Το ΚΚΕ(μ-λ) αρνείται να αποδεχτεί ότι το Ιράν και ο λαός του διεξάγουν ένα δίκαιο αμυντικό πόλεμο και εμμένει στη γραμμή των ίσων αποστάσεων

 

Στο προηγούμενο φύλλο του «Λαϊκού Δρόμου» δημοσιεύσαμε κείμενο κριτικής στις θέσεις του ΚΚΕ(μ-λ) για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, με τίτλο: «Μπροστά στον κατακτητικό πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το ΚΚΕ(μ-λ) υιοθετεί τη βαθιά λαθεμένη γραμμή των ίσων αποστάσεων».

Στο κείμενό μας θέσαμε το ζήτημα του χαρακτήρα του πολέμου, που είναι πόλεμος άδικος από τη μεριά των επιτιθέμενων δυνάμεων και πόλεμος δίκαιος από τη μεριά του Ιράν που αμύνεται. Θέσαμε επίσης το ζήτημα για τη στάση των κομμουνιστών, που κατά τη δική μας άποψη και χωρίς περιστροφές στηρίζουν τη χώρα που δέχεται την εξωτερική επίθεση, προτάσσοντας ως κύριο την υπεράσπιση της πατρίδας. Και με βάση μια τέτοια πατριωτική στάση αγωνίζονται να συσπειρώσουν το λαό και να τον οδηγήσουν στην επόμενη μέρα, στις μάχες πέρα από τον ορίζοντα της εθνικής ανεξαρτησίας, στην κοινωνική του απελευθέρωση. Ασκήσαμε κριτική στο ΚΚΕ(μ-λ), που απέναντι στον πόλεμο τηρεί γραμμή ίσων αποστάσεων, υπογραμμίζοντας πως μια τέτοια τοποθέτηση ευνοεί αντικειμενικά τον επιτιθέμενο.

Το ΚΚΕ(μ-λ) απέφυγε μια άμεση απάντηση στο κείμενο της κριτικής που κάναμε, ωστόσο στην τελευταία «Προλεταριακή Σημαία» δημοσίευσε ένα κείμενο σε μια προσπάθεια, με έμμεσο τρόπο, να απαντήσει στα ζητήματα αυτά, με τίτλο «Οι εχθροί ηττήθηκαν! Οι λαοί το έμαθαν;».

Από τον ειρωνικό τίτλο και μόνο του κειμένου, και φυσικά αν ανατρέξει κανείς και σε όσα γράφονται, διαπιστώνεται η υποτίμηση, έως και ο μηδενισμός της πάλης του ιρανικού λαού. Πουθενά δεν αναδεικνύεται η περήφανη αντίστασή του στον ισχυρότερο στρατό της υφηλίου και στον ισχυρότερο στρατό της Μέσης Ανατολής. Σαν να είναι κάτι ασήμαντο το ότι μια χώρα σχετικά μικρή και αδύναμη συγκριτικά με τους επιτιθέμενους όχι μόνο αντιστάθηκε αλλά οδηγεί και σε ταπείνωση, όπως λέει και ο Μερτς το αμερικανικό έθνος, στέλνοντας ηχηρά μηνύματα αντιιμπεριαλιστικού αγώνα σε όλους τους λαούς του πλανήτη.

Ανεξάρτητα όμως από την έκβαση του πολέμου, τα ερωτήματα για το χαρακτήρα του πολέμου παραμένουν και το ΚΚΕ(μ-λ) υπεκφεύγει και αρνείται να τοποθετηθεί καθαρά για το αν το Ιράν και ο λαός του διεξάγουν ένα δίκαιο αμυντικό πόλεμο που πρέπει να υποστηρίξουμε ή όχι.

Λέει το ΚΚΕ(μ-λ) στο κείμενό του:
«…ταξική αντιιμπεριαλιστική γραμμή πάλης μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση της αποφασιστικής καταγγελίας των ιμπεριαλιστικών και σιωνιστικών εγκλημάτων, της αλληλεγγύης στον λαό του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και σε κάθε λαό της περιοχής που ματώνει από την επιθετικότητα των ιμπεριαλιστών και των λακέδων τους, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις».

Παρεμπιπτόντως να πούμε πως αυτό που αναφέρει το ΚΚΕ(μ-λ), ότι στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού «χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις» δεν είναι καθόλου ακριβές. Το ΚΚΕ(μ-λ) είναι από αυτές τις δυνάμεις που υποδεικνύουν στον παλαιστινιακό λαό και στην ηγεσία του πως πρέπει να υιοθετήσει το σύνθημα «από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα», σε αντιπαράθεση με όσα προβάλλει το παλαιστινιακό κίνημα, όπως τα έχουμε αναπτύξει και σε προηγούμενο κείμενο κριτικής μας, για το οποίο επίσης δεν λάβαμε κάποια απάντηση.

Λέει το ΚΚΕ(μ-λ) πως στέκεται αλληλέγγυο στον ιρανικό λαό, επίσης χωρίς αστερίσκους και προϋποθέσεις. Όμως αυτό από μόνο του δεν λέει κάτι, όταν δεν υπάρχει κανείς που να μη δηλώνει την αλληλεγγύη του στον ιρανικό λαό. Μήπως το ΚΚΕ δεν δηλώνει την αλληλεγγύη του στον ιρανικό λαό, τη στιγμή που μιλάει για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, πόλεμο άδικο από κάθε μεριά; Ακόμη και οι επιτιθέμενοι στο Ιράν, που στήριξαν τις πρόσφατες κινητοποιήσεις του Γενάρη, στις οποίες το ΚΚΕ(μ-λ) προσέδιδε χαρακτήρα λαϊκής εξέγερσης, προπαγανδίζουν πως θέλουν να «απελευθερώσουν» το λαό από το «καθεστώς των μουλάδων». Και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν, του οποίου το ΚΚΕ(μ-λ) αναδημοσίευσε κείμενο χωρίς καμία αντιπαράθεση ή έστω αποστασιοποίηση, δηλώνει πως είναι με το λαό του Ιράν. Σε ποια κατεύθυνση όμως; Στην κατάπτυστη κατεύθυνση της ανατροπής του ιρανικού καπιταλιστικού καθεστώτος τη σημερινή περίοδο, συμπλέοντας από τα «αριστερά» στον ίδιο βασικό στόχο με τους αμερικανοϊσραηλινούς επιδρομείς. Το ίδιο συνέβη και με το ΚΚ Ιράκ το 2003 που, ενώ δήλωνε πως ήθελε να ανατρέψει το ιρακινό καπιταλιστικό καθεστώς όταν ξεκίνησε η επέμβαση των αμερικάνων ιμπεριαλιστών στο Ιράκ, βρέθηκε τελικά να συμμετέχει στην κατοχική κυβέρνηση που συγκροτήθηκε από λακέδικα στοιχεία κάτω από την ηγεσία του αμερικανού στρατηγού κατακτητή Μπρέμερ. Αυτή ήταν η θλιβερή κατάληξη του «αντικαπιταλιστικού» ΚΚ Ιράκ, που λίγο αργότερα διαλύθηκε στιγματισμένο για την εθνοπροδοτική του στάση.

Το ΚΚΕ(μ-λ) λέει πως εκφράζει την αλληλεγγύη του στο λαό του Ιράν. Σε ποια κατεύθυνση όμως στις σημερινές συνθήκες; Στην κατεύθυνση της ανατροπής του εσωτερικού καθεστώτος που ζητούν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου; Στην κατεύθυνση ενός διμέτωπου αγώνα ή στον παλλαϊκό αγώνα για την υπεράσπιση της εθνικής του κυριαρχίας και ανεξαρτησίας από την ιμπεριαλιστική υποδούλωση;

Η αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν συνδέεται με την αντίσταση που τώρα αναπτύσσει: με την καθημερινή μαζική συμμετοχή στις πλατείες, στις πόλεις του Ιράν, με τις ανθρώπινες αλυσίδες στις γέφυρες και στα εργοστάσια, με τη συμμετοχή κατά εκατομμύρια στις πολιτοφυλακές, με την παλλαϊκή ενότητα ενάντια στον ξένο επίδοξο κατακτητή, για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.

Έξω από αυτό το πλαίσιο, η αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν είναι γράμμα κενό περιεχομένου που μετεωρίζεται στην ολέθρια γραμμή των ίσων αποστάσεων.
Μέμφεται στο κείμενο του, το ΚΚΕ(μ-λ) «κάποιους αγωνιστές» -και ανάμεσά τους εννοεί και το Μ-Λ ΚΚΕ- «που μπερδεύονται… και πιστεύουν πως η απάντηση βρίσκεται στο να σηκώσουν ιρανικές σημαίες και να εξομοιώσουν τον λαό του Ιράν με ένα καθεστώς που αναγνωρίζουν ότι είναι αντιδραστικό και κινείται ενάντια στα συμφέροντά του».

Ποιο είναι το κριτήριο αυτή τη στιγμή για το αν το ιρανικό καθεστώς στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα του ιρανικού λαού; Το βασικό κριτήριο απορρέει από το βασικό διακύβευμα. Και το βασικό διακύβευμα είναι αν το Ιράν θα υποδουλωθεί στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς και θα γίνει προτεκτοράτο τους, αν θα αντικατασταθεί το καθεστώς από μια κυβέρνηση ανδρεικέλων τύπου Σάχη μιας κατεχόμενης χώρας ή όχι.

Απέναντι σε αυτό το διακύβευμα η κυβέρνηση του Ιράν αντιστέκεται και αυτό είναι προς το συμφέρον του ιρανικού λαού, που αντιμετωπίζει την απειλή μιας ξένης κατοχής. Και όχι ενάντιά του, όπως λέει το ΚΚΕ(μ-λ). Το κριτήριο των κομμουνιστών δεν μπορεί να είναι άλλο παρά ποιες δυνάμεις τώρα αντιστέκονται και ποιες υποχωρούν και τα διπλώνουν μπροστά στην ξένη εισβολή.

Ποιος μπερδεύεται τελικά; «Κάποιοι αγωνιστές» ή το ΚΚΕ(μ-λ) όταν δεν βλέπει ότι αντικειμενικά η στάση του Ιράν, στο βαθμό που αντιστέκεται στους επιδρομείς, αποτελεί στάση αντιιμπεριαλιστική, αντιαμερικανική και αντισιωνιστική;

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε κάποιους αγωνιστές που μπορεί να σηκώσουν την ιρανική σημαία, προβάλλοντας θετική στάση στον αγώνα του ιρανικού λαού και του ιρανικού έθνους απέναντι στον κατακτητή, αλλά στο αν στέκεσαι στη μέση, ανάμεσα στις αμερικανοϊσραηλινές και τις ιρανικές σημαίες. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Στο κείμενό μας που απευθύναμε στο ΚΚΕ(μ-λ) θυμίσαμε το λαμπρό παράδειγμα του επαναστατικού ΚΚΕ όταν εκδηλώθηκε η φασιστική ιταλική εισβολή το 1940.

Και διαβάζουμε στο άρθρο της «Προλεταριακής Σημαίας» τα εξής:
«Και επειδή κάποιοι αρέσκονται σε ιστορικούς (αδόκιμους) παραλληλισμούς: άραγε με τέτοιους όρους ανάθεσης της αρμοδιότητας τοποθετήθηκαν οι κομμουνιστές στην Ελλάδα το 1940;».

Από όσο γνωρίζουμε -και αν κάνουμε λάθος, ας μας διαψεύσουν- τα μέλη του ε­παναστατικού ΚΚΕ το 1940, μέσα από τα φασιστικά κάτεργα του Μεταξά, ζήτησαν να καταταγούν στον αστικό στρατό και να πάνε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Γεγονός που τσάκισε την αντικομμουνιστική προπαγάνδα, εκτόξευσε το πατριωτικό κύρος των κομμουνιστών μπροστά στο λαό και επέτρεψε, τόσο στους κομμουνιστές να βάλουν τα θεμέλια, όσο και στον λαό να συσπειρωθεί στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και στην ορμητική ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος στη χώρα μας.

Αυτά αναφέραμε και στο κείμενο της κριτικής μας, αυτά αναφέρουμε και τώρα. Αλλά μάλλον το ΚΚΕ(μ-λ) άλλα θέλει να καταλάβει και σε άλλα να απαντήσει.
Και φυσικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς μπορεί για ένα κομμουνιστικό κόμμα να θεωρείται «αδόκιμη» η πολύτιμη επαναστατική εμπειρία του κινήματος, τόσο του δικού μας όσο και του διεθνούς. Αντίθετα, πιστεύουμε πως είναι πολύ χρήσιμη -τόσο που χωρίς αυτήν δεν γίνεται- και ότι θα αποτελούσε μεγάλη υποχώρηση η διαγραφή τόσο της θετικής όσο και της αρνητικής εμπειρίας του κομμουνιστικού κινήματος.

Και μάλιστα θα λέγαμε πως αξίζει να δοθεί και ένα ακόμη σπουδαίο παράδειγμα: όταν στην Κίνα, τη δεκαετία του ’30, εισέβαλε ο ιαπωνικός μιλιταρισμός, ο Μάο Τσε- τούνγκ, το ΚΚ Κίνας και ο Λαϊκός Στρατός της Κίνας -που βρίσκονταν σε εμφύλιο πό­λεμο με τις δυνάμεις της ντόπιας αντίδρασης του Τσανγκ Κάι Σεκ- κήρυξαν την παύση των εχθροπραξιών και κάλεσαν στη συγκρότηση ενιαίου αντιγιαπωνέζικου μετώπου.

Η σταθερή άρνηση του Τσανγκ Κάι Σεκ και η συνέχιση του αντικομμουνιστικού εμφυλίου από τη μία πλευρά, και η σταθερή επιμονή του Μάο Τσετούνγκ στο αντιγιαπωνέζικο μέτωπο και στον τερματισμό του εμφυλίου από την άλλη, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συντριβή των γιαπωνέζων μιλιταριστών και αμέσως μετά στη μεγάλη νίκη της επανάστασης στην Κίνα, συνδέοντας σωστά την αντιμετώπιση του εξωτερικού με τον εσωτερικό εχθρό.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος