Η θέση του «ιμπεριαλιστικού πολέμου» του ΚΚΕ για τον πόλεμο στο Ιράν είναι η θέση των ίσων αποστάσεων που ευνοεί τους επιτιθέμενους

 

Μπροστά σε κάθε πόλεμο που ξεσπά, καθήκον κάθε κομμουνιστικής δύναμης είναι να πάρει θέση απέναντι στον πόλεμο και ξεκάθαρα να αποσαφηνίσει ποιος είναι ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου πολέμου και, με βάση αυτό, να προσδιορίσει τα καθήκοντα της δράσης της.

Το ΠΓ του ΚΚΕ, σε πρόσφατη απόφασή του που δημοσιοποίησε, καθόρισε πως ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή είναι πόλεμος ιμπεριαλιστικός.

Και τέλος!

Εκεί μένει η τοποθέτηση του ΚΚΕ, αφήνοντας χώρο σε διαφορετικές ερμηνείες, θολώνοντας τα νερά, σκορπώντας σύγχυση και αποκρύβοντας τελικά το πραγματικό περιεχόμενο της τοποθέτησής του, που για να το εξακριβώσει κανείς απαιτείται μια προσεκτικότερη, πίσω από τους τίτλους και τα συνθήματα, ανάγνωση των τοποθετήσεων του ΚΚΕ.

Λέει η απόφαση του ΠΓ για τους στόχους του πολέμου, πως: «Πραγματικός στόχος είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με την Κίνα, που διατηρεί στρατηγικές σχέσεις με το Ιράν, και με τον κινεζικό “δρόμο του μεταξιού”».

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στον οποίο αναφέρεται το ΚΚΕ δεν είναι ο άδικος πόλεμος από τη μεριά του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του συνεργάτη τους στην περιοχή, του Ισραήλ, ενάντια σε ένα ανεξάρτητο κράτος που διεξάγει ένα δίκαιο αμυντικό πόλεμο για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του.

Πουθενά, και σε κανένα κείμενο του ΚΚΕ, παρά τη σκόνη που σηκώνει για τους επιτιθέμενους ΗΠΑ και Ισραήλ, δεν υπάρχει ο χαρακτήρας του αγώνα που δίνει το Ιράν, ο χαρακτήρας ενός δίκαιου, από τη μεριά του, αμυντικού πολέμου.

Αντίθετα, όλα παρουσιάζονται ως ένας από κάθε μεριά ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ένας πόλεμος που εντάσσεται στον ευρύτερο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό μεταξύ μπλοκ για την παγκόσμια κυριαρχία. Είναι ο πόλεμος μεταξύ του δυτικού άξονα, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, ενάντια στο ευρασιατικό μπλοκ Κίνας-Ρωσίας, στο οποίο εντάσσεται και το Ιράν.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικά για τη θέση του ΚΚΕ ήταν όσα πιο απροκάλυπτα δήλωσε ο Κουτσούμπας στη συγκέντρωση που έκανε το ΚΚΕ για την Κούβα στο Σύνταγμα:
«Πίσω από κάθε πολεμική εστία της εποχής μας θα βρει κανείς τη μεγάλη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αφού σήμερα η πρωτιά των ΗΠΑ απειλείται από την Κίνα. Για αυτούς τους ανταγωνισμούς οι λαοί γίνονται παρανάλωμα.
Το παράδειγμα του Ιράν είναι χαρακτηριστικό, γιατί αυτή η μεγάλη καπιταλιστική οικονομία αποτελεί βασικό προμηθευτή πετρελαίου της Κίνας, ενώ φιλοξενεί ένα μεγάλο μέρος του χερσαίου τμήματος του κινέζικου “δρόμου του μεταξιού”. Διατηρεί ανεπτυγμένες σχέσεις με τη Ρωσία, αποτελεί μέλος των BRICS και του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού άξονα. Διαθέτει πλούσια αποθέματα πετρελαίου».

Έτσι, το ΚΚΕ, με μια τέτοια δήθεν «αριστερή» τοποθέτηση, μιλώντας για την παγκόσμια αντιπαράθεση, υπεκφεύγει από το συγκεκριμένο πόλεμο που τώρα διεξάγεται με πρώτο θύμα το λαό του Ιράν.

Για το ΚΚΕ, κάθε πόλεμος σήμερα είναι κομμάτι της μάχης για την ιμπεριαλιστική πρωτοκαθεδρία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και, άρα, κάθε πόλεμος είναι ίδιος από κάθε μεριά. Για το ΚΚΕ δεν υπάρχουν επιτιθέμενοι και αμυνόμενοι, κράτη-θύτες και κράτη-θύματα, αλλά όλα τα κράτη και οι χώρες συμμετέχουν σε έναν άδικο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για τις σφαίρες επιρροής.

Για το ΚΚΕ προέχει η γενική καταγγελία του άδικου ιμπεριαλιστικού πολέμου γενικώς.

Απέναντι στο Ιράν, το ΚΚΕ ξεκινά από το ότι το Ιράν αποτελεί καπιταλιστική δύναμη και δύναμη συνδεδεμένη με την Κίνα και τη Ρωσία, και αυτό αποτελεί για το ΚΚΕ το κύριο, καταλήγοντας στη γραμμή των ίσων αποστάσεων.

Ότι το Ιράν είναι μια καπιταλιστική χώρα είναι αδιαμφισβήτητο, όπως επίσης αδιαμφισβήτητο είναι ότι έχει σχέσεις οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας με την Κίνα και τη Ρωσία.

Όμως είναι επίσης γεγονός ότι το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού από το 1979 μέχρι σήμερα, από τότε που ξέφυγε από τη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, μετά την ανατροπή του Σάχη και για δεκαετίες από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ καταστρώνονται και επιχειρούνται σχέδια πολέμου και εσωτερικής ανατροπής. Όπως είναι επίσης γεγονός ότι το Ιράν, μαζί με το Ιράκ και τη Συρία, βρέθηκαν στον «άξονα του κακού» τη δεκαετία του 2000, τότε που εξαπολύθηκε κατακτητικός πόλεμος ενάντια στο Ιράκ και που στη συνέχεια προετοιμάστηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις η ανατροπή και ο πόλεμος ενάντια στη Συρία.

Όπως είναι γεγονός και ότι το Ιράν βρίσκεται κάτω από πολύχρονο, απάνθρωπο αποκλεισμό και εμπάργκο, με σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομία και στη διαβίωση του λαού του. Όμως το βασικό διακύβευμα του πολέμου αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε το αν το Ιράν είναι καπιταλιστικό, όπως λέει το ΚΚΕ, ούτε το αν έχει δεσμούς με την Κίνα και την Ρωσία.

Το βασικό διακύβευμα είναι η επιχείρηση κατάκτησης του Ιράν από τους αμερικανο-ισραηλινούς, η επιβολή με τη δύναμη των όπλων της θέλησης των ισχυρών, η υποταγή σε αυτές τις δυνάμεις και η κατάλυση της ανεξαρτησίας του και της εθνικής του κυριαρχίας. Απέναντι σε αυτά αμύνεται ο λαός του Ιράν και το κράτος του.

Η αλληλεγγύη που εκφράζει το ΚΚΕ για το Ιράν είναι μια κουτσουρεμένη και λειψή αλληλεγγύη: Λόγια συμπάθειας για το δράμα του πολέμου, αλληλεγγύη για ένα λαό που είναι θύμα του πολέμου, που γίνεται «παρανάλωμα» όπως λέει ο Κουτσούμπας, αλλά όχι η αλληλεγγύη για ένα λαό που περήφανα διεξάγει έναν αγώνα ενάντια στους νέους επιδρομείς σταυροφόρους, ένα λαό που δίνει έναν δίκαιο αγώνα.

Και αυτός ο αγώνας είναι ένας αγώνας αντικειμενικά αντιιμπεριαλιστικός και αντισιωνιστικός, πράγμα που το ΚΚΕ ούτε καν τολμά να ψελλίσει, ένας αγώνας αντικειμενικά προοδευτικός, και στο πλευρό του πρέπει να βρεθεί κάθε κομμουνιστική οργάνωση, κάθε αριστερή και προοδευτική φωνή, χωρίς την παραμικρή ταλάντευση. Αποτελεί έναν αγώνα που αντανακλά σε κάθε λαό που παλεύει ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποταγή, από την Κούβα και τη Βενεζουέλα μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, και φυσικά πρώτα απ’ όλα στους λαούς της Μέσης Ανατολής και στον αδούλωτο παλαιστινιακό λαό.

Το να μένει άφωνο και αμέτοχο απέναντι σε αυτόν τον αγώνα, όπως κάνει το ΚΚΕ κάνοντας λόγο για «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», δεν είναι μόνο υπονόμευση αυτού του αγώνα αλλά και διευκόλυνση του στρατοπέδου των επιτιθέμενων δυνάμεων.

Το ΚΚΕ, μέσα από αυτές του τις τοποθετήσεις, μέσα από τις ίσες αποστάσεις, μέσα από την επίκληση του «καπιταλιστικού Ιράν» ή της «αστικής Χαμάς», όπως έγραφε στο τελευταίο του συνέδριο, όχι μόνο κρατά ίσες αποστάσεις δίνοντας διευκόλυνση στον επιτιθέμενο, αλλά παρέχει και τα διαπιστευτήριά του στο αστικό σύστημα ότι δεν τάσσεται με τη «λάθος πλευρά» της ιστορίας. Ότι δεν υποστηρίζει τις δυνάμεις του κακού(!) όπως συστηματικά υπαγορεύουν τα ιμπεριαλιστικά και αστικά επιτελεία της Δύσης.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Για αυτούς τους λόγους, το ΚΚΕ πραγματοποίησε …μισή συγκέντρωση για τον πόλεμο στο Ιράν την επόμενη μέρα του ξεσπάσματός του, και η επόμενη συγκέντρωση, με χαρακτήρα παν-κομματικής κινητοποίησης στο Σύνταγμα, με εκστρατεία προπαγάνδισης και ομιλία του γραμματέα του, ήταν για την Κούβα.

Προφανώς και η Κούβα βρίσκεται κάτω από το στόχαστρο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εδώ και χρόνια και σήμερα βρίσκεται κάτω από τη μεγαλύτερη και πιο ασφυκτική πίεση, απομόνωση και εμπάργκο, με τις καθημερινές απειλές και εκβιασμούς. Και προφανώς απαιτείται αλληλεγγύη και στήριξη προς τον κουβανικό λαό.

Όμως δεν μπορούν να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στον προλεταριακό διεθνισμό που επικαλείται το ΚΚΕ, όταν αναφέρεται στην Κούβα και τον διαγράφει όταν πρόκειται για το Ιράν.

Ενώ λέει ο Κουτσούμπας στην ομιλία του: «Το ΚΚΕ καλεί τον λαό μας να πάρει θέση, να καταδικάσει τα εγκληματικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, να στηρίξει την Κούβα», πουθενά στην ομιλία του, ούτε και σε καμία θέση του ΚΚΕ, δεν υπάρχει αντίστοιχο προσκλητήριο να στηρίξει ο ελληνικός λαός το Ιράν.

Αυτός είναι ένας διαστρεβλωμένος διεθνισμός, που δεν ενώνει τους λαούς, αλλά κάνει διακρίσεις.

Η πραγματική αλληλεγγύη και ο διεθνισμός στην Κούβα δεν μπορεί να στρέφεται μόνο προς κομμουνιστές, αλλά σε κάθε δημοκράτη, σε κάθε εργαζόμενο και σε κάθε άνθρωπο του λαού, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις, που καλείται να δει και να βγάλει συμπεράσματα από την εγκληματική ιμπεριαλιστική στάση των ΗΠΑ απέναντι σε ένα ανεξάρτητο κράτος. Και να καταδικάσει την ιμπεριαλιστική πρακτική απέναντι στην Κούβα όχι υποχρεωτικά λόγω του πολιτικού χρώματος της Κούβας και λόγω ιδεολογικού προσήμου, αλλά γιατί είναι αυτονόητο δικαίωμα κάθε λαού, μόνος του, ελεύθερος και ανεξάρτητος, να καθορίζει τη μοίρα του.

Και αν αυτό ισχύει για την Κούβα, γιατί δεν ισχύει για το Ιράν;

Μάλιστα, φτάνει στο σημείο ο Κουτσούμπας στην ομιλία του να λέει: «Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση, και με την ιδιότητα του μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, να στηρίξει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το ψήφισμα για τον τερματισμό του αμερικάνικου αποκλεισμού της Κούβας».
Και ενώ απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση των καπιταλιστών, όπως λέει συνέχεια το ΚΚΕ, να πάρει πρωτοβουλίες στον ΟΗΕ για την Κούβα, τίποτα ανάλογο δεν υπάρχει για το Ιράν που το βομβαρδίζουν καθημερινά, σκοτώνοντας το λαό του και τους ηγέτες του.

Πρόκειται για έναν κακοποιημένο και διαστρεβλωμένο και κούφιο εν τέλει, προλεταριακό διεθνισμό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των σεχταριστικών και δήθεν αντικαπιταλιστικών αντιλήψεων του ΚΚΕ.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος