Συντριπτικές πιέσεις και εκβιασμοί

Στην τελική πλέον ευθεία για τις εκλογές, τα επιτελεία της εγχώριας ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού επιδίδονται σε μια λυσσαλέα προσπάθεια ασφυκτικής χειραγώγησης των πολιτικών εξελίξεων. Προσδίδοντας στις επικείμενες εκλογές διλημματικά χαρακτηριστικά, ασκούν συντριπτικές πιέσεις και απροκάλυπτους εκβιασμούς στον ελληνικό λαό για να τον τρομοκρατήσουν και να τον εγκλωβίσουν σε πολιτικές επιλογές που εγγυώνται τη συνέχιση της μνημονιακής επέλασης. Η αναφανδόν στήριξη στα κόμματα της συγκυβέρνησης -τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ- επιχειρείται με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Επιστρατεύουν τα χαλκεία τους και με μια καταιγιστική προπαγάνδα παραπληροφορούν συστηματικά και αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Με την κίβδηλη εικόνα των κυβερνητικών «επιτυχιών» και «επιτευγμάτων» -όπου δεσπόζει το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα και η περίφημη έξοδος στις αγορές- και με τα μυθεύματα περί του τέλους των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής επιτήρησης μαζί με τις φαιδρότητες για την «επιστροφή στην ανάπτυξη» και την «αλλαγή σελίδας», επιχειρούν να εξαπατήσουν το λαό και να καλλιεργήσουν κλίμα αισιοδοξίας και προσδοκιών. 

Ταυτόχρονα, κινδυνολογούν ακατάσχετα με προφανή στόχο τον εκφοβισμό του. Απαρέγκλιτη τήρηση των «δεσμεύσεων» απέναντι στους δανειστές, ΕΕ και ευρώ ή εκδίωξη από την ΕΕ, δραχμή και καταστροφή, διατυμπανίζουν και απειλούν. Στήριξη στα κόμματα και τις δυνάμεις της «ευθύνης», της «ασφάλειας» και της «τάξης» ή ακυβερνησία και χάος επισείουν, επίσης, ως φόβητρο, το εκβιαστικό δίλημμα.

Και με τις ψευδολογίες και με την κινδυνολογία προσπαθούν να ανακόψουν και να πνίξουν τις διαδικασίες λαϊκής χειραφέτησης, να υφαρπάξουν τη λαϊκή ανοχή και συναίνεση, να επιβάλουν τη λαϊκή συμμόρφωση και υποταγή. Παράλληλα, μοιράζουν το λεγόμενο κοινωνικό μέρισμα, κάποια ψίχουλα -εφάπαξ φιλοδωρήματα-, δηλαδή, λίγο πριν τις εκλογές, σε χαμηλοσυνταξιούχους, χαμηλόμισθους, άνεργους και λοιπά θύματα της πολιτικής της θηριώδους λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, σε μια χυδαία κίνηση εξαγοράς και ομηρίας δυσπραγούντων εργατολαϊκών στρωμάτων.

Ο στόχος όλης αυτής της αντιδραστικής πολυσχιδούς επιχείρησης είναι σαφής. Να απορροφηθεί η ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή και να εκφραστούν οι μικρότερες, κατά το δυνατόν, απώλειες στις κάλπες των κομμάτων που συγκυβερνούν - της ΝΔ πρωτίστως αλλά και του ΠΑΣΟΚ. Να μην προκληθούν, κατά συνέπεια, σοβαρές αναταράξεις και κλυδωνισμοί στο αποσταθεροποιημένο αστικό πολιτικό σκηνικό και να συνεχιστεί, αδιατάρακτα, η καταλήστευση και υποδούλωση της χώρας και του λαού μας στους ιμπεριαλιστές δυνάστες της ΕΕ και των ΗΠΑ. 

Θλιβερά υπολείμματα 

Οι επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις διενεργούνται σε ένα εξαιρετικά ασταθές και ρευστό πολιτικό περιβάλλον. Παρόλο που δεν έχουν σαν αντικείμενο τη διακυβέρνηση της χώρας, προσλαμβάνουν το χαρακτήρα κρίσιμης κεντρικής πολιτικής μάχης και τα όποια αποτελέσματά τους θα πυροδοτήσουν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Η μεταπολιτευτική σταθερότητα του αστικού πολιτικού συστήματος, με τη διασφαλισμένη εναλλαγή, στην κυβερνητική εξουσία, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Σήμερα, τα δυο αυτά κόμματα -άλλοτε κύριοι πυλώνες της κυριαρχίας της εγχώριας οικονομικής ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού- αποτελούν θλιβερά υπολείμματα του κραταιού παρελθόντος τους και δοκιμάζονται από οξύτατες εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και γενικευμένη κρίση, με τις συνεχείς αποσκιρτήσεις στελεχών και βουλευτών τους να απειλούν την κυβερνητική βιωσιμότητα. Το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα, εμφανίζει εικόνα μη αναστρέψιμης παρακμής, σημάδια πλήρους κατάρρευσης και αναγκάζεται να καταφεύγει σε αλλεπάλληλες μεταμφιέσεις -Κίνηση των 58, Ελιά- στην προσπάθειά του να αποφύγει το μοιραίο.

Όσο και να κομπάζει, λοιπόν, ο Α. Σαμαράς ότι «απομακρυνόμαστε σιγά-σιγά από την κρίση και θεμελιώνουμε το μέλλον της Νέας Ελλάδας», όσο και να εκβιάζει, από την άλλη, ο Ε. Βενιζέλος ότι «ή θα πορευτεί η χώρα με κυβερνητική και πολιτική σταθερότητα και ασφάλεια και θα ολοκληρώσει αυτό που έχει αρχίσει, ή θα τεθούν κάποια πράγματα πολύ σημαντικά υπό αμφισβήτηση», δεν μπορούν να ανακόψουν την αυξανόμενη συρρίκνωση των κομμάτων τους, δεν μπορούν να διασφαλίσουν τη μακροημέρευση της κλυδωνιζόμενης συγκυβέρνησής τους. Και οι ίδιοι και τα κόμματά τους είναι καταδικασμένοι να εισπράττουν τα επίχειρα της βάρβαρης πολιτικής των μνημονίων που πειθήνια εφάρμοσαν.

Βαθιά και εντεινόμενη η κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος

Στις παρούσες συνθήκες, όπου το χάσμα ανάμεσα στο λαό και την ελληνική ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό διευρύνεται, λόγω των διαδοχικών άγρια αντιλαϊκών και αντιδημοκρατικών μέτρων και της βάναυσης προσβολής της εθνικής αξιοπρέπειας, η κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος παραμένει βαθιά και εντεινόμενη. Ο πολιτικός χάρτης της χώρας εξακολουθεί να είναι υπό διαμόρφωση και οι ανατροπές στο εύθραυστο αστικό πολιτικό σκηνικό, συχνά, μη αναμενόμενες και ελεγχόμενες.

Όσο η λαϊκή αγανάκτηση θα διευρύνεται και η λαϊκή αφύπνιση και αντίσταση θα δυναμώνουν, το υπάρχον αστικό πολιτικό σύστημα θα δοκιμάζεται από ισχυρότερους κλυδωνισμούς, από μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση και εντεινόμενα αδιέξοδα. Η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό εισπράττουν και θα εξακολουθήσουν να εισπράττουν, σε μεγαλύτερο βαθμό και ένταση, τα αποτελέσματα της ολέθριας, για το λαό και τη χώρα, πολιτικής τους.

Μπροστά στον κίνδυνο μιας μεγαλύτερης πολιτικής αποσταθεροποίησης, τα αστικά και ιμπεριαλιστικά επιτελεία πυκνώνουν τις πολιτικές διεργασίες, προσπαθώντας να αναμορφώσουν και να ανασυντάξουν τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και να επιβάλουν, όσο είναι δυνατόν, συνθήκες ελεγχόμενων πολιτικών εξελίξεων. Αναδιατάξεις, ανασυνθέσεις, κινήσεις και πρωτοβουλίες, γεννιούνται διαρκώς, υπάρχοντα κόμματα-αναχώματα ενισχύονται ποικιλοτρόπως, σε μια αγχώδη προσπάθεια ανασυγκρότησης της καταρρέουσας σοσιαλδημοκρατίας, ώστε να δημιουργηθούν οι αναγκαίες πολιτικές εφεδρείες που θα συγκροτήσουν πλήρως ελεγχόμενα κυβερνητικά συμμαχικά σχήματα, μιας και η δυνατότητα αυτοδύναμων κυβερνήσεων είναι ανύπαρκτη, στην παρούσα φάση. 

Η επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ -του ανερχόμενου και πιθανού επόμενου διαχειριστή της κυβερνητικής εξουσίας- κλιμακώνεται, με σκοπό, μέσα από μια ακραία αντιδραστική προπαγάνδα, να εξασφαλιστεί –εκτός από τη λαϊκή χειραγώγηση- ο πλήρης έλεγχός του και η ολοκληρωτική ενσωμάτωσή του στο ισχύον καθεστώς του νεοαποικιακού ελέγχου της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ο Αλ. Τσίπρας, ήδη, εν αναμονή του πρωθυπουργικού θώκου, καθησυχάζει τους ανησυχούντες, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων, ότι είναι, απολύτως, προσηλωμένος στο ευρωπαϊκό παρόν και μέλλον της Ελλάδας ότι δεν προτίθεται να διαταράξει το ισχύον πλαίσιο ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, και ότι αποτελεί την πλέον σοβαρή μεταρρυθμιστική δύναμη «ανόρθωσης» της χειμαζόμενης χώρας και υπεύθυνης κυβερνητικής διαχείρισης. Δεν τους αρκεί, όμως, αυτό. Απαιτούν γην και ύδωρ. 

Η επιστράτευση του ρεφορμισμού μπορεί να αποτελέσει αναγκαιότητα και εναλλακτική κυβερνητική πρόταση όταν το δοκιμαζόμενο από εντεινόμενη κρίση αστικό πολιτικό σύστημα δεν θα μπορεί να την ξεπεράσει χρησιμοποιώντας τις ακραιφνείς αστικές πολιτικές δυνάμεις. Η ΔΗΜΑΡ ήδη αξιοποιήθηκε σε αυτή την κατεύθυνση, ως «αριστερή» γαρνιτούρα, κάτι που μπορεί να επαναληφθεί. Ενδέχεται να έρθει και η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ, όχι με αυτό τον τρόπο, αλλά ως κορμός μιας εναλλακτικής πρότασης αστικής διαχείρισης.

Η πραγματική πρόκληση

Η αντιλαϊκή έφοδος, τους επόμενους μήνες, αμέσως μετά τις εκλογές, θα συνεχιστεί. Οι απαιτήσεις-εντολές των δανειστών, με την πλήρως ευθυγραμμισμένη συνέργεια της εγχώριας οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, θα διεκπεραιωθούν όποια αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη και αν προκύψει. Μετά τις εκλογές, η τρόικα θα επανακάμψει δριμύτερη.

Η πραγματική πρόκληση για την Αριστερά δεν είναι οι επικείμενες εκλογές, αλλά η προσήλωση στο μεγάλο και δύσκολο καθήκον για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος, ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης ικανού να βάλει φραγμό στην κλιμακούμενη βαρβαρότητα. Η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, η αποφασιστική καταψήφιση της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και όλων των αστικών πολιτικών αναχωμάτων, η ψήφος και η στήριξη στο κόμμα μας, το Μ-Λ ΚΚΕ, σε αυτόν τον στόχο πρέπει να υποτάσσεται, αυτή την κατεύθυνση πρέπει να υπηρετεί.

Η αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, με σαφή διαφοροποίηση και σε αντιπαράθεση με τα ιδεολογικά ρεύματα του ποικίλου ρεφορμισμού και οπορτουνισμού, προβάλλει επιτακτικά. Είναι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να οδηγήσει σε ελπιδοφόρες εξελίξεις την υπόθεση του λαού.

 πηγή: Λαϊκός Δρόμος