50 χρόνια Αναγέννηση - Για μια πραγματική αναγέννηση του κινήματος και της Ελλάδας (μέρος 2ο)

(συνέχεια από το 1ο μέρος)
Το «Πρόγραμμα ουσιαστικού εκδημοκρατισμού» ένα μέσο για την εξαπάτηση των μαζών και την καλλιέργεια της ιδέας της αλλαγής του ταξικού χαρακτήρα του Κράτους και της συνεργασίας των τάξεων.

Σήμερα, αφού «επιβλήθηκε μια ορισμένη στροφή προς τη Δημοκρατία»(2), διακηρύσσεται η ιδέα ενός «νέου» σταδίου. «Έτσι μέσα στις σημερινές καινούργιες συνθήκες, προβάλλει το κύριο πρόβλημα, το κεντρικό καθήκον αυτής της φάσης: Να εξασφαλισθεί η στερέωση των δημοκρατικών κατακτήσεων και προ παντός η ουσιαστική αποκατάσταση της Δημοκρατίας σ’ όλους τους τομείς»(3). Πρόκειται για το «αναπτυγμένο και ολοκληρωμένο πρόγραμμα αιτημάτων ουσιαστικού εκδημοκρατισμού σε όλους τους τομείς, πρόγραμμα αιτημάτων των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων»(4), που ενέκρινε τον περασμένο Μάιο η ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α.

Τίθεται αμέσως ένα πρώτο ζήτημα: το πρόγραμμα αυτό καλύπτει «ολόκληρη την εθνικοδημοκρατική αλλαγή» ή ένα μέρος της «πορείας προς την εθνικοδημοκρατική αλλαγή»; Είναι φανερό, πως μπορούν να υπάρξουν δύο απαντήσεις: Πρώτο, ότι καλύπτει «ολόκληρη την εθνικοδημοκρατική αλλαγή», αφού πρόκειται για ένα «αναπτυγμένο και ολοκληρωμένο πρόγραμμα αιτημάτων ουσιαστικού εκδημοκρατισμού σε όλους τους τομείς» (Υ.Σ.). Αλλά τότε θα βρισκόμασταν μπροστά σε ένα αντιφατικό, παράλογο σχήμα: «ολοκληρωμένη η εθνικοδημοκρατική αλλαγή» να καλύπτεται με μια φάση (ο χαρακτηρισμός ανήκει στην ηγεσία της Ε.Δ.Α.) της πορείας προς την εθνικοδημοκρατική αλλαγή»! Δεύτερο, ότι καλύπτει ένα μέρος (μια φάση) της «πορείας προς την «εθνικοδημοκρατική αλλαγή» σύμφωνα με τη θεωρία της «βαθμιαίας μετάβασης». Παρ’ όλη την ασάφεια, που χαρακτηρίζει τα κείμενα της ηγεσίας της Ε.Δ.Α., την αληθινή σύγχυση εννοιών, όρων και διατυπώσεων, που παρατηρείται σ’ αυτά, πρέπει να συμπεράνουμε, πως το «πρό­γρα­μμα ουσιαστικού εκδημοκρατισμού» αφορά μια από τις «φάσεις» της «πορείας προς την εθνικοδημοκρατική αλ­λαγή», γιατί στην ίδια παραπάνω εισήγηση της Ε.Ε. (ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε.) ακολουθεί ειδικό κεφάλαιο, όπου τονίζεται, πως «Η ΤΕΛΙΚΗ μας προοπτική είναι η πραγματοποίηση της Εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής» και γίνεται αναφορά στο πρόγραμμα της Ε.Δ.Α., που ψήφισε το Α' Συνέδριό της.

Αλλά προβάλλει το ερώτημα: Τι σημαίνει ουσιαστικός εκδημοκρατισμός; Σύμφωνα με την προοδευτική θεωρία ουσία θα πει βάση, θεμέλιο, ρίζα... Επομένως, ουσιαστικός εκδημοκρατισμός σημαίνει ριζικός εκδημοκρατισμός.

Ολόκληρη η εκστρατεία προβολής και εκλαΐκευσης του «ολοκληρωμένου προγράμματος ουσιαστικού εκδημοκρατισμού σε όλους τους τομείς» κατατείνει στην καλλιέργεια αυτής ακριβώς της ιδέας, ότι δηλαδή  είναι δυνατό στα πλαίσια της αμερικανοκρατίας και ενώ θα διατηρούνται ακόμα τα βάθρα της, να επιβληθούν ριζικές, θεμελιώδεις αλλαγές στη ζωή του τόπου. Η ιδέα αυτή, όσο και αν προβάλλεται, περιβάλλεται και στολίζεται με περίτεχνες φράσεις δεν έχει, ωστόσο, τίποτα το πρωτότυπο. Είναι μια παλιά, πολύ παλιά, σκουριασμένη πια, ιδέα, που η πρακτική του κινήματος την απέρριψε και την ξετίναξε από καιρό.

Όλη η ιστορία των ταξικών κοινωνιών έδειξε ξεκάθαρα, πως το βασικό ζήτημα κάθε ριζικής αλλαγής είναι ζήτημα κρατικής εξουσίας. Στις κοινωνίες αυτές, η κρατική εξουσία, το πολιτικό καθεστώς, έχει σαν αποστολή τη στήριξη και υπεράσπιση των βασικών συμφερόντων των κυρίαρχων τάξεων, την κατάπνιξη κάθε αντίστασης, που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα αυτά. Στις χώρες, που βρίσκονται κάτω από ξενική κυριαρχία, η κρατική εξουσία χρησιμοποιείται, πριν απ’ όλα, για τη στήριξη και διατήρηση της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και καταλήστευσης, την κατάπνιξη της αντίστασης και πάλης των λαϊκών μαζών.

Εφόσον λοιπόν η κρατική εξουσία στην Ελλάδα θα ελέγχεται, θα βρίσκεται στα χέρια των ξένων ιμπεριαλιστών και της εσωτερικής αντίδρασης, θεμελιώδεις, ριζικές αλλαγές στη ζωή του τόπου είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν.

Εφόσον η κρατική εξουσία στην Ελλάδα θα ελέγχεται, θα βρίσκεται στα χέρια των ξένων ιμπεριαλιστών και της εσωτερικής αντίδρασης, τα συνθήματα «για τον περιορισμό της ασυδοσίας και για τον έλεγχο των μονοπωλίων»(5), «σχεδίασμό της οικονομικής ανάπτυξης σε δημοκρατική βάση»(6), για «εξάλειψη του αντικομμουνισμού σαν κρατικής ιδεολογίας»(7), που προβάλλονται στο «πρόγραμμα ουσιαστικού εκδημοκρατισμού», θα προορίζονται απλώς να εξαπατούν τις λαϊκές μάζες, να συγκαλύπτουν τον ταξικό καταπιεστικό εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της κρατικής αυτής εξουσίας του καθεστώτος της αμερικανοκρατίας και της εθνικής υποτέλειας. Η παραγνώριση του τέτοιου χαρακτήρα της σημερινής κρατικής εξουσίας έχει σα βάση της την αντίληψη για την αλλαγή της φύσης του αστικού κράτους, για την «αποταξικοποίησή» του μέσα στη διαδικασία του «εκδημοκρατισμού» και ακριβώς γι’ αυτό οδηγεί στην προβολή της ιδέας της «συνεργασίας του κράτους και των λαϊκών οργανώσεων»(8), δηλαδή της ιδέας της συνεργασίας των τάξεων, της «ταξικής ειρήνης». Μα η ζωή απορρίπτει τις σκουριασμένες αυτές ιδέες και αποκαλύπτει κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή το ωμό, στυγνό ταξικό πρόσωπο του αστικού κράτους.

Για να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές θεμελιώδεις αλλαγές στη ζωή του τόπου απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ανατροπή του καθεστώτος της αμερικανοκρατίας και της υποτέλειας, η άνοδος στην εξουσία των λαϊκών δυνάμεων της πρωτοπόρας εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Η κύρια προσοχή του κινήματος σ’ αυτό το στόχο πρέπει να είναι συγκεντρωμένη, και μέσα σε ένα τέτοιο πνεύμα πρέπει να διαπαιδαγωγούνται, να οργανώνονται και να καθοδηγούνται οι λαϊκές μάζες.

Αλλά μήπως αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί ο αγώνας για τα καθημερινά ζητήματα, ο αγώνας για την ικανοποίηση μερικώτερων διεκδικήσεων, ο αγώνας για την πραγματοποίηση των αιτημάτων, που προβάλλει κάθε φορά η στιγμή; Όχι, βέβαια! Η παραμέληση, η εγκατάλειψη αυτών των αγώνων θα αποτελούσε καθαρό σεκταρισμό. Θα μετέτρεπε τον προσανατολισμό για την άνοδο των λαϊκών δυνάμεων στην εξουσία σε ένα καθαρά προπαγανδιστικό σύνθημα, θα του αφαιρούσε ακριβώς τη βάση για την πραγματοποίησή του. Το ζήτημα δεν είναι η άρνηση των μερικώτερων αγώνων αλλά η σωστή εκτίμηση της σημασίας τους και ο σωστός τρόπος αντιμετώπισής τους.

Η ίδια η ζωή απέδειξε, ότι και μέσα στις συνθήκες της αμερικανοκρατίας, ο λαός έχει τη δυνατότητα με την πάλη του να προβάλλει μια αποτελεσματική αντίσταση κατά των καταπιεστών και εκμεταλλευτών του, να πετύχει τη σχετική ικανοποίηση μερικώτερων οικονομικών και πολιτικών αιτημάτων του, να υπερασπίσει κατακτημένες θέσεις του και να κατακτήσει νέες.

Η απελευθέρωση χιλιάδων φυλακισμένων και εξόριστων αγωνιστών στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από την αντιδραστική δεξιά και οι ορισμένες δημοκρατικές κατακτήσεις, που πέτυχε ύστερα από την ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή, είναι μια απόδειξη γι’ αυτό. Αλλά η ίδια η ζωή πάλι, απέδειξε και αποδείχνει καθημερινά, πως οι βάσεις της αμερικανοκρατίας και της εθνικής υποτέλειας εξακολουθούν να παραμένουν.

Οι αγωνιστές της Αριστεράς οφείλουν, από τη μια πλευρά, να καταγγέλλουν και να ξεσκεπάζουν τον ψεύτικο, δημαγωγικό χαρακτήρα του συνθήματος για «ουσιαστικό εκδημοκρατισμό σε όλους τους τομείς», που σπέρνει στις μάζες την αυταπάτη ότι είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν θεμελιώδεις αλλαγές στη ζωή του τόπου χωρίς να ανατραπεί η αμερικανοκρατία, και από την άλλη πλευρά να αξιοποιούν δραστήρια τις δυνατότητες και τις κατακτήσεις, που ο λαός πέτυχε με τους αγώνες του μέσα στις συνθήκες της αμερικανοκρατίας, να αγωνίζονται ενεργητικά για τη στερέωση και για τη συνεχή επέκτασή τους και να τις χρησιμοποιούν σαν όπλα εναντίον της αμερικανοκρατίας και της εθνικής υποτέλειας, σα θέσεις στο σκληρό και δύσκολο αγώνα για τη συγκέντρωση των απαραίτητων δυνάμεων ώστε να εξασφαλισθεί η άνοδος στην εξουσία, πράγμα που πρέπει να είναι ο βασικός προσανατολισμός. Η «αποκαταστημένη» και «διευρυμένη» δημοκρατία, που έχει γίνει ο κύριος και αποκλειστικός στόχος της ηγεσίας της Αριστεράς, θα είναι πάντα μια δημοκρατία στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων, μια δικτατορία των καταπιεστών και εκμεταλλευτών σε βάρος των καταπιεζομένων και εκμεταλλευομένων. Μόνο η άνοδος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην εξουσία μπορεί να δώσει μια αληθινή δημοκρατία, μια νέα δημοκρατία, τη δημοκρατία των πιο πλατιών λαϊκών μαζών.

Πάμε παρακάτω. Το «σχέδιο προγράμματος ουσιαστικού εκδημοκρατισμού», που ψήφισε η ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α. καθορίζει σα στόχο: «Δ' ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.

Για την εξάλειψη κάθε στοιχείου υποτέλειας στην εξωτερική πολιτική της χώρας»(9).

Τι σημαίνει ο στόχος για την εξάλειψη κάθε στοιχείου υποτέλειας; Μπορεί να υπάρξουν δυο απαντήσεις:

Πρώτο, ότι η διατύπωση: «κάθε στοιχείου» (Υ·Σ.) έχει την έννοια ότι πρέπει να εξαλειφθεί αποφασιστικά, ολοκληρωτικά η πολιτική της υποτέλειας. Αλλά αν σε ένα μερικώτερο πρόγραμμα, όπως προβάλλεται το «πρόγραμμα ουσιαστικού εκδημοκρατισμού», τίθεται για πραγματοποίηση ο βασικός στόχος του γενικού προγράμματος («Το κεντρικό πρόβλημα της Εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής, που από τη λύση του θα εξαρτηθεί και η λύση των άλλων προβλημάτων της εθνικής μας ζωής, είναι η απαλλαγή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, η αποκατάσταση και κατοχύρωση της εθνικής της Ανεξαρτησίας, η χάραξη φιλειρηνικής πολιτικής»(10), τότε η έννοια του μερικού εξαφανίζεται απ’ αυτό και προκύπτει μια αληθινή σύγχυση στόχων, επιδιώξεων, γραμμής και τακτικής. Και εξάλλου, πώς θα μπορούσε να εννοηθεί εξάλειψη κάθε στοιχείου υποτέλειας στην εξωτερική πολιτική της χώρας δίχως αποχώρηση της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο.; Γιατί πραγ­ματικά, ζήτημα αποχώρησης της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο. δεν τίθεται στο «πρόγραμμα ουσιαστικού εκδημο­κρα­τισμού σε όλους τους τομείς». Αλλά σ’ αυτό θα σταθούμε αναλυτικότερα αμέ­σως παρακάτω.

Δεύτερο, ότι η διατύπωση: «κάθε στοιχείου», έχει την έννοια, πως ήδη έχουν εξαλειφθεί αρκετά στοιχεία της πολιτικής της υποτέλειας, και μένει να εξαλειφθούν και τα υπόλοιπα. Η τέτοια ερμηνεία ενισχύεται και από την παρακάτω διατύπωση της ηγεσίας της Ε.Δ.Α.: «Αυτή τη διπλή εξέλιξη θέλουν να σταματήσουν και να ανατρέψουν οι Αμερικανο­Άγγλοι και οι άνθρωποί τους στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

 Αν έλεγχαν την κατάσταση στην πατρίδα μας, την Κύπρο θα την περίμενε μια καινούργια Ζυρίχη και το λαό μας ακόμα πιο ωμή τυραννία. Δεν την ελέγχουν όμως, όπως θα ήθελαν. Γιατί οι δημοκρατικές πατριωτικές δυνάμεις τους έφραξαν το δρόμο και ωθούν προς την αντίθετη κατεύ­θυν­ση»(11). (Υ·Σ.) Μια επιφανειακή εξέταση θα οδηγούσε στο συμπέρασμα, ότι εδώ εξαίρεται η αποτελεσματικότητα της λαϊκής πάλης. Μια πιο προσεκτική όμως ανάλυση της διατύπωσης αυτής, σε συνδυασμό και με τις άλλες παρεμφερείς τοποθετήσεις, αποκαλύπτει την υπερτίμηση των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων, που ήδη έχουν επιτευχθεί, και στην ουσία, μια σύγχυση αυτού που γυαλίζει στην επιφάνεια μ’ αυτό που υπάρχει στο βάθος. Στην προκειμένη περίπτωση, η επιφάνεια είναι η «ελληνική εξωτερική πολιτική», που διακηρύσσει ότι ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση, και το βάθος είναι ότι η σημερινή εξωτερική πολιτική της χώρας παραμένει αμετάβλητα πολιτική υποτέλειας. Μια τέτοια τοποθέτηση θα βρισκόταν, βέβαια, σε πλήρη αρμονία με τη θεωρία του «βαθμιαίου ξηλώματος της αμερικανοκρατίας», στην πραγματικότητα όμως θα εσήμαινε εξωραϊσμό της σημερινής πραγματικότητας, καλλιέργεια της εφησύχασης και της επανάπαυσης στις λαϊκές μάζες, πολιτικό και πρακτικό αφοπλισμό τους.

Μια γραμμή ουσιαστικής παραδοχής των πλαισίων του ιμπεριαλιστικού Ν.Α.Τ.Ο.

Το «πρόγραμμα ουσιαστικού εκδημοκρατισμού», στη βάση της θεωρίας περί ενδιάμεσων ή μεταβατικών «φάσεων» και στο όνομα της αντιμετώπισης των «επειγόντων προβλημάτων» και «άμεσων αιτημάτων», καταλήγει σε έναν τεχνητό χωρισμό της πάλης για τη δημοκρατία από την πάλη για την Εθνική Ανεξαρτησία. Μια προσεκτική εξέταση του προγράμματος αυτού δείχνει, πως τελικά, κάτω από τις βροντερές και «επαναστατικές» διακηρύξεις για τη «δύναμη του λαϊκού παράγοντα» να επιβάλλει «ουσιαστικές αλλαγές» κρύβεται η τάση της εγκατάλειψης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και της αντιμετώπισης της ξενικής κυριαρχίας σα μιας «δεδομένης καταστάσεως» μακράς διάρκειας, στα πλαίσια της οποίας θα οφείλαμε να επιδιώξουμε μόνο μερικώτερες «βελτιώσεις».

Είναι πολύ χαρακτηριστικός, από την άποψη αυτή, ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε στο τελευταίο διάστημα και ειδικά στο πρόγραμμα, που ψήφισε η ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α., το ζήτημα του Ν.Α.Τ.Ο.

Υπήρξε μια περίοδος, που η ηγεσία της Αριστεράς, απορρίπτοντας τη συνθηκολόγα άποψη του αποστάτη Αποστόλου ότι η Αριστερά δεν πρέπει να βάζει ζήτημα αποχώρησης από το Ν.Α.Τ.Ο., γιατί η πλειοψηφία του λαού δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει πως η παραμονή της Ελλάδας στο Ν.Α.Τ.Ο. είναι αντίθετη με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, υποστήριζε τη σωστή θέση, πως η αποδοχή της άποψης αυτής του Αποστόλου θα εσήμαινε προσαρμογή της πολιτικής της Αριστεράς στην πολιτική των αστικών κομμάτων, υποταγή της Αριστεράς στην πολιτική των αστικών κομμάτων και των Αμερικανών και ότι, αντίθετα, όφειλε (η Αριστερά) να καταγγέλλει τις ολέθριες συνέπειες της παραμονής της χώρας μας στο Ν.Α.Τ.Ο., να διακηρύσσει πάντα ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ν.Α.Τ.Ο., χωρίς βέβαια, να το θέτει αυτό σαν υποχρεωτικό όρο κάθε συνεργασίας με τα άλλα κόμματα της (τότε) αντιπολίτευσης. Η τοποθέτηση αυτή ήταν πέρα για πέρα σωστή και ανταποκρινόταν στα συμφέροντα του κινήματος και της χώρας μας. Αλλά, από τότε πολλά άλλαξαν, άλλαξε και η θέση της ηγεσίας της Αριστεράς (μάλλον αποκαλύφθηκε) και μάλιστα κατά τρόπο ριζικό! Οι χθεσινοί «επικριτές» του Αποστόλου προχώρησαν τόσο πολύ στο δρόμο του οππορτουνισμού, ώστε σήμερα όχι απλώς να αναμασούν τα επιχειρήματα του Αποστόλου, αλλά και να τον έχουν ξεπεράσει κιόλας. Στον αγώνα δρόμου, που γίνεται σήμερα ανάμεσα στην ηγεσία της Αριστεράς  και στον Αποστόλου, για το ποιος θα έχει τα σκήπτρα του «νέου πνεύματος» και, επομένως, το δικαίωμα της «ηγεσίας» (τέτοιος επιβεβαιώνεται από τα ίδια τα πράγματα ο πραγματικός χαρακτήρας της μεταξύ τους «αντίθεσης») η ηγεσία της Αριστεράς έρχεται φαβορί!

Από δω και κάμποσο καιρό, το αίτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο. έχει εγκαταλειφθεί, και ουσιαστικά και τυπικά, από την ηγεσία της Αριστεράς. Σε κανένα από τα βασικά ντοκουμέντα (εισηγήσεις, αποφάσεις της Δ.Ε. και της Ε.Ε. της Ε.Δ.Α., προγράμματα της Ε.Δ.Α. στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις κ.α.) της τελευταίας περιόδου δεν προβάλλεται το αίτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο. Θα περίμενε κανείς, τα ντοκουμέντα, που συζήτησε και ενέκρινε η ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α., να εκφράζουν και να φέρουν τη σφραγίδα του ισχυρού αντιιμπεριαλιστικού κύματος, που κατέκλυσε κυριολεκτικά, απ’ άκρη σ’ άκρη, όλη τη χώρα, ύστερα ιδιαίτερα από τις πρόσφατες πράξεις ωμής επιβουλής και επέμβασης των Αμερικανο- Άγγλων ιμπεριαλιστών και του Ν.Α.Τ.Ο. σε βάρος του κυπριακού λαού. Πραγματικά, ποτέ άλλοτε στα τελευταία χρόνια, οι αντιιμπεριαλιστικές διαθέσεις των λαϊκών μαζών δεν είχαν προσλάβει τέτοιο πλάτος και βάθος, όσο σήμερα. Μια συνεπής ηγεσία του κινήματος, μια αληθινή πρωτοπορεία των μαζών θα όφειλε να αξιοποιήσει δραστήρια τις αντιιμπεριαλιστικές αυτές διαθέσεις των μαζών και να τις κατευθύνει στο δρόμο συγκεκριμένων πολιτικών εκδηλώσεων με κύριο στόχο τους ξένους ιμπεριαλιστές, και πριν απ’ όλα τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, κι αυτούς που τους στηρίζουν και τους υπηρετούν στην Ελλάδα, και με βασικό αίτημα την άμεση αποχώρηση της χώρας μας από το αποικιοκρατικό Ν.Α.Τ.Ο., έτσι ώστε και η πάλη του ηρωικού λαού της Κύπρου να ενισχυθεί αποτελεσματικά, και η ευρύτερη υπόθεση της εθνικής μας Ανεξαρτησίας να προωθηθεί σοβαρά, αλλά και ο αγώνας για τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού μας να οδηγήσει σε συγκεκριμένες κατακτήσεις.

Τι έκανε η ηγεσία της ΕΔΑ μπροστά στην απαίτηση αυτή, που πρόβαλλε η ίδια η κατάσταση;

Οι εργασίες και τα ντοκουμέντα, που υιοθέτησε η ΣΤ' Σύνοδος της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α., κινήθηκαν πάνω σε μια γραμμή, που βρισκόταν έξω και σε αντίθεση με το κλίμα, που κυριαρχούσε στη χώρα και ανάμεσα στις πιο πλατιές λαϊκές μάζες. Θέμα αποχώρησης της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο. δεν τέθηκε, και τα ζητήματα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης κλείσθηκαν μέσα σε μερικές περίτεχνες φράσεις, ενώ θα έπρεπε να αποτελέσουν τη βάση των εργασιών και των αποφάσεων της Συνόδου, τον κεντρικό στόχο της, την κύρια σκοπιά αντιμετώπισης και του ζητήματος των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού. Πολύ περισσότερο, που οι αποφάσεις αυτές προορίζονταν να καλύψουν, από άποψη προοπτικών και κατεύθυνσης, μια ολόκληρη περίοδο δράσης του κινήματος και του λαού. Αλλά και πέρα από τη Σύνοδο αυτή της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α., το θέμα της καταγγελίας του ιμπεριαλισμού και του Ν.Α.Τ.Ο. αντιμετωπίστηκε και εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με τη μορφή ευκαιριακής καμπάνιας και δημοσιογραφικών ευρημάτων, που συχνά αλληλοσυγκρούονται και δημιουργούν πραγματική σύγχυση. Το ζήτημα όμως είναι ο σωστός, συγκεκριμένος, σταθερός πολιτικός προσανατολισμός του κόμματος και του λαού και η ανάλογη, σωστή και επίμονη οργάνωση και καθοδήγηση της λαϊκής πάλης. Οι κραυγαλέες καταγγελίες της αποικιοκρατικής φυσιογνωμίας του Ν.Α.Τ.Ο., όταν δεν συνοδεύονται από την προβολή του αιτήματος για την αποχώρηση της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο. εξασθενίζονται και εξουδετερώνονται από μόνες τους και στην πραγματικότητα οδηγούν στη διαμόρφωση μιας αντίληψης μακρόχρονης παραδοχής του Ν.Α.Τ.Ο. Και τα βροντερά φραστικά σχήματα για τη δύναμη του λαϊκού παράγοντα και την αξία των μαζικών κινητοποιήσεων αποκαλύπτονται κενές, δημαγωγικές διακηρύξεις, που αποσκοπούν να εξαπατήσουν το κόμμα και το λαό και να συγκαλύψουν την ουσιαστική υποταγή στη «νομιμότητα» της αμερικανοκρατίας και της υποτέλειας, όταν οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις στην πράξη εγκαταλείπονται (και η όλη υπόθεση περιορίζεται ουσιαστικά στο πλαίσιο της έκδοσης μερικών ψηφισμάτων), όταν και οι ελάχιστες εκδηλώσεις που οργανώνονται μετατρέπονται σε «ανώδυνους», και μάλιστα χρήσιμους για τον ιμπεριαλισμό, πανηγυρισμούς και ύμνους προς την «εθνική» πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στο κυπριακό ή σε ελαφρά «καλλιτεχνικά φεστιβάλ», όταν στη διάρκεια των εκδηλώσεων αυτών γίνεται προσπάθεια να πνιγεί η κραυγή των μαζών «έξω η Ελλάδα από το Ν.Α.Τ.Ο.» και γίνεται «δεκτό» μόνο το σύνθημα «έξω το Ν.Α.Τ.Ο. από την Κύπρο» (εφαρμόζεται μήπως η τακτική της βαθμιαίας προβολής στα πλαίσια της διαδικασίας ωρίμανσης του συνθήματος στη συνείδηση των μαζών σύμφωνα με την αντίληψη του Αποστόλου, και μάλιστα σε μια στιγμή, που δεν υπάρχει πατριώτης σ’ αυτό τον τόπο, που η συνείδησή του να μην έχει εξεγερθεί κατά του Ν.Α.Τ.Ο.;) όταν καταπνίγεται και ευνουχίζεται η αγωνιστική διάθεση των μαζών. Αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε παρακάτω. Και μπαίνει τώρα το συγκεκριμένο ερώτημα: Εξακολουθεί να ισχύει για την ηγεσία της Αριστεράς η παλιότερη θέση της ότι ΠΟΤΕ δεν θα πάψει να διακηρύσσει ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ν.Α.Τ.Ο., ότι η αποδοχή της άποψης του Αποστόλου, πως η Αριστερά δεν πρέπει να θέτει ζήτημα αποχώρησης από το Ν.Α.Τ.Ο. θα εσήμαινε προσαρμογή της πολιτικής της Αριστεράς στην πολιτική των αστικών κομμάτων, υποταγή της Αριστεράς στην πολιτική των αστικών κομμάτων και των Αμερικανών; Μιλούν τα ίδια τα αδιάψευστα ντοκουμέντα και γεγονότα και δε χρειάζεται να απαντήσει η ηγεσία της Αριστεράς. 

Μα υπάρχουν και άλλα ντοκουμέντα και γεγονότα, που έχουν το χαρακτήρα όχι απλώς της άρνησης να προβληθεί το αίτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από το Ν.Α.Τ.Ο., αλλά και της συγκάλυψης της αληθινής φυσιογνωμίας του Ν.Α.Τ.Ο. και επομένως του εξωραϊσμού του.

Στις θέσεις της Ε.Ε. για τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, που εκτέθηκαν και υιοθετήθηκαν στη Δ' Σύνοδο της Δ.Ε. της Ε.Δ.Α. διατυπώνεται το αίτημα για «πολιτική εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας στις σχέσεις προς τους συνε­ταίρους του Ν.Α.Τ.Ο. και γενικό­τε­ρα»(12).

Προβάλλει το ερώτημα: Τι σημαίνει η διατύπωση αυτή;

Η διατύπωση αυτή σημαίνει, Πρώτο, ότι η Αριστερά δέχεται να αντιμετωπίσει το Ν.Α.Τ.Ο. από τη θέση του «συνεταίρου» (προβάλλοντας το αίτημα αυτό στην κυβέρνηση, προεξοφλεί φυσικά την τέτοια στήριξή του στην περίπτωση της αποδοχής του από την πλευρά της κυβέρνησης). Αλλά συνεταίροι του Ν.Α.Τ.Ο. είναι μόνο οι άνθρωποι της ξενόδουλης πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και ΠΟΤΕ η πολιτική εκείνη παράταξη της χώρας μας, που όλη η ιστορία της είναι μια ιστορία σκληρών και συνεχών αγώνων εναντίον του ιμπεριαλισμού!

Η διατύπωση αυτή σημαίνει, δεύτερο, ότι πρέπει (σύμφωνα με το αίτημα της Ε.Δ.Α.), η κυβέρνηση να επιδιώξει την κατάκτηση μιας θέσης ισοτιμίας (ισότιμος συνεταίρος) στα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο. Αλλά μια τέτοια θέση μπορεί να υποστηριχθεί από μια αστική ηγεσία, που αρχίζει να αντιλαμβάνεται, πως το καθεστώς του Ν.Α.Τ.Ο. προσβάλλει τα συμφέροντά της, ενώ ταυτό­χρονα διατηρεί ακόμα την αντίληψη, πως η παραμονή στο Ν.Α.Τ.Ο. της είναι επωφελής, και έχει φυσικά, στην περίπτωση αυτή, το νόημα μιας ορισμένης αντίστασης στην καταπίεση των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνά­μεων. ΠΟΤΕ όμως από μια συνεπή πολιτική παράταξη, που έχει συνειδητοποιημένη την πεποίθηση, πως η ίδια η παραμονή της Ελλάδας στο Ν.Α.Τ.Ο. εκθέτει σε θανάσιμο κίνδυνο τα ζωτικά της συμφέροντα κι αυτή την ύπαρξή της, και στέκοντας στις επάλξεις της πάλης για την προάσπιση των εθνικών και λαϊκών συμφερόντων αγωνίζεται για την έξοδο της χώρας από το αποικιο­κρατικό Ν.Α.Τ.Ο. Είναι διαφορετικό πράγμα η υποστήριξη συγκεκριμένων τάσεων και πράξεων αντίστασης στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που εκδηλώ­νονται από την πλευρά αστικών κομμάτων ή παραγό­ντων του εσωτερικού και διαφορετικό η μετα­τρο­πή των τάσεων αυτών σε αιτήματα της Αριστεράς. Στην τελευ­ταία αυτή περίπτωση η αστική σκοπιά θεώρησης του ζητήματος γίνεται και σκοπιά θεώρησης για την Αρι­στερά, ο πρωτοπορειακός ρόλος της Αριστερός εξαφα­νίζεται και η πολιτική της προσαρμόζεται και υποτάσ­σεται στην πολιτική των αστικών κομμάτων.

  Η διατύπωση αυτή σημαίνει, τρίτο, ότι είναι δυνατό να επιβληθεί καθεστώς ισοτιμίας στις σχέσεις μεταξύ των συνεταίρων του Ν.Α.Τ.Ο. Αλλά η καλλιέργεια μιας τέτοιας αντίληψης ισοδυναμεί με συγκάλυψη της αληθινής φυσιογνωμίας του Ν.Α.Τ.Ο. Το Ν.Α.Τ.Ο. δεν είναι και ΠΟΤΕ δεν μπορεί να γίνει μια «συμμαχία ισότιμων συνεταίρων», όπως υποκριτικά διακηρύσσει η ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Το Ν.Α.Τ.Ο. είναι ένας επιθετικός, αποικιοκρατικός οργανισμός, που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί, και εξυπηρετεί, τα συμφέροντα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και πριν απ’ όλα του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού, εναντίον της παγκόσμιας ειρήνης, εναντίον του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, εναντίον του εργατικού κινήματος των καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης, εναντίον του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των λαών. Στο Ν.Α.Τ.Ο. κυριαρχούν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και πριν απ’ όλα οι Η.Π.Α., ενώ η θέση των άλλων μελών του είναι θέση υποτακτικών «μικρών συνεταίρων», που το ίδιο το συμφέρον της διατήρησης της εξουσίας τους σε βάρος των λαών τους τους «δένει» με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Είναι άλλο πράγμα η εφαρμογή μιας τακτικής, που να συμβάλλει στην όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων στους κόλπους του Ν.Α.Τ.Ο. —και η περίπτωση Ντε Γκωλ προσφέρει ένα χτυπητό παράδειγμα από την άποψη αυτή — στη βάση της καταγγελίας και αποκάλυψης του αρπακτικού ρόλου του βορειοαμερικανικού ιμπεριαλισμού, πριν απ’ όλα, και άλλο η ουσιαστική συγκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα του Ν.Α.Τ.Ο. και ο εξωραϊσμός του. Στην πρώτη περίπτωση, και με βάθρο τον αδιάκοπο και αποφασιστικό αγώνα των λαών, τα πράγματα μπορεί να οδηγήσουν στη διάλυση του αντιδραστικού, φιλοπόλεμου αυτού οργανισμού, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ενισχύεται η παράταση της ζωής του χάρη σε μερικές «βελτιώσεις» και «προσαρμογές», προορισμένες να σπείρουν τη σύγχυση και να εξαπατήσουν τον κόσμο.

Η διατύπωση αυτή, τέλος, καλλιεργεί στις λαϊκές μάζες την αυταπάτη ότι είναι δυνατό η Ελλάδα να εφαρμόσει πολιτική εθνικής αξιοπρέπειας και ανεξαρτησίας παραμένοντας στο Ν.Α.Τ.Ο. —που είναι ακριβώς καταλυτής της εθνικής μας ανεξαρτησίας— οπότε το αίτημα για την αποχώρηση απ’ αυτό χάνει κάθε βάση και ο λαός προσανατολίζεται στην παραδοχή του Ν.Α.Τ.Ο. Και για να μην υπάρξει καμιά αμφιβολία όσον αφορά τη βασιμότητα του συμπεράσματος αυτού, αντιγράφουμε μια ακόμα «θέση» από την «Ελληνική Αριστερά»: «Πάνω απ’ όλα οι ξένοι ενδιαφέρονται να μην αναπτυχθεί η τάση αποδέσμευσης απ’ την πολιτική της υποτέλειας, η τάση για μια αληθινά ελληνική εξωτερική πολιτική, έστω και στα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο.»(13).

Ώστε λοιπόν είναι δυνατό να ασκηθεί μια αληθινά ελληνική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια του Ν.Α.Τ.Ο.!  Αλλά τότε γιατί να φύγει η Ελλάδα από το Ν.Α.Τ.Ο.; Είναι περιττό να αναπτυχθεί επιχειρηματολογία για να αποδειχθεί, πως οι «θέσεις» αυτές μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό με τους ισχυρισμούς της ιμπεριαλιστικής, νατοϊκής προπαγάνδας. Τα συγκεκριμένα και αδιάψευστα ντοκουμέντα και γεγονότα μαρτυρούν εύγλωττα το πόσο βαθιά κατρακύλησε η ηγεσία της Αριστεράς — στο δρόμο της ουσιαστικής παραδοχής των πλαισίων του ιμπεριαλιστικού Ν.Α.Τ.Ο., στο δρόμο της προσαρμογής και της υποταγής στην πολιτική των αστικών κομμάτων και των Αμερικανών γιάνκηδων, στο δρόμο της ουσιαστικής εγκατάλειψης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα!

(Ακολουθεί το 3ο μέρος)

πηγή: Μ-Λ ΚΚΕ - 50 χρόνια Αναγέννηση