Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να καταπατήσουν τη συμφωνία που αναγκάστηκαν να υπογράψουν με το Ιράν

 

Αν ανοίξει κανείς τις ιστοσελίδες του Λευκού Οίκου θα βρει και σήμερα, υπό το βαρύγδουπο τίτλο «οι ξεκάθαροι και αμετάβλητοι στόχοι του Προέδρου Τραμπ οδηγούν σε αποφασιστική επιτυχία εναντίον του ιρανικού καθεστώτος», τις διαδοχικές ανακοινώσεις και δηλώσεις του Τραμπ και των κορυφαίων αξιωματούχων της αμερικάνικης Διοίκησης που έχουν γίνει, από τα τέλη Φεβρουαρίου και μετά, και περιγράφουν ότι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί στόχοι της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν ήταν να καταστρέψουν τις πυραυλικές δυνατότητες και τις πυρηνικές υποδομές του, να εκμηδενίσουν το ναυτικό του, να πλήξουν τις συνδέσεις του με τις δυνάμεις που στηρίζει στη Μέση Ανατολή και να επιτύχουν με κάλεσμα στον ιρανικό λαό και στις ομάδες της ιρανικής αντιπολίτευσης να ξεσηκωθούν και με τη βοήθεια των αμερικανο-ισραηλινών καταιγιστικών στρατιωτικών χτυπημάτων να ανατρέψουν το καθε­στώς της Τεχεράνης.

Τέσσερις μήνες μετά, η μεγάλη συσπείρωση και κινητοποίηση του ιρανικού λαού για την απόκρουση της επίθεσης, η σθεναρή αντίσταση και η υπολογισμένη και καλά προετοιμασμένη στρατιωτική τακτική του Ιράν στην αντιμετώπισή της έφεραν τέτοιες συνέπειες σε βάρος των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή, προκάλεσαν τέτοιες επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία που δημιούργησαν μια αφόρητη πίεση στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τον ανάγκασαν να σταματήσει τον πόλεμο και να δεχθεί να υπογράψει μια συμφωνία «Μνημονίου Κατανόησης» με ευνοϊκούς όρους για το Ιράν.

Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της συμφωνίας των 14 όρων;

Στο πολιτικό-στρατιωτικό πεδίο προβλέπει ότι:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καθώς και οι σύμμαχοί τους στον τρέχοντα πόλεμο ανακοινώνουν τον άμεσο και μόνιμο τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, και αναλαμβάνουν την υποχρέωση να μην εκκινήσουν στο εξής οποιονδήποτε πόλεμο ή στρατιωτική επιχείρηση η μία εναντίον της άλλης, να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας και να διασφαλίσουν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του Λιβάνου […] Δεσμεύονται να σέβονται αμοιβαία την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της κάθε πλευράς και να απέχουν από παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της άλλης […] και οι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν τη διαδικασία άρσης του ναυτικού αποκλεισμού και κάθε άλλου περιορισμού ή παρεμπόδισης εις βάρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και θα τερματίσουν πλήρως τον ναυτικό αποκλεισμό εντός 30 ημερών».

Στο επίπεδο των κυριαρχικών δικαιωμάτων ότι:
«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα διεξαγάγει διάλογο με το Σουλτανάτο του Ομάν για τον καθορισμό του μελλοντικού καθεστώτος διοίκησης και των ναυτιλιακών υπηρεσιών στα Στενά του Ορμούζ, σε συνεννόηση με τα λοιπά κράτη του Περσικού Κόλπου, σύμφωνα με το ισχύον διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των παράκτιων κρατών της περιοχής».

Στο ζήτημα των πυρηνικών ότι:
«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν επαναβεβαιώνει ότι δεν θα αποκτήσει ούτε θα αναπτύξει πυρηνικά όπλα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν συμφώνησαν να ρυθμίσουν το ζήτημα της διάθεσης των αποθεμάτων εμπλουτισμένου πυρηνικού υλικού […] επίσης να συζητήσουν το ζήτημα του εμπλουτισμού ουρανίου […] Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν θα διατηρήσει αμετάβλητο το πυρηνικό της πρόγραμμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιβάλουν νέες κυρώσεις ούτε θα αναπτύξουν πρόσθετες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή».

Στο οικονομικό επίπεδο ότι:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναλαμβάνουν, σε συνεργασία με περιφερειακούς εταίρους, να καταρτίσουν ένα οριστικό και αμοιβαία συμφωνημένο σχέδιο ύψους τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανοικοδόμηση και οικονομική ανάπτυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν […] να τερματίσουν κάθε μορφή κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν […] να εκδώσουν εξαιρέσεις που θα επιτρέπουν τις εξαγωγές ιρανικού αργού πετρελαίου, πετρελαϊκών προϊόντων και παραγώγων τους, καθώς και όλες τις συναφείς υπηρεσίες».

Η συμφωνία είναι καθαρό πως δεν περιορίζεται μόνο στην παύση της αμερικάνικης πολεμικής επίθεσης κατά του Ιράν. Συμπεριλαμβάνει όρους για το σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράν και για την αποχή από παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις του, για την ικανοποίηση οικονομικών απαιτήσεών του και των απαιτήσεών του για άρση των αποκλεισμών και των κυρώσεων σε βάρος του, για την αλλαγή στις κυριαρχικές δικαιοδοσίες στον Κόλπο του Ορμούζ αλλά και για τον τερματισμό του πολέμου και τη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας του Λιβάνου -ένας όρος αγκάθι για το Ισραήλ που με την υπογραφή της συμφωνίας κλιμάκωσε τις στρατιωτικές επιθέσεις και την εισβολή του στο Λίβανο, για να εμποδίσει την υλοποίησή της.

Όσο για το θέμα των πυρηνικών το παραπέμπει ξανά σε μια διαδικασία συζήτησης.

Το «Μνημόνιο Κατανόησης» ΗΠΑ – Ιράν δείχνει πως οι στόχοι της αμερικάνικης επιχείρησης «Επική Οργή» κατά του Ιράν, την οποία με πομπώδες ύφος ο Λευκός Οίκος την παρουσίαζε ως «μια αποφασιστική εκστρατεία αμερικανικής ισχύος που αποδιαρθρώνει συστηματικά το ιρανικό καθεστώς», οδηγήθηκαν σε μια πανθομολογούμενη αποτυχία. Είναι, ακριβώς, αυτός ο λόγος που από τη στιγμή της υπογραφής του η αμερικάνικη κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσής της επιδοθήκαν σε μια προσπάθεια απόκρυψης, παραποίησης και εξωραϊσμού του περιεχόμενου του. Επιχείρησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία του, χαρακτηρίζοντάς το ως «πολιτικό έγγραφο» που «δεν αντανακλά κρίσιμες δεσμεύσεις που έχει αναλάβει το Ιράν έναντι των ΗΠΑ μέσω παρασκηνιακών διαύλων». Το εμφάνισαν ως συμφωνία που «άνοιξε αμέσως το Στενό του Ορμούζ και δέσμευσε τους Ιρανούς να καταστρέψουν την πυρηνική σκόνη και δίνει την ευκαιρία να βελτιώσουν την καλή τους συμπεριφορά». Ίσως η πιο χαρακτηριστική μαρτυρία για το ότι η συμφωνία ήταν ένα «πικρό ποτήρι» που υποχρεώθηκε να πιει η Ουάσιγκτον ήταν αυτό που έγραψε το CNN: Ότι «Το έγγραφο με τίτλο “Μνημόνιο Συνεργασίας του Ισλαμαμπάντ μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν”, δημοσιεύθηκε μετά από κατακραυγή ότι το κείμενό του δεν είχε ανακοινωθεί δημόσια».

Μια δύσπεπτη συμφωνία για ΗΠΑ-Ισραήλ και οι προσπάθειες υπονόμευσής της

Ασφαλώς θα ήταν αφέλεια να θεωρηθεί πως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μετά τη συμφωνία δεν θα καταφύγουν σε δόλιες και βίαιες προσπάθειες παρεμπόδισης της εφαρμογής της. Και αυτό φάνηκε λίγες μόνο μέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας με τα στρατιωτικά επεισόδια που ξαναέγιναν στον κόλπο του Ορμούζ, με την ένταση των ισραηλινών πολεμικών επιχειρήσεων στο Λίβανο αλλά και με τις αμερικανικές μανούβρες για το Λίβανο.

Τα στρατιωτικά επεισόδια που επαναλήφθηκαν στο Ορμούζ ξεκίνησαν, όταν επιχειρήθηκε να κινηθούν πλοία με την κάλυψη των ΗΠΑ και με παράκαμψη του Ιράν κατά παράβαση της συμφωνίας που προβλέπει ότι το Ιράν σε συνεννόηση με τα λοιπά κράτη του Περσικού Κόλπου θα καθορίζει το καθεστώς διοίκησης και των ναυτιλιακών υπηρεσιών στα Στενά του Ορμούζ. Το Ιράν ανέκοψε αυτή την κίνηση με πυρά που άνοιξε κατά πλοίου και με δηλώσεις ότι «αν οποιοδήποτε πλοίο επιχειρήσει να διέλθει στο Στενό χωρίς την άδειά μας […] ή εκτός της καθορισμένης διαδρομής, θα φέρει την ευθύνη για οποιεσδήποτε συνέπειες». Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί προειδοποίησε πως «κάθε απόπειρα να υιοθετηθούν νέες ή ξεχωριστές διευθετήσεις σε σύγκριση με αυτά που δρομολογούνται από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, θα οδηγήσουν μόνο σε πιο περίπλοκες καταστάσεις και καθυστερήσεις στην επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και θα αυξήσουν τις εντάσεις» και, παράλληλα, επέκρινε τα σχέδια για συμμετοχή της Γαλλίας και άλλων χωρών σε επιχείρηση καθαρισμού των Στενών από νάρκες, αναφέροντας ότι αρμόδιοι για το έργο αυτό είναι μόνο οι Ιρανοί και ζήτησε από τη Γαλλία να μην περιπλέκει την κατάσταση με «προβοκάτσιες».

Ταυτόχρονα, ο Τραμπ ξαναπροχώρησε σε εμπρηστικές δηλώσεις ότι «θα αναγκαστούμε να ολοκληρώσουμε στρατιωτικά τη δουλειά […] αν συμβεί αυτό, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν θα υπάρχει πια!», αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις έπληξαν ιρανικούς στόχους και ο ιρανικός στρατός ανταπέδωσε με πλήγματα κατά βάσεων των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν και το Κουβέιτ.

Τα γεγονότα αυτά έδειξαν ότι το Ιράν βρίσκεται σε συνεχή ετοιμότητα για απάντηση και για την τήρηση της συμφωνίας, με τους ανώτατους αξιωματούχους του να δηλώνουν πως «δεν διαπραγματευόμαστε με ένα φίλο» αλλά με «ένα αναξιόπιστο εχθρό».

Μια δεύτερη προσπάθεια σαμποταρίσματος της συμφωνίας βρίσκεται, επίσης, σε εξέλιξη με ενέργειες που παραβιάζουν τον όρο «του άμεσου και μόνιμου τερματισμού των στρατιωτικών επιχειρήσεων» στο Λίβανο και τη διασφάλιση της «εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας του». Το Ισραήλ με λυσσώδη τρόπο συνεχίζει τις στρατιωτικές επιδρομές στο έδαφος του Λιβάνου και αρνείται να αποχωρήσει από εδάφη που έχει καταλάβει. Παράλληλα οργανώθηκε μια νέα μεθόδευση από ΗΠΑ και Ισραήλ για να υπονομευθεί αυτό το σημείο της συμφωνίας. Ενώ στις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στη Λουκέρνη της Ελβετίας, με τη συμμετοχή του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βάνς, συζητήθηκε μια διαδικασία συμμετοχής του Ιράν σε μηχανισμό αποκλιμάκωσης της σύγκρουσης στο Λίβανο, στην Ουάσιγκτον, υπό την αιγίδα του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μ. Ρούμπιο, εκπρόσωποι των κυβερνήσεων του Ισραήλ και του Λιβάνου υπόγραψαν μια συμφωνία που ο ουσιαστικός όρος της για τη λήξη της εμπόλεμης κατάστασης είναι ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ, της κύριας δύναμης του Λιβάνου που υπερασπίζεται την κυριαρχία του και αντιστέκεται στην εισβολή του Ισραήλ.

Τον προδοτικό χαρακτήρα αυτής της συμφωνίας που υπέγραψε η κυβέρνηση του Λιβάνου τον κατέδειξε το γεγονός ότι ο Μπ. Νετανιαχου την χαιρέτισε αμέσως με μεγάλη ικανοποίηση, δηλώνοντας πως «θα παραμείνουμε στην περιοχή έως ότου καταστραφούν τα όπλα της Χεζμπολάχ και των υπόλοιπων τρομοκρατικών οργανώσεων». Ο έρμαιος ξένων δυνάμεων πρόεδρος του Λιβάνου Ζ. Αούν τη χαιρέτισε ως βήμα …αποκατάστασης της κυριαρχίας της χώρας!
Η Χεζμπολάχ τη χαρακτήρισε «παράδοση», «άκυρη και κενή» δηλώνοντας ότι θα συνεχίσει να πολεμά το Ισραήλ μέχρι να αποχωρήσει. Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Λιβάνου, Ναμπίχ Μπέρι, δήλωσε ότι πρόκειται για «συμφωνία επιβολής όρων και όχι για συμφωνία που διαφυλάσσει τα δικαιώματα του Λιβάνου», υποστήριξε ότι «δεν θα υιοθετηθεί» από την εθνική αντιπροσωπεία και δεν πρόκειται να εφαρμοστεί και συναντήθηκε με τον επικεφαλής διαπραγματευτή της Τεχεράνης Γκαλιμπάφ που, επίσης, δήλωσε ότι η Τεχεράνη είναι αποφασισμένη να θέσει τέλος στον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου. Το Λιβανικό κίνημα Αμάλ την κατάγγειλε ως «συμφωνία διαταγών».

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως με τη συμφωνία Ισραήλ-Λιβάνου που σκαρώθηκε στην Ουάσιγκτον επιδιώκεται το άναμμα μιας εσωτερικής σύγκρουσης στο Λίβανο, η δημιουργία συνθηκών παραμονής επ’ αόριστον του Ισραήλ στο Λίβανο και τελικά και η ακύρωση του σχετικού όρου που συμπεριλήφθηκε στη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν.

Οι επιδράσεις της αμερικανο-ιρανικής συμφωνίας σε ΗΠΑ και Ισραήλ

Η αποτυχία της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν δεν έχει μόνο επίδραση στις διεθνείς εξελίξεις. Αντανακλάται και μέσα στις ΗΠΑ όπου έχουν αναπτυχθεί διάφορες αντιθέσεις. Αντιθέσεις όσον άφορα την εξαπόλυση του πολέμου. Αντιθέσεις για το περιεχόμενο της συμφωνίας του «Μνημονίου Κατανόησης» και για το αν θα έπρεπε να υπογραφεί. Οι αντιθέσεις αυτές οξύνονται καθώς εμπλέκονται με τις αντιπαραθέσεις ενόψει των αμερικάνικων ενδιάμεσων εκλογών του Νοέμβρη, στις οποίες επανεκλέγεται όλη η Βουλή των αντιπροσώπων και το 1/3 της Γερουσίας. Και απ’ ό,τι δείχνουν οι σφυγμομετρήσεις, ο πόλεμος στο Ιράν είναι ένα από τα δυο κύρια ζητήματα (το άλλο είναι η αύξηση του κόστους ζωής) που έχουν ρίξει τη δημοτικότητα του Τραμπ και βαραίνουν το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι τρεις στους τέσσερις Αμερικάνους περιγράφουν τον πόλεμο στο Ιράν ως «αχρείαστο» και «ανόητο».

Η αμερικανο-ιρανική συμφωνία έχει προκαλέσει αντιδράσεις και μέσα στο Ισραήλ. Στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης γίνεται λόγος για «αίσθηση προσβολής» και ότι «από τότε που δημοσιεύτηκε το μνημόνιο κατανόησης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, ακούστηκαν φωνές απογοήτευσης στο Ισραήλ, με ορισμένους να μιλούν ακόμη και για αίσθημα προδοσίας. Πολλοί δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι η Ουάσιγκτον επέλεξε το δρόμο μιας διπλωματικής διευθέτησης αντί να συνεχίσει την εκστρατεία». Γράφεται ότι η συμφωνία «υπονομεύει μια στρατηγική που ακολουθεί εδώ και χρόνια ο Μπενιαμίν Νετανιάχου» και ότι στοχοποιούνται πρόσωπα του Λευκού Οίκου για τη συμφωνία και γίνεται προσπάθεια κινητοποίησης συντηρητικών μέσων ενημέρωσης και φιλοϊσραηλινών στο αμερικάνικο Κογκρέσο ενάντια στη συμφωνία.

Όλα αυτά δεν έχουν αφήσει ανεπηρέαστες και τις στενές σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Είναι ενδεικτικές ορισμένες τελευταίες τοποθετήσεις του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Βανς στις οποίες είπε πως «οι φιλοϊσραηλινοί στις Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν δύο κρίσιμα λάθη. Το ένα, αφενός, δεν οριοθετούν τα συμφέροντα της Αμερικής και τα συμφέροντα του Ισραήλ, επειδή δεν είναι τα ίδια. Το δεύτερο, όμως, είναι ότι συγχέεται η κριτική μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης με το μίσος κατά των Εβραίων». Πρόσθεσε ακόμη πως «αν ήμουν στο υπουργικό συμβούλιο της ισραηλινής κυβέρνησης, ίσως να μην έκανα επίθεση στο μόνο ισχυρό σύμμαχο που μου έχει απομείνει σε ολόκληρο τον κόσμο», θυμίζοντας πως τα δύο τρίτα των αμυντικών όπλων του Ισραήλ κατασκευάζονται και χρηματοδοτούνται από Αμερικανούς.

Το αποτέλεσμα του πολέμου κατά του Ιράν φαίνεται να δοκιμάζει και τις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις. Μάλιστα πάνω στη βάση αυτή, σε αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης και σε αμερικάνικους πολιτικούς κύκλους έχει ξεκινήσει μια συζήτηση με το ερώτημα «Πρώτα η Αμερική ή Πρώτα το Ισραήλ» που πήρε και επίσημη πολιτική μορφή από ομάδα των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο.

Η αποτυχία της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης είναι μια θετική εξέλιξη για τους λαούς ή μια εξέλιξη χωρίς σημασία;

Θα ήταν τύφλωση να μη δει κανείς ότι οι στόχοι που έθεσε η αμερικανο-ισραηλινή επιχείρηση κατά του Ιράν οδηγήθηκαν σε ναυάγιο και ότι αντίθετα, οι στόχοι που για τους οποίους πάλεψε ο ιρανικός λαός σύσσωμος τους προηγούμενους μήνες, για τους οποίους όρθωσε ισχυρή αντίσταση το Ιράν κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, οι στόχοι της υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του Ιράν στέφθηκαν με επιτυχία.

Αυτό ομολογεί και το Ινστιτούτο Εθνικών Μελετών Ασφαλείας του Ισραήλ, που σφόδρα ενοχλημένο από την αμερικανο-ιρανική συμφωνία γράφει στη σχετική έκθεσή του πως «Ξεκινήσαμε με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος, έχοντας την υποστήριξη των ΗΠΑ, και καταλήξαμε η Ουάσιγκτον να προσδίδει ουσιαστικά νομιμοποίηση και να ενισχύει το ίδιο καθεστώς που θέλαμε να ανατρέψουμε».

Θα ήταν τύφλωση, ακόμα, να μη δει κανείς ποιες θα ήταν οι συνέπειες για το λαό του Ιράν και τους λαούς της Μέσης Ανατολής και όλου του κόσμου αν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το δολοφονικό σιωνιστικό κράτος κατέλυαν την κυριαρχία του Ιράν, επέβαλαν σε αυτό ένα αντιδραστικό καθεστώς Παχλεβί και εγκαθιστούσαν βάσεις στο έδαφός του, μετατρέποντας όλο το χώρο της Μέσης Ανατολής σε ένα αμερικανο-ισραηλινό φέουδο.

Θα ήταν μεγάλη τύφλωση να μην μπορεί να δει κανείς πόσο σημαντικό είναι το ότι ο λαός του Ιράν βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατάκτησης της χώρας του από τους αμερικανο-ισραηλινούς και κατάφερε με τη μαζική, διαρκή και θαρραλέα αντιιμπεριαλιστική κινητοποίησή του, με την πανεθνική σθεναρή αντίσταση που πρόβαλε η χώρα του να αποτρέψει αυτήν την κατάκτηση.

Μόνο μια στενόμυαλη αντίληψη που αδυνατεί να διακρίνει και να κατανοήσει τις σχέσεις που χαρακτηρίζουν το σύστημα του ιμπεριαλισμού μπορεί να ισχυρίζεται (όπως κάνει ο Ριζοσπάστης) πως στο Ορμούζ έγινε «μια διαπάλη ΗΠΑ-Ιράν για τα στενά του Ορμούζ» και όχι ότι εκεί δίνεται μια μάχη ενός λαού και μιας χώρας (του Ιράν) για την υπεράσπιση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της που απειλείται να καταλυθεί από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Από πολλές απόψεις το αποτέλεσμα του πολέμου στέλνει ενθαρρυντικά και ελπιδοφόρα μηνύματα σε όλους τους καταπιεζόμενους και απειλούμενους από τον ιμπεριαλισμό λαούς, έθνη και χώρες. Έχει μια θετική επίδραση για τους αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Ορισμένοι θέλουν να εμφανίσουν τη θετική εκτίμηση του αποτελέσματος του πολέμου κατά του Ιράν ως «ολέθρια αυταπάτη» και «απερίσκεπτο πανηγυρισμό» και επιχειρούν με διαστρεβλώσεις είτε να υποβαθμίσουν είτε να εκμηδενίσουν τη σημασία και τον αντίκτυπο της αποτυχίας των στόχων της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν.

Ψάχνουν σημεία στη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για να την απαξιώσουν.

Στην πραγματικότητα, κάνουν μια θεώρηση για τη συμφωνία που να εναρμονίζεται με τη θέση των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν που τήρησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, αρνούμενοι να δουν ότι ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν ήταν ένας άδικος κατακτητικός πόλεμος και από την πλευρά του Ιράν είναι ένας δίκαιος πόλεμος για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας του και της κυριαρχίας του που το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα οφείλει να υποστηρίξει. Μάλιστα την υποστήριξη και τη συμμετοχή στην αντίσταση κατά της αμερικανο-ισραηλινής ιμπεριαλιστικής επίθεσης τη διαβάλλουν ως «στοίχιση πίσω από αντιδραστικά καθεστώτα».

Κάτω από μια τέτοια θεώρηση, τους είναι δύσκολο να βρουν κάτι θετικό στη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν. Προσκολλημένοι σε αυτήν έφτασαν, μάλιστα, ως το σημείο να γράψουν ότι η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν είναι μια συμφωνία «μεταξύ λύκου και τσακαλιού(!)» (Προλεταριακή Σημαία 27/6/2026), εξομοιώνοντας το θύμα της ιμπεριαλιστικής επίθεσης με τον ιμπεριαλιστή θύτη που του επιτίθεται.

Τέτοιες θέσεις επιβεβαιώνουν την αδυναμία αντίληψης του χαρακτήρα που είχε ο πόλεμος κατά του Ιράν και οδηγούν σε μια απαξίωση αποτελεσμάτων ευνοϊκών για την αντιιμπεριαλιστική πάλη.

Σε κάθε περίπτωση ο αγώνας του ιρανικού λαού έδωσε ένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά ωστόσο ούτε έχει τελειώσει ούτε έχει κριθεί οριστικά, καθώς ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και ο σιωνισμός θα συνεχίσουν το επιθετικό έργο τους και θα επιμείνουν στην υπονόμευση και στην ανατροπή του αποτελέσματος, όπως ήδη φάνηκε από τις πρώτες μέρες μετά από τη συμφωνία. Το αν αυτές οι επιδιώξεις τους θα πιάσουν ή όχι τόπο εξαρτάται από την ανάπτυξη, την εξάπλωση και το σθένος του αγώνα του λαϊκού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος τόσο στο εσωτερικό του Ιράν όσο και διεθνώς.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος