο οξυμένων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

Κόντρα στο κλίμα που καλλιεργούν τα ελληνικά συστημικά μέσα ενημέρωσης περί «κόκκινων γραμμών» της ελληνικής διπλωματίας, εμφανής ήταν η περαιτέρω αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας. Ο Ερντογάν αξιοποίησε τη συγκυρία για να προβάλει τη στρατηγική σημασία της χώρας του στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή, διεκδικώντας παράλληλα νέα ανταλλάγματα σε εξοπλισμούς και αμυντική συνεργασία. Χαρακτηριστικοί ήταν οι δημόσιοι έπαινοι του Τραμπ προς τον Τούρκο πρόεδρο, οι συζητήσεις για την επανεκκίνηση της συνεργασίας στο πρόγραμμα των F-35 και η αποφυγή κάθε αναφοράς στις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις από την ηγεσία του ΝΑΤΟ.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή του «δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου», επενδύοντας στην αυταπάτη ότι η ολοένα βαθύτερη πρόσδεση στους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς μπορεί να κατοχυρώσει τα συμφέροντα της ελληνικής ολιγαρχίας. Η ίδια όμως η Σύνοδος απέδειξε, για ακόμη μία φορά, ότι στο ΝΑΤΟ τον καθοριστικό λόγο έχουν οι ΗΠΑ και οι ισχυρές δυτικοευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Οι αντιθέσεις και οι διεκδικήσεις των κρατών της περιφέρειας της Συμμαχίας υποτάσσονται στις συνολικές στρατηγικές επιδιώξεις τους ή αξιοποιούνται κατά το δοκούν, ανάλογα με τις ανάγκες των ευρύτερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Οι αντιθέσεις μέσα στο δυτικό στρατόπεδο δεν αναιρούν τον κοινό αντιδραστικό χαρακτήρα του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις επιμέρους συγκρούσεις συμφερόντων, οι ιμπεριαλιστές παραμένουν ενωμένοι απέναντι στους ανταγωνιστές τους και, κυρίως, απέναντι στους λαούς που καλούνται να πληρώσουν το κόστος της πολεμικής τους προετοιμασίας.

πηγή:  e-prologos.gr