Να απομονωθεί και να καταγγελθεί η σάπια ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο Γ. Παναγόπουλος

 

Για υπεξαίρεση 2,1 εκατομμυρίων ευρώ και νομιμοποίηση παράνομων εσόδων κατηγορείται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, μαζί με άλλα πέντε φυσικά πρόσωπα και έξι εταιρείες.

Το ποσό αφορά κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια τα οποία μέσω της ΓΣΕΕ προορίζονταν για εκπαιδευτικά προγράμματα. Η ελεγκτική αρχή διερευνά συνολικά το ποσό των 73 εκατομμυρίων ευρώ που διαχειρίστηκε η ΓΣΕΕ από το 2020 έως το 2025 μέσω του ινστιτούτου εργασίας ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για προγράμματα κατάρτισης και εκπαίδευσης.

Για να στηθεί ένα τέτοιο φαγοπότι απαιτείται ένας μηχανισμός στον οποίο εμπλέκονται κυβερνητικά στελέχη και πολιτικά πρόσωπα από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, συνδικαλιστικά στελέχη των αντίστοιχων παρατάξεων, επιτροπές και ελεγκτικοί μηχανισμοί. Οι διαγωνισμοί για τα προγράμματα έγιναν με απευθείας αναθέσεις ή με εικονικούς διαγωνισμούς προκαθορισμένων συμμετοχών. Ο Γ. Παναγόπουλος επόπτευε οργανισμούς που ανέθεταν χωρίς διαγωνισμούς και προέδρευε ο ίδιος σε επιτροπές διαγωνισμών.

Μαζί με τον Γ. Παναγόπουλο κατηγορείται και ο σύζυγος της κας Στρατινάκη, η οποία την περίοδο 2019-2024 ήταν Γενική Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας που διαχειρίζεται τα σχετικά κονδύλια, ενώ δεν είναι η πρώτη φορά που κατηγορείται για κατάχρηση αντίστοιχων κονδυλίων.

Μεγάλο μέρος αυτών των προγραμμάτων, τα οποία εγκρίθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ, κόντεψαν να χαθούν, αφού είχαν απορριφθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω αντικειμένου και κόστους, παρ’ όλα αυτά το υπουργείο εργασίας της σημερινής κυβέρνησης βρήκε τρόπο να τα σώσει εντάσσοντάς τα σε εναλλακτικές χρηματοδοτήσεις.

Αυτά όλα σαφώς και τα γνώριζαν και θα ήταν αφέλεια να σκεφτεί κανείς ότι ξαφνικά η οικονομική εισαγγελία αποφάσισε να κάνει τη δουλειά της, την ώρα μάλιστα που συγκαλύπτονται σκάνδαλα τεραστίων διαστάσεων όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ ταυτόχρονα στο έγκλημα των Τεμπών αποκαλύπτεται ο ασφυκτικός έλεγχος της δικαστικής εξουσίας.

Η δίωξη του Γ. Παναγόπουλου, προέδρου της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας και πιστού φίλου των εργοδοτών και της εκάστοτε κυβέρνησης, θα μπορούσε να εξυπηρετεί είτε το ξεμπρόστιασμα του ΠΑΣΟΚ, αφού μέχρι τώρα ο πρωταγωνιστής των σκανδάλων είναι η ΝΔ, ενώ τώρα πρωταγωνιστής είναι ο συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ, είτε τον διασυρμό και τον εξευτελισμό του συνδικαλισμού στα μάτια των εργαζομένων.

Όσο πιστός φίλος κι αν είσαι της εργοδοσίας και της εκάστοτε εξουσίας, από τη στιγμή που προδίδεις τον ρόλο τον οποίο υποτίθεται υπηρετείς, είναι βέβαιο ότι μπορεί να βρεθείς στη σέντρα από αυτούς που τους «έγλυφες» το χέρι.

Ο Γιάννης Παναγόπουλος, συνδικαλιστικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται στη θέση της προεδρίας της ΓΣΕΕ από το 2006, δηλαδή εδώ και 20 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι εδώ και δύο δεκαετίες βρίσκεται αποσπασμένος από την εργασία στην καρέκλα του προέδρου. Πριν από τη θητεία του στη ΓΣΕΕ βρισκόταν αποσπασμένος στο σωματείο της Εθνικής Τράπεζας και στην ΟΤΟΕ, την ομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων. Λαμβάνει έως και σήμερα την αμοιβή διευθυντικής θέσης τράπεζας, ενώ θα μπορούσε να έχει συνταξιοδοτηθεί.

Είναι ίσως ο πιο αγαπητός πρόεδρος της συνομοσπονδίας, όχι βέβαια από τους εργαζόμενους, αλλά από την εργοδοσία, τον ΣΕΒ και τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αφού ο ίδιος έχει βάλει πλάτη, σε όλα τα αντεργατικά μέτρα από τα μνημόνια μέχρι σήμερα.
Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ για τη διαγραφή του Γ. Παναγόπουλου χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της «αλληλεγγύης». Κατηγόρησε τον Ν. Ανδρουλάκη, για έλλειψη γενναιοψυχίας, διότι στην «πρώτη στραβή» του Παναγόπουλου αντί να τον στηρίξει, (όπως υπονοεί ότι θα έκανε ο ίδιος) τον διέγραψε.

Να εκπροσωπείς τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα ανά την Ελλάδα και να θέλει να σε υπερασπιστεί ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι αρκετό για να καταλάβει ο καθένας τι τελικά υπηρετείς.

Ο Γ. Παναγόπουλος μέσα από τη συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ και αγκαζέ με τη συνδικαλιστική παράταξη της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ υπηρετούν εδώ και δεκαετίες τον συνδικαλισμό της υποταγής. Ξεπουλάνε εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις, κρατάνε εγκλωβισμένους τους εργαζόμενους, στη λογική της συνδιαλλαγής, έχουν διαλύσει όλες τις συλλογικές διαδικασίες, έχουν ευτελίσει το όπλο της απεργίας. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχει καταργηθεί το οκτάωρο, έχει επιβληθεί το 13ωρο και οι μισθοί έχουν καθηλωθεί, ενώ ταυτόχρονα η αγοραστική τους δύναμη διαρκώς πέφτει. Σε αυτές τις συνθήκες η ξεπουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν έκανε απολύτως τίποτα, ενώ από την άλλη ο Παναγόπουλος έτρεξε να συζητήσει και να υπογράψει με την κυβέρνηση και την εργοδοσία την «κοινωνική συμφωνία» που μεταξύ άλλων αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, χωρίς να μπει στον κόπο να ενημερώσει τα σωματεία και τους εργαζόμενους.

Ο ρόλος της ΓΣΕΕ

Η ΓΣΕΕ διαχειρίζεται κονδύλια που αφορούν πιστοποιήσεις, vou­cher, προγράμματα κατάρτισης, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας κ.λ.π. Μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια διαχειρίστηκε ποσά ύψους 73 εκατομμυρίων ευρώ!

Αυτή η διαχείριση σαφώς και δεν έχει καμία σχέση με τον ρόλο που θα έπρεπε να υπηρετεί η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος. Ρόλος υπηρέτησης των εργατικών συμφερόντων και γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία οικονομική σχέση με το κράτος.

Η ΓΣΕΕ οφείλει να οργανώνει και να συντονίζει το συνδικαλιστικό κίνημα, τις συλλογικές του διαδικασίες, να συντονίζει τα πρωτοβάθμια σωματεία και τους κλαδικούς αγώνες, να συντονίζει και να ενώνει τον αγώνα ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, να οργανώνει μαζικούς αγώνες διεκδίκησης εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας για τη βελτίωση των μισθολογικών και εργασιακών ό­ρων. Τι σχέση λοιπόν μπορεί να έχει η διαχείριση κρατικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων με έναν τέτοιο ρόλο; Απολύτως καμία! Πώς μπορείς να εναντιωθείς στις κυβερνητικές και εργοδοτικές επιταγές που υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή των εργαζομένων, όταν διαχειρίζεσαι χρηματικά πακέτα που σου παραχωρεί το κράτος; Τι σχέση έχουν τα προγράμματα κατάρτισης και τα voucher με το δικαίωμα σε αξιοπρεπή και καλοπληρωμένη εργασία που όφειλε να αποτελεί μοναδικό μέλημα της ΓΣΕΕ για το σύνολο των εργαζομένων της χώρας; Καμία.

Στην πραγματικότητα η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει μετατρέψει αυτό το όργανο πάλης των εργαζομένων, σε έναν γραφειοκρατικό, διαχειριστικό θεσμό, με καρεκλοκένταυρους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των παρατάξεων της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που υποτάσσονται σε κάθε νέα κυβερνητική και εργοδοτική απαίτηση. Ειδικά τα τελευταία χρόνια η κατάντια αυτών των παρατάξεων είναι τέτοια που δεν νιώθουν την ανάγκη να κρατήσουν ούτε ορισμένους «τύπους». Αυτό επιβεβαίωσαν στα Τέμπη, αυτό επιβεβαίωσαν μπροστά στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού που δεν ψέλλισαν ούτε μία κουβέντα, αυτό επιβεβαιώνουν μπροστά στους προϋπολογισμούς φτώχειας και λιτότητας, που αρνούνται να προκηρύξουν οποιαδήποτε απεργία ή δράση καταγγελίας. Τα τελευταία χρόνια οι απεργίες που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ είναι ελάχιστες, όσο ελάχιστες είναι και οι ανακοινώσεις καταγγελίας των αντεργατικών μέτρων που έχουν περάσει με τη βοήθεια και την αδράνεια της συνδικαλιστικής αυτής ηγεσίας. Αντιθέτως, όσο η συνδικαλιστική ηγεσία απουσιάζει από τους χώρους δουλειάς, τόσο περισσότερο συχνάζει σε φόρουμ με επιχειρηματίες και συναντήσεις με κυβερνητικά στελέχη με τα οποία φωτογραφίζονται καμαρωτοί και χαμογελαστοί.

Στην πραγματικότητα έχουν αναλάβει ρόλο υπηρέτη της αντεργατικής πολιτικής, και χειραγώγησης της οργής των εργαζομένων.

Το οικονομικό σκάνδαλο που βγαίνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας σίγουρα δεν προκαλεί μεγάλη έκπληξη, αλλά επιβεβαιώνει και φωτίζει ακόμα περισσότερο τη σαπίλα αυτής της συνδικαλιστικής ηγεσίας και τη διαπλοκή της με τους μηχανισμούς εξουσίας, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή στους εργαζόμενους.

Με αυτά τα δεδομένα πολύ εύκολα μπορεί να καταλήξει κάποιος ότι η ΓΣΕΕ αποτελεί πλέον βαρίδι του συνδικαλιστικού κινήματος το οποίο πρέπει να αντικατασταθεί από κάτι άλλο.

Μάλιστα σε κείμενα του Ριζοσπάστη η ΓΣΕΕ παρουσιάζεται ως ένα «αντιδραστικό μόρφωμα». Πολύ βαριά κουβέντα αν αναλογιστεί κανείς ότι οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ συμμετέχουν σε αυτό το «μόρφωμα» και μάλιστα με αποσπασμένους συνδικαλιστές.

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα αφορά τον σάπιο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό που κυριαρχεί όχι μόνο στη ΓΣΕΕ αλλά και σε μία σειρά σωματεία και ομοσπονδίες των εργαζομένων. Κυριαρχεί γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα των συσχετισμών στα σωματεία, γιατί οι συλλογικές διαδικασίες έχουν ρημάξει, γιατί η συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία έχει μειωθεί δραματικά, γιατί σε μία σειρά εργασιακών χώρων δεν υπάρχει καν σωματείο. Γιατί σε μία περίοδο υποχώρησης του λαϊκού και αριστερού κινήματος ο συνδικαλισμός έχει απαξιωθεί και οι εργαζόμενοι έχουν χάσει την πίστη τους στα αποτελέσματα του συλλογικού αγώνα.

Με αυτό έχουν να αναμετρηθούν οι δυνάμεις του ταξικού συνδικαλισμού. Η εθελοτυφλία μπροστά σε αυτή τη πραγματικότητα σημαίνει υπεκφυγή από τον αγώνα για την ανατροπή αυτών των συσχετισμών. Το πρόβλημα δεν είναι η ΓΣΕΕ ως συνδικαλιστικός θεσμός αλλά η μετατροπή της σε εργαλείο της κυβέρνησης και της εργοδοσίας από την ηγεσίας της, όπως ακριβώς συμβαίνει και με μία σειρά πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών.

Αυτή η ηγεσία οφείλει να καταγγελθεί και να απομονωθεί από το σύνολο των εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ δεν είναι τσιφλίκι του Παναγόπουλου και καμίας παράταξης, ανήκει στους εργαζόμενους.